sessiz kule

Hrant için, Adalet için

2011-09-14T20:01:00.001+03:00

“Sayın Başbakan,

Arkadaşımız Hrant Dink’i öldürdüler.

Beşinci yılına yaklaşan adalet arayışımız kadük kalmıştır.

Dilekçe verdiğimiz topyekun devlet, kendini katile yakın gördü.

Zaten; katil, polis, bayrak ve muzaffer gülümseme kahramanlık posterinde poz vermişti.

Bir türlü ilamını malum edemediğiniz o kalabalık güruh, elbirliği ile kıstırmışlar, hain pusuda kurşun sıkmışlar, kaçmışlar, saklanmışlardı

Şikayetçiyiz.

“Namus Sözümdür Adalet” diye ölü evinde ant içtiğiniz halde, Hrant Dink’i işaret parmağıyla gösterip “bunu” diyen yardımcınızı “Meclis Başkanı”, resmi makamda, adamları resmen “yakarız canını bak” diyen valinizi “Vekil”, emanet edilen canı kollamayan, kötülerin işini kolaylaştıran Emniyet Müdürü’nüzü “Vali”, 17 yaşındaki O.S.’yi kocaman “Ogün Samast” ettiniz.

Kan adaletle susar, şikayetçiyiz.

İsim verdik soruşturun diye, İçişleri Bakanı’nız olmaz onlar bizim çocuklar dedi.

Dışişleri Bakanı’nız AİHM savunmasında bu toprakların yiğit evladına “Nazi” dedi.

Çevik kuvvetleriniz Rakel Dink önlerinden geçerken katillere yazılan methiye türkülerini mırıldanarak Beşiktaş Adliyesi’nde koro yapıverdiler .

Katillerimizi adalet evine getiren Jandarma, cezaevi aracına “Ya sev ya terk et” diye yapıştırma asmıştı.

Sayın Başbakan, nedir daha derine inmeyi engelleyen o büyük kasabanın sırrı”? Nedir sözünüzü tutmanıza mani olan?

Azınlıklardan gasp edilenin birazını geri vermeniz sebebiyle seslendirdiğiniz nutukta “Bu ülkede hiç kimse ruh tedirginliğiyle yaşamayacak artık.” diyordunuz Hrant’ın veda mektubuna atfen.

İnanın tedirginliğimiz her zamankinden büyüktür.

Sayın Başbakan, mala gelenin telafisi bulunur

Cana gelene de davranınız.

O Anadolu Toprağı’ndan Hrant Dink’in payına bir metrekare toprak düştü; mezarıdır!

Kamera denilen vaka-ü nüvis silinmiş, bize kalan azıcık 19 Ocak 2007 seyirliğinde 5 kişi saydık Hrant’a pusu kuranlardan.

Kim bunlar Sayın Başbakan?

Görüneni, görünmeyeni, katillerimizi istiyoruz, adalet olsun, hak hakim olsun diye.

Bizim hakkımız bizde saklı duruyor, helalleşmekten başka çarenin kalmadığı savaş yorgunu memleketimizde.

Suallerimiz cevapsız... Adalet nöbetçisi “Hepimiz Hrant’ız” diyen yüz binlerin eli hâlâ vicdanında... Cevaplarımızı almadan susmayacağız, sormaya devam edeceğiz.

Hrant için, Adalet için.

Hrant’ın Arkadaşları”

bu da böyleydi işte

2011-09-07T23:22:00.001+03:00

2011-09-05T23:40:00.001+03:00

"she was married to the bosphorus
she threw her ring in then she blew a kiss"

denia - Manu Chao

2011-08-28T13:50:00.002+03:00

zavallı cezayir
yaşam dehşete düşüren ritminle çırpınıyor
yaşamın kendisi bir yalan
seni izlerken kalbim acıyor
zavallı cezayir
senin gözlerinden yaşam
bir yalan
polisle yürüyen
anaların gözyaşlarında ıslanan
delilikle askıya alınan yaşam
zavallı cezayir
amerika'da gerçekten kim ilgileniyor cezayir'de olup bitenlerle?
kim gerçekten biliyor?

(cinna monster, ekşi)

Riad Sunbati

2011-08-26T11:18:00.000+03:00

Nihavend ve kadir gecesi: anneni ara da bir iç geçirin karşılıklı.

mahmud derviş

2011-08-25T13:10:00.000+03:00

vatan uzanıp o gözyaşlarını sildi. çölümüz uzun ve yakışıklıydı.

Placebo - Pure Morning

2011-08-24T22:55:00.001+03:00

peki haberci ile polisin o bakışı ne olacak?

ana tijoux

2011-08-24T15:13:00.001+03:00

ama şili güzeldir, gemiler filan...

ha keza: http://anatijoux.com/

kaare hansen ve signe marike

2011-08-23T20:49:00.004+03:00

çok yaşa danimarka!

yokuş

2011-08-15T22:57:00.004+03:00

bir...amentü

Bu şehrin kokusu hamalların esintilerinden gelir. Onların gün boyu döktükleri ter, yosun kokusuna karışıp limandan şehrin sırtlarına doğru yükselir. Yorgun teknelerden inen yağ fıçıları, deri denkleri, tütün balyaları ve esrar zulaları gizli saklı bir şarkı bırakır geriye. Ve terli hamalların eski şiirleri kalır akşamın yorgunluğuna.

Mor bir ses yükselir

Ölümü gömdüğümüz deniz yıldızlarından

Bu şehrin ağırlığı hamalların iş bitimi içtiği kötü şaraplardan gelir...

Erkekler geride yakası açılmadık küfürleri ve yarıda bıraktıkları çiğnenmiş düşleriyle yokuşlarına tırmanırlarken, kör martılar ve evsiz yaşlılar devralır limanı.

Yokuşta Durmaz Sokağının insanları öylesine bitmiş ve deli gibi mutlu evlerine dağılırken, kapı önlerinde bekleşen kadınlar ve evlerden yükselen kızarmış balık kokusu “ey hayat, işte elde var bir...” der adeta.

Akşam kuşlarının hışırtılı çığlıkları altında tulumbadan çekilen suyla çıplak vücutların pulları yanar. Şimdi erkeklerin çoğu için karılarının güçlü bacaklarına teslim olma zamandır.

Ama daha gençleri ve daha güçlüleri için yeni bir hayat başlar inen sakinlikle beraber.

Gece açılır, koynunu karanlık adamlarıyla doldurur. Kimi dostunu dövmeye, kimi hırsızlığa, birkaçı da saklı emanetini teslime gider.

Burada gece, günün nefesini tutmuş devamıdır. Ağlayan kadınlar, gülen kadınlar, suskun çocuklar ve cilalı kağıdına sarılmış suç, esrarlı akide şekeri gibi günün ilk ışıklarına dek erir durur.

iki...gelenler ve yazı

O gece Eleni’nin yıkılmak üzere olan kagir konağına üç yeni kiracı taşındı. Dikenli güzelliği damarlarından yeşil bir zehir gibi akan Serap, motorlu kaptıkaçtıyla pilavcı Fikret ve Hariciyeci eskisi Fehim Bey.

Onlar kaçtıkları yada bulmaya çalıştıkları kaderleri için, bu sokağı bir liman bellemişlerdi. Biraz soluklanacakları ve sızlayan ruhlarını dinlendirecekleri bir sığınak. Ama yokuşta Durmaz onlar için karaya vuracakları bir sığlıktır aslında.

Karaya vurmak! Belki de yorgun gemilerin en güzel intiharıdır...

Sokaktaki hareketliği bakkal dükkanındaki kirli tezgahının arkasından izleyen Defineci Zaim, bin yıllık tecrübesiyle huzursuzdur. Zaten ona göre her yenilik endişe vericidir. Belki de bu yüzden ömrünü eskiyi aramaya vermiştir. Hele üç yeni insan hiç hayra alamet değildir. Burada şeytanın hakkı üç derler. Üç yabancı, üç çığlık kaçağı, Sokağın altında huzursuz uykusuyla dönen volkanı uyandırmaya yeter de artar.

Sabaha karşı Samsun sigarasına almak için dükkana gelen Eleni, Zaim’in kızarmış gözlerini bir fener gibi kullanıp karanlığı yardı.

“Zaim sen kaç yıldır uyumuyorsun?”

“Doğduğumdan beri.”

Eleni titrek elleriyle Zaim’in göz kapaklarını kapatır. Her gece olduğu gibi. Ama bu kez sigarası yelek cebinde uzaklaşmadan önce durur.

“Kadın orospu. Kirpiklerinden anladım. Dünyada sadece orospuların kirpikleri ölümü bekleyen kelebekler gibi çırpınır. Genç olanı onu daha önce buralarda görüp görmediğimi sordu. İhtiyarsa tam bir kaçık. Bir aylık kira karşılığında eski daktilosunu verdi.”

O gece Zaim’in korkuları çıktı. Sokağın en kuvvetli adamlarından Refik karısını evin girişine ayaklarından asıp dibinde rakı içti. Kimse elinden alamadı zavallıyı. Ta ki Refik sızıp kalana dek. Mediha sabah olmadan iki parça eşyasını alıp evinden kaçtı.

Kutunun kapağı açılmıştır bir kere.

Gün yükseldiğinde Zaim uykusuzluktan kızarmış göz kapaklarını açınca tezgahta duran eski daktiloyu gördü. Siyah boyaları yer yer dökülmüş Erica marka daktilo, aşınmış tuşlarıyla kırık bir yunan heykeli gibi masada yükseliyordu.

Zaim tezgahın çekmecesinden buruşmuş bir kağıt çıkardı. Eliyle düzeltti kırışıklıkları. Sanki bu işi yıllardır yapıyormuşçasına kağıdı makinenin ağzına verdi, metal kulakları kurarak yazma hizasına çekti. Derin bir nefes aldı ve yazmaya başladı.

“... Otuz yıl oluyor galiba. Öldüresiye dövmüşlerdi beni. Kırık kaburgalarım ve dağılmış suratımla Sokağın başında oturuyordum. Siyah bir kuş gelip önüme kondu. Önce yere sızan kanımı didikledi sonra yaralarımı içmeye başladı. Ölüm daha hızlı gelsin diye dua ediyordum içimden. Ama Eleni geldi. Evine taşıdı beni. Çarşaflardan sızan sakız kokusunu hatırlıyorum. Tam on beş gün Rum macunuyla sıvadı yaralarımı. Tam on beş gün rakıda ezdiği haşlanmış nohudu akıttı ağzıma. Ölmezsem bir daha buradan hiç ayrılamam demiştim. Ölmedim de. Ah Eleni neden bırakmadın beni o kanlı kaldırımda sanki...”

Zaim kağıdı çıkardı. Dalgınca tekrar okudu. Sonra ikiye katlayıp yırttı. Yeni bir kağıt taktı makineye.

“...Kaç yıl olduğunu hatırlamıyorum. Damarlarımda akan sıcaklık beni Eleni’nin odasına taşıdı. Yatağına uzanmıştı. Denizden gelen esintinin havalandırdığı tüller yatıştığında yanına bıraktım gölgemi. Eleni zehirli bir sarmaşık gibi içine aldı beni. Yükselen nefesim, alçalan iniltilerim onun kötü ruhuna parça parça çarptı. Eleni seni o gece öldürmeliydim. Saçlarına takılıp kalacağımı biliyordum. Bir yılkı atı gibi üzerimde çırpınırken, sert kabuğundan sıyrılmış göğüslerin ağzımda parçalanırken vazgeçmeliydim seni sevmekt...”

Zaim kağıdı çıkardı. İkiye katladığı kağıdı göğüs cebine koydu.

Bu kez yaşlı Erica’yı yeni bir beyazlıkla beslemedi. Ama parmakları tuşlara gitti yine de.

“...Bunu yapmalıyım Eleni. Otuz yıl sonra da olsa çelik çemberi kırmalıyım...”

Zaim daktiloyu düzeltti. Saçından kopardığı bir teli daktilonun masaya dayanan sol ön köşesine dikkatlice sıkıştırdı.

üç...hayat bazen çok hızlı akar

Zaim yıllar sonra ilk kez geceyi dükkanının dışında geçirmişti. Limanın ıssız bir köşesinde karaya çekilmiş boş bir kayığın içinde doğan günü beklerken ısıran soğuya aldırmadı. Kedi yavruları geldi yanına gece biterken. Ceketine aldı onları. Pire torbalarının mırmırları sakinleştirdi Zaim’i. Beraber uyudular.

Güneşin ilk mızrakları göründüğünde Limanın ağır kapısı açıldı. Üç erkek işçi omuzlarındaki kasları şişirerek ve gecenin uzun yorgunluğuna aldırmadan bin yıllık kapıyı itti. Uluyan demirin ardından hamallar sökün etti.

Zaim gülen, birbirleriyle şakalaşan kalabalığı izledi. En arkadan ağzında sigarasıyla gelen adamla göz göze geldiler. Kel kafası güneşin altında yanan, siyah bıyıklarını badem yağıyla hilalleştirmiş adam Zaim’i görünce yerinde kaldı bir an. Sonra yönünü değiştirip Liman’ın ahşap depolarına doğru yürümeye başladı. Zaim kalktı. Ağrıyan kemiklerini gerinerek yerine oturttu. Depoya yöneldi.

Zaim tahta kapıyı kapadığında gözleri karanlığa henüz alışmadan arkasından gelen sesle irkildi.

“Neden buraya geldin.”

Arkasını dönmemesi gerektiğini biliyordu. Tavandan düşen incecik ışığın altında belli belirsiz aydınlanan masaya doğru ilerledi. Arkadan gelen ses bu kez daha kısık duyuldu.

“İkinci çekmeceyi aç.”

Zaim usul hareketlerle masaya ilerledi. Söylenen çekmeceyi açtı. Koyu renkli koli bandına sarılmış paketi eline aldı. Burnuna götürüp uzun uzun kokladı. Ardından paketi elinde tarttı. İç cebinden çıkardığı paket lastiğine birkaç kez dolanmış para demetini çekmeceye bıraktı.

Arkasına döndüğünde adamla burun burunaydı. Boğazına çelik gibi iki el dolanıverdi. Adam bir yandan soluk borusunu sıkıyor bir yandan da onu diz çökmeye zorluyordu. Direnmesinin sadece boynunun kırılmasına neden olacağını anladı. Beraberce yere çöktüler. Artık gözlerindeki kararma tüm vücuduna yayılıyordu. Adamın bileklerini kavrayan parmakları çözülmeye başladı. Hırıltılı soluğu biraz daha kesildi. Tam da o anda aklına daktilo düştü. Parmakları yıldırım gibi emektar Erica’nın tuşlarında geziniyordu. Yazdıkça makineden uzayan sarı kağıt gökyüzüne doğru çırpınan bir tavus kuşunun kanatlarına dönüşüyor, lanet hayvan gövdesinden doğurduğu gagasıyla yüzüne doğru yaklaşıyordu.

Etekleri çamurlu perde ardında son kez çırpındı. Ama adamın gıcırtısı kulaklarını dolduran paslı mengeneleri birden duruverdi. Ardından gevşedi. İşte tam da o anda havanın nefes borusunda içeriye hücum ettiğini anladı. İstemsizce ciğerlerine dolan serinliğe doğru attı kendini. Yere doğru düşerken bir saniye önce onu öldürmek isteyen adam da üstüne düştü.

Kıvranarak kustu bir süre. Ardından üzerine kapaklanan vücudu itti. Elleri üzerinde bir karış yükselerek kapıya doğru baktı. İçeriye dolan ışığın çarptığı bir gölge kapıyı kapatarak kaybolmuştu. Ortalık tekrar o yarı karanlığına döndü.

Zaim düzelen nefesinin giderek seyrekleşen iniş çıkışları arasında biraz ötesine yuvarlanmış adama baktı. Sırtında sapına kadar gömülmüş bıçağın örselediği vücudun son seğirmeleri yavaşlayarak durdu.

Zaim kırılmış gücünü toplayarak ayağa kalktı. Az önce kapanan kapıyı ardına kadar açtığında dışarısını dolduran ışık gözlerini aldı. Sendeleyerek ama giderek düzelen adımlarıyla Limanın açıklığını geçti.

Daha önce gördüğü şakalaşan hamallar şimdi kendilerini işin ritmine kaptırmışlardı.

Babalara kaba halatlarla bağlanan ahşap tekneler uzun ve geniş tahtalarını güvertelerinden karaya uzatmışlardı. Sırtçılar sabah güneşinin altında daha şimdiden terleyen vücutlarını ağır yüklerin altına itmiş ve tekneleri bir karınca sürüsü gibi doldurmuşlardı. Ortalık her zamanki şamatasına bulanmıştı. İndirilen deriden yağ tulumları tahta yükseltileri üzerine dikkatlice istifleniyor, yükselen mal yığınını iş çavuşu dikkatli gözleriyle izliyordu.

Kızıla boyanmış sedirden gövdesiyle ikinci tekneden ise sönmemiş kireç palangalara dayanmış ağır makaranın türküsünde çekiliyor, beyaza boyanmış metal gövdesiyle vincin dolu avurtları beş yüz kiloluk ufak vagonlara boca ediliyordu.

Zaim kalabalığının içine kaptırdı kendini. Biraz önce doldurulmuş kireç vagonunu iten adamın yanına yanaşıp, tutulmaktan parlamış metal aracın yanağına dayandı. Şimdi hiç tanımadığı birisiyle yükü çığlık çığlığa vızıldayan rayların üzerinde itiyordu. Başını eğip tüm gücüyle adım adım yürümeye devam etti. Etrafındaki kalabalığın giderek azaldığını hissetti. Küfürlerin uçuştuğu sıcak erkek rüzgarını arkasında bıraktı. Sonunda Limanın eski kapısından çıktılar. Vagon yılansı yolunun sonuna geldiğinde dışarıdaydı. Biraz ilerideki kireç deposuna varmadan yükü bıraktı ve sanki oradan geçen birisiymiş gibi yolun kalabalığında kayboldu.

Çilehaneye çıkan sokağa döndüğünde Limanın uzun düdüğünü duydu. Paydos vaktinden hayli önce çınlayan çığlığın tek bir nedeni olabilirdi; ölü hamal. Zaim adımlarını sıklaştırdı. Sırtından fışkıran ter tüm vücudunu kaplamaya başlamıştı. Çiçeğe durmuş akasya ağaçlarını geçti. Ağaçlara konmuş birkaç serçe ayak seslerinden ürküp üzerinde uçtu. Yolunu kısaltmak için eski bir evin bahçe çitinden atladı. Bileklerine dolanan dikenlerin tırnaksı ağızları canını acıtıyordu. Evin duvarına çakılı musluğu görünce susuzluğu geldi aklına birden. Durdu. Pirinç kulaklıkları çevirdi. Betona düşen suyun serinliği dalgalanarak ona ulaştı.

Bahçenin sonundaki duvarı aşıp yola atladığında bu sokağı ilk defa gördüğünü fark etti. Oysa yıllardır burada yaşıyordu. Sokağın iki yanında sıralanmış evlere baktı. Çoğu yıkılmıştı. Yanık ahşaplarının sarktığı çatılarından yükselen için için reçine kokusu genzini dolduruyordu. Yol boyunca yıkılmış ağaçlar ve parçalanmış telefon direkleri, kaldırımları söküp fırlatan bomba çukurlarını doldurmuştu. Bir evin kapısına yapışmış postuyla boydan boya sıvanmış köpek ölüsüyle aynı hizaya geldiğinde yağmur başladı. Teneke tenteler tıkırdadı. Islanan toprağın kokusu ellerini bozuk asfalta dayayıp doğruldu.

Hızlanan damlalar Zaim’i durmaya zorluyordu. Yerden havalanan toz bulutu yağmurla birlikte siyah bir bulamaç gibi ellerine aktı.

“Tanrım ben neredeyim?”

Etrafındaki havanın giderek yoğunlaştığını hissetti. Adım atmakta zorlanmaya başladı. Belli belirsiz şeffaf bir pelte evleri, yıkık telgraf direklerini, yede yatan ölüleri, ıslak asfaltı ve içi çamurlu çukurları dolduruyordu. Her yer ışığın altında yeşile kesmiş açık bir tona karışmaya başladı. Ardından yeşil tuğla kırmızısına döndü. Tüm görüş alanı, topraktan gökyüzüne kadar bu bulantının içine karıştı. Ve son adımı yarıda kaldı. Artık hareketsiz ve nefessizdi.

Zamanın yaşadığı bu durgunluğa rağmen sesleri duyabiliyordu. Sokağın görünmeye ucunda yükselen güçlü ayak sesleri yükselmeye başladı.

Katılaşan havayı yırtan bir kırlangıç sürüsü Zaim’e doğru kanat çırpıyordu. Her kanatta yaklaşan postal sesleri, pelteleşmiş havayı ağırca dalgalandırıyor ve acıtmayan dalgalar halinde bedenine iletiyordu...

son...zurnanın hüzünlü peşrevi

Zaim çıplak göğsünde dolanan yumuşaklığın kokusunu ancak dudaklarına dokunduğunda fark etti. Jelibom şekeri, paslı soğuk demir, dibine kadar içilmiş izmarit, kınasız Afgan...İçi uyandı. Kabaran göğsüyle birlikte gözlerini açtı. Eleni hırçınlığının ardına sakladığı çıplaklığıyla Zaim’in üzerindeydi. Zaim’in içini dolduran kokunun kaynağı, dolu göğüsleri yeni uyanmış adamın dudaklarına yeniden yöneldi. Zaim gözlerini yeniden kapamak üzereydi ki, Eleni kendini yana attı. Adamın onu tekrar yakalamak için yaptığı hamle boşta kaldı.

Yataktan hızla sıyrılan kadın güneşin sızdığı pencerenin yanında duran masaya oturdu. Karmakarışık kağıtların arasında yükselen Erica’nın ağzından yarıya kadar sarkmış kağıdı eliyle doğrultup okumaya başladı.

“Yine cümleni tamamlamadan bırakmışsın yazmayı.”

“Evet uykuya dayanamadım”

Eleni önüne düşen saçlarını toplayıp çıplak sırtına bıraktı. Yüksek sesle okumaya başladı.

“Eleni seni o gece öldürmeliydim. Saçlarına takılıp kalacağımı biliyordum. Bir yılkı atı gibi üzerimde çırpınırken, sert kabuğunda sıyrılmış göğüslerin ağzımda parçalanırken vazgeçmeliydim seni sevmekt...”

Daktiloyu düzeltip tuşlarına dokundu.

“...sevmekten...”

“Ben uyurken okudun galiba. Nasıl buldun?”

Eleni odanın açık kapısından banyoya doğru yürüdü. Suyu açmadan önce arkasına döndü.

“Felaket. Düş gücüne hayranım ama kurgun rezalet. Aynı sevişmene benziyor. Senin yüzünden yazdıklarından başka şey okuyamıyorum. Gittikten sonra da her defasında komşu çocuğu çağırmak zorunda kalıyorum.”

Eleni soğuk suyun altına girdi. Zaim yatağın içinde dönüp pencereye doğru baktı. Perdenin ardında Yokuş yine kalabalıklaşıyordu. Seyyarlar, sümüklü çocuklar ve birbirine laf atan kadınlar usulca akşama hazırlanıyordu.

“Biliyor musun, sadece yazarak bu hayattan intikam alabiliyorum.”

Zaim gözlerini kapadı. Uykunu derin mavi sularına doğru dalmaya başladı

Pasaport / 25.06.2003

Mühendis Fariğ Beyin Günlüğü

2011-08-15T00:22:00.004+03:00

“Palto”. Vüs’at O. Bener’in saygıdeğer Palto’su. Çok yağmurlu, yeşil taşlı. Okudum defalarca. Tekrar tekrar ağlama yolcusu oldum. Dünyanın en güzel öyküsü. Yaz günü, Haziranda içim üşüdü. Kapısını çalıp kendi paltomu vermek geldi içimden. Paltom yok. Bener de yok.

Uzay boşluğa açılır

Boşluk uzaya

Doktorum, “lösemiyim sanırım,” dedi. “Sanırım,” lafı yüzde kırk ihtimalmiş. Bu “yüzde kırk”ın yüzde doksanı da ölüm sanırım. Daha fazla konuşmadık. Gülümsedik birbirimize. “Cumartesi” şarabından içtik.

Kendinden bahsetmek yazar için tiksinti. O yüzden sabah yüzümü yıkarken “kurgu, kurgu, biraz daha kurgu…” diye fısıldadım aynaya. “Not al evladım,” dedim kendime.

Biriktirdim.

Kıç cebime küçük defterimi sokuşturdum. Açılır kapanır bir kalem. Babamın silahını koynuma aldım. Saçlarım taralı. Sakal tıraşından vazgeçtim. İki günlük sakalla daha iyiyim.

İskelede serinlik karşıladı beni. Kaptan’ın masalarından birine çöktüm. Sular aralandı. Yine titreyip düşüyorum sandım. Şu İzmirli deli çıkmaz mı. Yine sepet atmış. Onu geri çıkarıyor. On kadar Sarpa girmiş. Çürük dişleriyle gülümsedi.

“Allah’a şükür ağabeycim. Yine var bir şeyler.”

Bu adamdan başka Sarpa yiyen yok bu kasabada. Ha, bir de yaşlı adam. Akşamları beraber kuruyorlar masayı.

Hemen not aldım. İşte sana kurgu, Mühendis Bey. Hızla çiziktirdim.

N.’yi aramalı. İnsanın paleontolog arkadaşının olması ne garip. Evinde Microraptor kemikleri var. Kafayı kuşlarla bozmuş. Enstitü Müdürünü öldüreceğim. Çare yok. Başımın etini yiyor aylardır. Önce doktora tezinin ret edilmesini neden olmuş. Sonra odasının yerini değiştirdi. Arka bahçeye bakan basık ve güneş görmeyen izbeye taşınmak zorunda kaldı. En son lojmandaki dairesinin kapısını zorlamış. Adamın fotoğraflarını inceledim internetten. İri yarı, geniş omuzlu, sportmen birine benziyor. N’ye sordum. Üniversitede kürek takımındaymış. Her gece saatlerce kampusun havuzunda yüzüyormuş. Bıçak kullanmak zor olur, diye düşündüm. Adam hayvan gibi güçlü ne de olsa. Ateşli silahları da ben sevmiyorum. Tabanca taşımak güzel. Ama sadece taşımak. Kullandıktan sonra temizlemesi beni çıldırtıyor. Üstelik silah yağına alerjim var.

Bizim deli, balıkları sepetin içinden teker teker çıkarıp, yarıya kadar dolu kovanın içinde bıraktı. Sarpalar otladıkları yosunların renginde çizgileriyle oynaştılar.

“Kokmuyor mu bunlar sana?”

“Yok Allaha şükür. Adem Babayla yiyoruz karşılıklı. Bugün de doyduk, çok şükür.”

Adem Baba, otuz yıl yatmış (olsun).

“Akşam. Burunda. Ateşin közü esintiyle göz açıp kaparken Adem Baba, bıyıklarını okşar.”

Kıç cebimdeki deftere not aldım. Silahın demiri tenimi kesti sanki. Kayışını düzelttim. Kaptan biramı getirdi. Deniz müthiş güzel. Yarın Paşalimanı’na gideceğim. Öykü Atlası Derneği’nin davetlisiyim. Bir sürü nazlı kadın toplanacak. Derneğe sadece kadınları alıyorlarmış. Ve elbette zengin olmak şart. Tahminim yeni bir iş çıkacak. Kimse görmeden küçük deri çantamın içine bir not bırakacaklar ya da veda ederken elime tutuşturulacak para zarfının içinden çıkacak.

Zenginler sabırsızdır.

Ama artık emekli oldum. Şimdi sadece eşe dosta vakit ayırıyorum ya da kendim için çiziktiriyorum.

Birayı yarılamadan el çantamdaki kitabı çıkardım. “Gizli Emir”. Melih Cevdet, bilim kurgu yazmış bence.

Doktorum geldi aklıma. Ondan önce ölürüm diye düşünmüştüm. Şarabın sonuna doğru yanıma yaklaştı usulca. Kulağıma eğildi. Fısıltısı başlamadan söndü. Vazgeçti. Kocasından bahsedecek diye korktum. Yoksa onu nasıl kırardım. Üstelik bu durumdayken. Allahtan sustu.

Biramı bitirdim.

Deli sepetle birlikte mendireğe doğru yürüdü. Balıklar ondan, rakı Adem Babadan. Gece serinliği çıkınca sarılıp uyuyorlar. Deli donunu indiriyor. Yelken bezini çekiyor üstlerine. Kırık sandalın içinde kayboluyorlar. Tekir kedinin birisi Sarpa kılçıklarıyla dolu tabağa uzanıyor. Ay çakıyor denize. Işıkları kaydırak taşlar gibi kıyıdan açığa doğru sekip kayboluyor.

LİLİ MARLİN

Didyma’da

Yalnızdım

Ay ışığında kumsalda

Şimdi yapayalnızım    / Vüs’at O. Bener

ahmet büke/ haz.06

kumru kamil için dediler ki,

2011-07-07T20:29:00.003+03:00

Acıyor bana bıraktığınız yaşamak

KEMAL VAROL

Daha önce yayımladığı öykü kitaplarıyla adından söz ettiren Ahmet Büke'nin yeni kitabı, Kumrunun Gördüğü adını taşıyor. Orhan Koçak'ın başka bir kitap vesilesiyle kullandığı “karanlık aydınlanma” metaforu, tam da Büke'nin öyküleri için geçerli.

http://kitapzamani.zaman.com.tr/kitapzamani/newsDetail_getNewsById.action?newsId=6502

Kumrunun gösterdikleri

Cemal Şakar / Yenişafak - Kitap

Ahmet Büke’nin Kumrunun Gördüğü (Can Yay., İstanbul 2010) adlı kitabı, bana, örneğin Orhan Kemal’in, Sabahattin Ali’nin, Adnan Özyalçıner’in sesini, okuduğum öykülerde en son ne zaman duyduğumu uzun uzun düşündürdü.

http://www.okudumyazdim.net/kumrunun-gosterdikleri/

"KİLİTLİ KALAN ANILAR"

Tuğçe Ayteş

“O kadar acıdı ki içim zamanı çekip durdurdum bir ikindi vaktinde.”

“Sarı Rüya Defteri” / Ahmet Büke

İstanbul'un Anadolu yakasının kuşu, tabii kumrusu çoktur. Böyle guguşçuk diye ses çıkaran, kahverengi kumrulardan. Datça civarındaki gri renkli, boyunlarına kolye gibi halkalar takınmış kumrulardan farklı, hem uçarken de pırrr diye ses çıkarıyordu onlar.

http://mavimelek.com/kumrunun_gordugu.htm

Ahmet Büke’nin muhteşem hikâyeleri: Kumrunun Gördüğü

Pakize Barışta

Edebiyat görür.

İnsanın görmediğini, göremediğini görür.

Kalemin gezintisi ve rasadıyla, insanın sınırlı gezintisi ve algılaması farklıdır; insan, edebiyatın gerisinden koşar çünkü hep.

http://www.gazetem.net/pbaristayazi.asp?yaziid=428

Sonsuz şimdiki zamanda öyküler

Behçet Çelik

'Kumrunun Gördüğü'ndeki öykülerde anlatılanlar kadar anlatma üslubu da insanı iki duygu arasında gezdiriyor. Kederli bir üsluptan söz edebileceğimiz gibi neşeli bir üsluptan da söz edebiliriz. Kederin de yaşama dair olduğunu unutturmayan, neşenin ise vurdumduymazlık olmadığını sezdiren bir yaklaşımla anlatılıyor öyküler..

http://www.radikal.com.tr/Default.aspx?aType=EklerDetay&ArticleID=1001658&Date=30.01.2011&CategoryID=40

Bir kütle olarak acı ve zaman

NALAN BARBAROSOĞLU

2008’de Oğuz Atay Ödülü’ne layık görülen Ahmet Büke yeni hikaye kitabı Kumrunun Gördüğü’nü yayımladı. Büke kitapta topladığı yirmi öyküde yoksunları, yoksulları, acıyı bir kumrunun kırılgan ve dirençli bakışıyla anlatıyor.

http://www.stargazete.com/kitap/bir-kutle-olarak-aci-ve-zaman-belki-de-hic-gecmeyen-haber-274518.htm

DERİ ALTINDA KIYMIK GİBİ ACI

Melisa Ceren HASMADEN

Edebiyatımızda öykücülük adına kurak bir dönem yaşanıyor. Biraz yayıncıların satış kaygısının, biraz da yazarların okunurluk, bilinirlik endişelerinin kurbanı oldu öykü. Bir ara tür olmasa da, bir ilk basamağa dönüştü. Bir nevi romanın çıraklığı.

http://www.izmirdesanat.org/deri-altinda-kiymik-gibi-aci

Yaşasın hayat

Ömer Erdem

Sait Faik Hikâye Ödülü, 'Kumrunun Gördüğü' dolayısıyla Ahmet Büke'ye verildi. Kendi kendisini yozlaştırmakta bir an tereddüt göstermeyen edebiyat ve ödül ortamımız, belki de bu yıl böylesi bir performans göstermekle daha da dibe düşmekten kurtuldu.

http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalEklerDetayV3&ArticleID=1050099&CategoryID=40

ne güzel

2011-02-01T14:59:00.002+02:00

Ne güzel bir mahallede doğdum ben.

Pencerelerimiz çam denizine açılırdı. Çatıda her bahar kırlangıçlar saç arılarının vızıltıları arasında yuvalarını yapardı. Bahçede çeşme, çeşmenin başında şeftali, yerde beyaz çiçekler içinde ekşi yoncalar, ileride baklalar, zeytinin yanında ıhlamur, ayva, iğde ağaçları. Alçak komşu duvarlarımız vardı. Dizlerimi dayayarak çıkar, dünyayı izlerdim.

Ne güzel dedem vardı.

Küçük İbramfendi. Her sabah pantolonunu, gömleğini kendi ütüler, kravatını aynanın karşısında bağlardı. Fötrünü düzeltir, yanaklarımdan öperdi. Kahverengi takımlarıyla uzaklaşırken arkasından bakardım.

Ne güzel puf börekleri yapardı babaannem.

Ellerini dirseklerine kadar limon kabuğuyla ovar, yavaşça dökerdi ılık suyu una. Hamur onun ellerinde susar, gözenekleriyle yeniden doğardı. Küçük tencere kapağında kestiği parçaları kızgın yağa dökerken kumrular öterdi asma çardağımızda.

Ne güzel yıkardı annem beni.

Termosifon zeytin kütüğü, çam çırasıyla dolu. Gür gür yanıyor. Saf zeytinyağından sabun. Akhisar’da kostiklenip kalıplanmış. Anane kokusu sinmiş üzerine. Maşrapadan su dökülürken banyonun küçük penceresine konan serçe tıpırtıları gelir.

Ne güzel kuzum vardı.

Arka bahçede kuzu damı. Briketten duvara dayalı alçak çatıya kırmızı kiremitler dizilmiş. Üzerinde asma çardağı geriliyor. Babamın biricik üzümleri. Damın içinde kuzum. Kulaklarının ucu kara, gözleri kara, arka ayakları bileklerine kadar kara. Ben herkesin öleceğini bilmiyorum, o kesileceğini bilmiyor. Seviyor beni. Tuz yalıyor avucumdan. Sıcak ıslaklığını bırakıyor geriye. Koşuyorum o da seğirtiyor ardım sıra. Duruyorum usulca süsüyor dizlerimi. Sonra başını kaldırıp bana bakıyor. Kokusunu kokuma karıştırıyor.

Ne güzel halam vardı benim.

Nurhayat Halam. Adı gibi ışıklar içinde gülerdi. Kapının eşiğine çıkıp seslenir.

“Semiha, huuu Semihaaaaaa…”

Ben koşardım herkesten önce.

“N’oldu hala?”

“Gel halam. Reçel yaptım. Götür annene.”

Şıpıdık terliklerle onlara doğru koşarım. Halam nalınların üzerinde, elini güneşe siper etmiş tabağı bana uzatır.

Tam da o anda arka bahçeden Selçuk Amcam elinde ince sigarası, elleri arkada yürüyerek çıkar.

“Ne o ulan deyyus?”

“Size geldim Selçuk Amca. Reçel yapmış halam.”

“Afiyet olsun. Bir çuval şeker aldım, halan reçel fabrikası kuracak bu sene.”

Halam kıkırdar.

“Aman Selçuk laf mı şimdi bu?”

Selçuk Amcam da güler. Bıyıklarını sıvazlar. Çok yakışıklıdır o. Ayhan Işık gibi ayni.

“Selçuk Amca benim kuzu var ya…”

“Eee?”

“Dört ayağının üzerinde zıplıyor vallahi.”

“Bak sen. Yoksa Laz Osman mı öğretmiş ona horon tepmesini.”

Ne güzel günlerim vardı benim.

Ben “geçen gün ömürdendir” türküsünü bilmiyordum. Onlar benim büyüyeceğime inanmıyordu.

Ahmet Büke

Tilkilik Batmayan Güneşimizdir Bizim

2011-01-10T23:57:00.003+02:00

Mezarlıkbaşı’nda bir hayalet dolaşıyor.

Kürt Rasim’in altıpatlarından yükselen barut dumanında o kadının resmi beliriyor.

Yükseldikçe şehir elini yüzünü yıkayıp sabaha açılıyor.

Bayramyeri’nden koşan bir çocuk geçiyor hepimizi.

İkiçeşmelik bu, kolay değil yürümesi.

Omuz omuza kalabalığımdır İzmir.

Çırak oğlanlar, atölyelerde gülen genç kızlar, Havra sokağına dayanmış güzel ablaların eteklerinden gelen imbat.

Oradan eski taşların olduğu bir sokağa döneriz hep beraber.

Dervişler Caddesinde Romalı bir asker kanıyor.

Agora’nın mermerinde dayayıp bıçaklamışlar sevgilisini. Rum,Ermeni ve Yahudi kadınlar ağıt yakmış ona.

Müslüman bir terzi kefenini biçiyor. Yıkayıp okuyacaklar. Sonra çam dallarıyla kapatacaklar mezarını. Hayriye Teyze ve Madam Pi beraber karacak helvasını.

Biz ağlarken bir aile evi açıyor kapısını. Dilenciler, yalnız kediler, denizden yeni çıkmış midyeler, pavyonda vurulmuş güller, zamanı geçmiş adamlar ve henüz talihi doğmamış çocuklar hepimiz o evdeyiz işte.

Babamız bir otel katibi, annemizi dantellere sarıp uzaklara yollamışlar ve biz bütün mahalle sübyeyi severiz, Zeki Müren’i severiz.

Tilkilik batmayan güneşimizdir bizim.

Ahmet Büke

Fotoğraf: Birol Üzmez

Birol Üzmez, Tilkilik fotoğraflarıyla 22. ŞİNASİ BARUTÇU KUPASI'nı kazandı.

annem hamur yoğuruyor

2010-11-11T20:40:00.001+02:00

tahta sandıkta beklediler. dışarıda damın serinliği, tahtalara asılmış elek ve kavunlar. unutulmuş bir koyun kayışı. fare ve kedi tıpırtıları. annemin çanağında biriktiler sonra. su ve bilekler karıştı beyaza. mayanın tanıdık, ekşi tadı girdi aramıza. ve beklemek pişmeden önceki son erdemidir bu çilenin.

annem süt kaynatıyor

2010-11-06T11:05:00.002+02:00

çinkodaki ılık beyazı mermerşahi beze döktü, süzdü. damla damla tencereye aktı dibi. altını yaktı. o göl ki hiç konuşmayacakmış gibi geriye son kımıltılarını bıraktı. ama arsız ateş inatla iğneledi. sütün umrunda olmasa da gitti geldi mızraklar. kızıl bir martı tencereyi yaladı durdu. sonunda içinde tuttuğu lafları dayanamayıp bıraktı. başını salladı, ah vah etti, fısıldamaya başladı. ve içten dışa doğru fıkırdadı.

ulan!

2010-10-25T07:17:00.001+03:00

geri dönmeyeceğim yerler var, artık görmeyeceğim insanlar, dokunmadığım zeytinler, son kez yürüdüğüm patikalar, tadında ekmek kırıntıları, ucu yırtılmış uzay, rengi açılmış sesler falan. ulan hayat ne garipmiş!

"İÇİMDEN KOCAMAN BİR NEHİR TAŞTI"

2010-09-20T19:37:00.002+03:00

Kırmızı ayakkabıları vardı.
Eteğinin havalanan uçları, beyaz tenini güneşe açtıkça ayakkabıları daha da görünür oluyordu. Topuklarını öper gibi içine alan ve bileklerini kavrayan şeritleri kırmızıya boyalı ayakkabıları vardı.
http://www.mavimelek.com/iki_gun_sonrasi.htm

yan yan baktı bana

2010-09-12T10:29:00.002+03:00

Her sabah arabasıyla geliyor fabrikaya. Ben çayhanede ikinci sigaramı yakmak üzereyken hızla içeri giriyor kapıdan. Sert freniyle duruyor. İnmeden önce dikiz aynasında saçlarına bakıyor. Radyoyu kapatıyor. Kızar gibi çekiyor arabanın kapısını. Koşar adım içeriye giriyor. Kimseye bakmadan ilerliyor koridorda.

Mühendis hanım.

Esmer.

Yanık buğday kokusunu bırakıyor arkasında.

Patronun gözdesi, diyorlar.

Siyah gözleri, boynunda siyah bir kolyesi var.

“Metin Gürcü, siz misiniz?”

“Evet, benim.”

“Ustabaşı iki defa şikâyet etti sizi.”

Sigarayı benim kadar içiyor galiba. Kahve fincanını tutan eli sinirle titriyor.

“Bakın Metin Bey, bu fabrikada böyle işlere izin vermemiz mümkün değil. Ben patrona henüz hiçbir şey iletmedim, önce sizinle konuşmak istedim.”

“Ela Hanım, ben sorun çıkaran birisi değilim. O ustabaşına işimi nasıl yaptığımı sorabilirsiniz.”

Şimdi iki elini de yumruk yapıyor.

“Sorun iş değil.”

“Biliyorum iş değil. Ama…”

“Bakın buraya sendika konusu giremez. Bilmem anlatabildin mi?”

Arkasına dönüp çantasına uzandı. Parlak metalden küçük boy termosu çıkardı, titreyen parmaklarıyla fincanında eksilen sıcak kahveyi tamamladı.

Esmer kadın. Güzel.

Ertesi gün muhasebeden çağırdılar.

Şimdi her sabah deniz kenarında iniyorum. Kayalıklara uzanıyorum. Güneş ve mavi gökyüzü var üzerimde. Martılar çok sevmedi beni. Uzaktan geçip gidiyorlar.

Yaz sonunda doğru yavaştan iş bakmaya niyetliydim. Param bitmek üzereydi. Ama güneş güzel hâlâ. Kemiklerim benden memnun.

Arkamdan gelen tıkırtılara kulak kabarttım.

Ela, esmer ve güzel mühendis, açık renk eşofmanıyla kayaların üzerinde yürüyor. Elinde telefonu.

“Senin Allah belanı versin. İşini de al başına çarp.”

Telefonu hırsla denize fırlattı. Olduğu yere çöküp ağlamaya başladı.

Kalkıp yanına doğru yürüdüm. Sırt çantasından küçük termosunu çıkardı. Titreyen parmaklarıyla açtı. Kafasına dikti.

“Onda kahve yok değil mi?”

“Sen kimsin be?”

“İçki içiyorsun sen.”

“Bak şimdi polis çağıracağım. Defol git başımdan.”

Uzanıp elinden çektim termosu. Yanılmamışım esmer bir kanyak var içinde. Derin bir yudum aldım ve kokladım.

Yanına çöktüm.

Uzaklara baktık. Arada hıçkırıyor hâlâ.

“Seni de mi çıkardı işten?”

“Ya, sen neden konuşup duruyorsun benimle. Kimsin Allah aşkına?”

Saçlarını topladı.

“Domuz herif, domuz herif,” diye mırıldandı içinden. Kollarına kapaklandı. Öğürdü ağlamasının arasında.

Termosu uzatıp dokundurdum omzuna. Kafasına dikti.

“Ela,” dedim. “Üzülme sana iş mi yok?”

“Sen ismini nerden biliyorsun?” dedi. Gözleri kızarmıştı.

Yeniden denize baktım.

“Zaten o herif seni sevmiyordu.”

Hırsla kalktı. Arkasına bakmadan yürüyüp gitti.

Geride kalan termosu aldım. Tek damla kalmamıştı.

Kalkıp denize doğru fırlattım. Ama kayaları geçemedi. Şaşkın bir martının ayaklarının dibine düştü. Kuş yan yan baktı bana.

09.09.2010

Gidenler ve Bulutlar

2010-09-01T14:00:00.002+03:00

Hava karardı. Bulutların işi gücü yoktu nasılsa, bir araya geliverdiler. Koyun sürüsü oldu biraz. Sonra Kıbrıs haritası gibi uzayıp inceldiler. Vedalaştılar. Küçük parçalara bölünüp tarhanadaki kuru ekmek parçaları gibi yok oldular.

Bulutlar kadar üzgünüm. Annem gitti çünkü. Kocaman bir kucakken, sıcak ve geniş geriye bir boşluk kaldı ondan.

Bulutlar erir, anneler gibi.

Evin damına uzanmış bunları düşünüyordum.

Kırk yaşına dün bastım. İş yerinde pasta kestiler. Gülüştük hep beraber. Göbeğimi gösterip, “Bu yıl kurtuluyorum ağabeylerim, ablalarım,” dedim. Beni hep böyle mutlu ve umutlu görmek istiyorlarmış.

Tuvalete gidip ağladım biraz. Sonra cep telefonumdaki eski mesajlara baktım yeniden.

“Anlıyorum diyorsun ama anladığın bir şey yok. Orada olman güzel sadece ve orada kal olur mu?”

“Son kez kendine iyi bak diyorum. Başka da bir şey yazmayacağım…”

Kimseye görünmeden aşağıya indim. Arabaya atladım. Şimdi buradayım. Dedemin evinde. Dedem yüz yaşını geçti.

Beni görünce, “Bu göbek ne böyle,” dedi. “Yakında ölürsün sen.” Sarıldım. Elini öptürmedi yine. “Dede sakın benden önce ölme,” dedim. “Bu evi ne yaparım sonra. Çok karışık her şey.”

Dedem nalbant ama asıl uçak mühendisi. Ordudan da tart aynı zamanda. Komünist parti üyesi olduğu için donanmanın en kötü deniz altısında ve suyun elli metre altında dövmüşler. Sol bileği o zamanlardan kalma derin yarık izleriyle dolu. Kamyon şoförlüğü yapmış işsiz kalınca. Sonra Nikaragua’ya gidip gerillalara katılmış bir süre. Ama iki kadını aynı anda sevince –ikisi de sabotaj bölüğünden- eline pimi çekilmiş el bombası verip bir sala bindirmişler. Sınırı geçtiğinde anlamış ki el bombasının patlayıcısı sökülmüş aslında. Kıyamamışlar yani ona. Dedemin koyu kızıl gözleri var, diye olabilir. Dedem memlekete dönünce sırayla üç ilçenin Ziraat Bankası şubelerini soymuş. Paranın bir kısmıyla İzmir fuarındaki fili rüşvetle satın almış. Hayvanat bahçesi müdürü fil öldü diye zabıt tutmuş. Arka kapıdan çıkarıp dedemin eline tutuşturmuşlar fili.

Bahadır ölene kadar bu evin arka bahçesinde yaşadı. Dedem dışkısını biriktirip solucan gübresi yapıyor, gübrenin kilosunu iki buçuk liradan satıyordu. İyi para!

Dedemin beli tutulunca eve Metin Abi geldi. Bahadır’ın yemini suyunu verdi. Altını temizledi. Dışkıları büyük metal kaba döküp solucanları eliyordu.

Annem, dedem ve ben bu evde yaşadık işte.

Metin Abi, duvarın yanındaki çadırda uyurdu.

Bahadır çok fena sıçıyordu yalnız. Rüyalarıma giriyordu.

Sonra bir sabah annem dedemin 1958 model Buick marka arabasına atlayıp gitti. Yanında Metin Abi vardı. Bana bakıp güldü annem.

Kadınlar giderken gülermiş.

Bahadır’ı devlet ormanına saldı dedem.

“Devlet millet el ele güzel günlere,” dedi.

Şimdi dedemin evindeyim yine.

Giden kadınları düşünüyorum da bulutlara bakarak hayat garip geliyor bana.

Bahadır da dişiydi bu arada.

Eve iki defa geri döndü.

Dedem belediye başkanına kalan soygun paralarını rüşvet verip Bahadır’ı itfaiyeci kadrosuyla işe aldırdı.

Şimdi bulutlara bakıyorum da hiç biri bana benzemiyor artık.

Ahmet Büke 1 Eylül 10

m

2010-07-12T23:52:00.001+03:00

"mu" ölü yaprakların yeni adı.

babamın aynı kalan taşı

2010-07-12T10:24:00.002+03:00

23 nisan, mayıs, haziran şimdi temmuz. ağır kuruyan bir gül. acı da ani olmalı oysa. kesip geçmeli. yeniden bulduğum çocukluğumun yolları. hızla örtün beni.

y

2010-07-11T14:30:00.000+03:00

yalnızlık don yağından değil insan yağından mamül; soğuk suda bile köpürür..

my

2010-07-05T17:37:00.002+03:00

Mi and L'au - Dance on my skin from madasenerb on Vimeo.

çok hızlı yüzmelisin bu suda. çığlığını geçen oğlan! kimseden önce sen kazmalısın yatağını. üzerinde serviler ve dededen kalma isimler başucunda.

aşağıda kaynayan çayda kırık bir çınar dalı: dönüyor oğlanın çocukluğuna. çavlanlar tutar zamanı kuyruğundan.

salut

2010-07-05T12:30:00.000+03:00

hatalara bir nilüfer, günahlara bir alman çıplağı..

bab

2010-07-01T15:18:00.001+03:00

baba, günaydın!
kaybolan sandığımı buldum. meğer hep odanın ortasındaymış. başımın üzerinde, acıdan sarısıyla dönermiş. baba, içim gibi kötüymüş içi. sen onu uzun kış gecesinde kırıp yaksaydın keşke.

baba, bir bardak asit içtik beraber. ben ölmeden o da ölmeyecek anladım.

ve

2010-06-18T18:19:00.002+03:00

ve kırktır.
ve eyvallah abiler, ablalar. sakin bir çavlandan anafor kâğıda dönen ekmek fırınları, ramazan pideleri, dedemden kalan son fötr, bir uzun esneme babam. ve merhaba o aynı gözde mırıldayan kadim iki türkü.
tuzlu iki iz, yıkık ev avlularında ikindiye bakan kediler.
eyvallah eyvallah güzel uykusuzluğum, sessizblues'um.
kırık bağdadi kaburgalarımda otlayan geyikler -size söylerken çevirdiniz gözlerinizi-
neden?

ah!

2010-06-18T08:18:00.002+03:00

günaydın.
ben de uyandığımız evlere bakıyordum camdan.
nedense hepsi tutuşmuş ve bu güneş üzerine kar yağmış da kalmışız bir otobüs durağında. saatler yeniden ayarlanmış. eski zamana göre uyanıp geç kalmışız bir mesaiye. gülüyoruz birbirimize bakıp. uyanınca ilk gördüğümüz tavanlara bakıyorum da hepsi kül gibi şimdi.

kumrunun gördüğü

2010-06-08T16:42:00.002+03:00

“Annem de görmüş babamı. Ağlayıp gözlerini perdeye silmiş. O leke kaldı orada. Ortası koyu, kenarlara gittikçe duman gibi açılıyor. Bilmiyorlar bunu. Acıdan leke çıkmaz. Acı zaten yerinden kalkmaz. Taş ve dağdır. Taşları üst üste dizip üzerine toprak, toprağa da ağaç ve zeytin, ot, böcek koyarsan dağ olur. Perdeden yayıldı bütün eve leke. Duvarlara kirli damar attı. Çatallarının ucu parçalanıp dağıldı. Tavan doldu, damlayıp halıların üzerinde birikti. Katı kuleler oldu odalarda. Divan örtüsüne bulaştı. İçi saman dolu kalıp gibi sert duran yastıklarımız kirlendi. Koştum, gördüm.”

Ahmet Büke, yeni öykü kitabı Kumrunun Gördüğü’yle Can Yayınları’nda. Büke, daha önce yayımlanan kitaplarıyla edebiyat dünyasının beğenisini kazanmış, kendi sesini, çizgisini oturtmuş bir öykücü. Yapıtlarında kendine özgü, akıcı, şiirli, esprilerle dolu bir dil kullanıyor; yakından tanıdığı, iyi bildiği çevrelerin hikâyelerini anlatıyor. Bu güzel öyküleri okurken samimi, kendi halinde yaşayan insanların sesini duyacaksınız.

Ahmet BÜKE

Ahmet Büke, 1970’te Manisa’nın Gördes ilçesinde doğdu. İlk ve orta öğrenimini Gördes’te, liseyi İzmir Atatürk Lisesi’nde bitirdi. Bir süre ODTÜ Jeoloji Mühendisliği’nde okudu. 1997 yılında Dokuz Eylül Üniversitesi İktisadi İdari Bilimler Fakültesi İktisat Bölümü’nden mezun oldu. Öyküleri; E Edebiyat, Adam Öykü, Ünlem, Patika, İmge Öyküler, Özgür Edebiyat, Eşik Cini, Notos Öykü, Yeni Yazı, Ğ, Sus, Har gibi edebiyat dergilerinde yayımlandı. 2002’de İzmir Postası’nın Adamları’nı, 2004’te Çiğdem Külahı’nı, 2006’da Alnı Mavide’yi yayımladı.

(Basın Bülteninden)

Uzak

2010-06-05T15:06:00.001+03:00

“Hadi kalkalım. Gün batıyor. Hadi göz kapaklarımızı uçuralım rüzgârda.”

Bıraktığı sigara dumanı iri gözlü bir kaplana döndü. Yüksek otların arasından sessizce sürünen yırtıcı oldu. Duygusuz tik taklarını saydı. Saat benzeri makineydi. Elleri, kasları, omuzları ve tekmesi. Öğlen hamsi buğulama yedi tek başına. Geğirince dosyaların üzerine ekşi bir uzay gemisi yayıldı. Çocukluk dergilerini düşündü. Ahmet Bey -babası- tapu dairesindeki mesaisini bitirir bitirmez, pek çalışmazdı ama daha çok evrakların üzerinde dalgınca dolaşırdı bakışları, kürdün lokantasına yollanırdı. Ah evet kuzum, Ahmet Bey dalgındı. Hele büyük, kara kaplı tapu defterlerini açınca önüne, o kadar ada, pafta ve numara üzerinde ve o kadar şerh düşülmüş, ipotek işlenmiş ve kimi fek edilmiş sayfa ardına sayfa gelince kaçıp karşı tepelerdeki çayırların arasına sinmek ve uyumak isterdi. Ahmet Bey, tembeldi kuşkusuz. Sinikti. Elinden içlenmekten başka iş geldiği görülmemişti. Yakışıklı, endamlıydı ve kalemde çalışan iki memurenin düşündükçe ıslandığı adamdı. Lakin evde yatağın kıyısını alır, ortaya konan kıymalı patates yemeğinin dibini yerdi. O yüzden kürdün lokantasını, orada yudumla içtiği rakıyı, garson çocuğun boş yoğurt ve pilaki tabaklarını alırken omzuna sürtünüp dokunmasını iştahla severdi. Adamdı orada. Maaş, itibar ve gülen yüzdü. Dönerken meyhaneden köşedeki kırtasiyeye uğrayıp “Çocuk mecmuaları, lütfen” derdi. Sonra evinin kapısını tıkırdatırdı. Kapıyı çalmazdı kuzum Ahmet Bey. Parmak uçlarıyla yoklardı. Sessiz, silik, mahcup, suçlu, yıkık ve umutsuz. Ahmet Bey –babası- kapağında kara kalemle taranmış iri bir hamamböceği olan -yok yok gerçekte uzay gemisiydi- dergiyle eve geldiği gece öldü. O gün hamsi buğulama mı yemişti? Yatağı günlerce balık koktu. Şimdi yıllar sonra güçlü bir adam oldu. O sıçan kuyruklu adamın -babasının- içinden karşısındakini titreten sert sakallı bir kayayı yonttu. Oğul babadan çıkar. Tıpkı iç içe geçen tahta bebekler gibi. Babasını öldüğü gece unuttu. Çiğneyip eritti bütün ondan kalanları. Korkuyorlardı şimdi ondan. Koltuğunun altındaki tabancasından, tabancasını çekip şakaklarına dayamasından, tetik düşürmesinden, tutup enselerinden duvara çarpmasından, “yıkın lan falakaya, alın lan bu orospuyu askıya” kükremelerinden. Korkuyorlardı. Elektriğin efendisi, tapu memuru Ahmet Bey’in belinden düşme civan parçası. Dosyalardan kaldırıp başını karşısında kan oturmuş dudaklarıyla sayıklayan adama baktı.

“Hadi gidelim kırlara.”

Ah işte babası gibi sülüktü bunlar. Beceriksiz. Koltuklarının altında çocuk dergileri, ekşi rakı ve balık kokusuyla evlerine mi gideceklerdi.

Kalktı da tekmesini savurdu kelepçeli adamın midesine.

Saat gibiydi o. Elleri, kasları, omuzları ve tekmesi. Sağlam, kuvvetli ve babasından yani içinden çıktığı kurtlu kovuktan uzak.

gidemeyen

2010-05-30T20:11:00.003+03:00

Rüzgâr pamukçuklar getirdi gökyüzünden. Bir kaçı hızla uçan serçelerin kanatlarına takılıp yeniden yukarıya yöneldi, esintiyle çalımlı çalımlı uzaklaştı. Daha irileri gittikçe ağırlaşıp akasya ağaçlarına takıldı. Yoldan geçen küçük arabası sıcak boyoz buharıyla kaplı adamın sigarasından yükselen duman aynı dallara ulaştığında Körfez’e eski bir kum teknesi girdi.

“Zamanı geldi,” deyip “AN DEFTERİ”ni açtım. Kalemi dilimin ucunda ısladım.

“Tam da o anda vuku bulanların listesidir. Evin tahtalarından çıtırtılar geldi. Yirmi ikinci nesil kurtlar doymaya başladı galiba. Arada sayamadıklarım oldu sanırım. Ama yuvarlak bir tahminde bulunuyorum ben. Saime Hanım’a bu işin olamayacağını anlatmayı denedim. Yine gözleri yaşardı. Kırk senedir ağlıyor. Oysa onu sadece bir defa öpmüştüm. Kilisenin duvarının altından çıkıp yola saçılan yemişin köklerine takıldı. Tuttum kaldırdım. Etrafında buğulu bir hale vardı. Dalgalı saçlarının arasından köknar sürüsünü gördüm. Topraklı yapraklarıyla uçup içimden geçtiler. Kokusu annemin divanının altından gelen ayva rengiydi. İçime derince çektim. Dudaklarımı örttüm üzerine. O anda ölüverdi Saime Hanım.”

Annem geldi. Süt ısıtmış. Bal damlatmış içine.

“Öksürdün ya sen gece,” dedi.

“Pamuklar yüzünden anacım.”

“Ah, kavaklar açıyor galiba.”

Saime Hanımı düşündüm yine. Veba gelmiş gemilerden. Yağlı kendir çuvallarını ve pis urganları omuzlayan Sakızlı gemicilerin arasından o cam dişli canavar güzel şehrimize sızmış. Kırılıyor çocuklar. Sarı cam şişelerde ilaç taşıdım faytonumla. Nafile. On dokuz günde on dokuz çocuk öldü. Sonra ihtiyarlar koltukaltlarında yumrular ve mor lekelerle son nefeslerini verdiler. Saime Hanım fenalaşınca evimizin duvarına dayanıp ağladım.

Şimdi kimseden kaçamayan bir bulutum.

Tabuta gelinliğini de serdiler.

Ben gidemediğim için annem de kaldı buralarda. Yan yana gömdüler oysa bizi. Buca bağlarının arasındaki o mezarlıktan danaburunların kalabalığına sıkışıp eski kemiklere yaslanmıştık beraber.

Ben kaldığım gibi dokunduğum herkes de kaldı bu mahallede.

Açıyorum DEFTERİ, okuyorum.

“Annem, Saime Hanım, onu kurtarmaya çalışan İttihatçı doktor, önünde ağladığım sarı duvarlar…”

Şimdi neredeyse yüz sene sonra aynı sokakta kırılmış ayak parmaklarımla geziyorum.

Saime Hanım’ın odasına başka birisi taşındı.

Onun da dalgalı saçları var. Siyah etekler giyiyor. Pembe ve ateşten çorapları var.

Her sabah iki kumru konuyor balkonuna. Onları besliyor. Sevip okşuyor avucunda.

Kumru Kamil ve ikizi Arap. Onların da kemikleri kalmadı oysa. Ama bana dokunan çakılıp kalıyor bu mahalleye.

Ah güzelim. Nasıl bir kokun var senin öyle. Sabah erkenden kalkıp yağlanıyorsun. Aynada omuzlarına bakıp ovuyorsun kendini.
Aşığı var onun. Evde annesi yokken alıyor içeriye. Saçlarını kalemle tutturup uzun pijamasıyla açıyor kapıyı. “Sus” diyor parmaklarıyla. O kadar uzun sarılıyorlar ki birbirlerine, Selçuk Vapuru’nun düdüğünü durmadan çaldırıyorum kimse onları duymasın diye. Sonra kokluyorlar birbirlerinin koltukaltlarını. İçlerine çekiyorlar ayrılıklarını.

Ayrılırken ağlıyor kadın. Kapıyı dayanıp engel oluyor gitmesine. Gülüp yeniden tırmalıyor adamın elini yüzünü.

Defteri yeniden açtım.

“Saime Hanım’a yalvardım bu defa. Beni sevmeyi bırakmazsa sonsuza kadar bu mahallede kalacağımı ve huzur bulamadan kıvranacağımı anlattım. Şimdi kumların üzerine o günü yeniden çiziyorum. Annem koşarak mağazaya geldi. Gözlerinden anladım. Eve vardığımda köpükler içindeydim. Yukarıya çıktım. Odanın kapısını açtım. Saime Hanım ölüm beyazını yeni örtmüş üzerine. Doktor Nazmi çıplak tenini ona sarmış ağlıyor. Aynalı yatakta iki beden. Birisi mor lekeler içinde diğer gözyaşlarıyla sarsılıyor. Sandıktan silahımı çıkardım.”

Bu azap yüzünden gidemedim hiçbir yere.

Oysa yüz sene olacak aynı göğün eskimesi üzerimde.

Balkonda iki kumrusunu sevdi yine. Ben bu halimle, çoktan çürümüş kemiklerim ama gidemeyen ruhumla yeniden sevebilir miyim?

Ahmet Büke /23 Şubat 09

evler evler

2010-05-30T08:38:00.006+03:00

doğduğum ev, tek katlı anne kokusu. baba yarısı.
bostanlı'da dede evi. "acans" dinlenir saat sekizde.
ankara ballı baba yurdu. odtü'de iğdeler iğdesi gölgesi. dikmen'de pankart kokan evler. ulucanlar'da yoldaşlar. mektupçu'da bir sevgiliyi bekledim. zeki müren parkı'na bakan pencereden çocuk sesleri yığıldı. uzak, çok uzak bir ev. eski buca bağlarının ruhları arasında. anne bakar balkondan şimdi.

evler evler. hepsini de sevdim.

tanrım seni de sevdim.

"ölümden değil boşa geçmiş hayattan kork," demiştin bana.

yalnız uyanılan bir pazar sabahı verdin, onu bile sevdim şimdi.

hey!

2010-05-24T10:10:00.003+03:00

arka sokakta bıçakladılar zamanı. hırıltıyla aktı kedilerin ve gölgede evlerin arasından. sonra -ispanya'da vurulmuş hepsi- bir kara bando geçti. göz kırptı kadınların teri. zamanı öldürdüler esirgeyerek. hepimiz hepimiz için. yeni bir yelkovan çaktılar meydanlara. gülümseyen halılara uzandık o zaman. ah kara bando -iğde kokulu koynunda uyuttu bizi-

ahmet büke / mayıs 2010

(İspanya İç Savaşı'nda faşistlere karşı savaşıp ölen bir Amerikalı. Fotoğrafçı: Agusti Centelles)

hay

2010-05-18T12:04:00.004+03:00

önce kokular gidiyor. ilk onlar bırakıyor odaları. sonra sesler eskiyor. kör bir adam uğurluyor her sabah kapıdan. "döndüğünde beni paspasın altına gömersin." her akşam bıçaklıyor kendini. adımlarımı sakınarak eve giriyorum: kanında yüzen kâğıttan gemi. çatal ve bıçak kımıltısız ve duvarlarda içeriye doğru büyüyen otlar, bulutlar.

har

2010-04-26T20:24:00.003+03:00

çeşmeli eski balıkçı gres yanığı elleriyle bir zamanlar kalafatlı teknesine filistinli bir dağ bindirdi: zeytinleri ve mandalina ağaçlarıyla, gün soluğu otların arasında tam yedi çeşit çekirgesi olan ve güneşten bilyenin her gün ısıttığı bir dağ. tuzdan soğuk dalgaların arasında savrulurken yanımdaki ihtiyar -kefiyesini müşfik bir vatan gibi iki torununa sararak- görmez gözleriyle sordu bana: "kıble nerededir." şimdi sıkılı avuçlarımda -ne kadar esirgesem de- ıslanan leyla halid fotoğrafı babamın cüzdanından çıkmadır ve onu bir kontrol noktasında vurdular; diyemedim anneme nasıl bir zakkum yaprağı gibi salınarak düştüğünü. babam iyi adam, iyi komünist; ben bu dünyada mülteci derken ihtiyar adamla ikimiz o iki vatan parçasına duyurmadan - sevdiğine son anında bile kıyamaz insan- el açıp dua ettik: "allahım, yarattığın bu dünya için biz seni affettik. sen de bizi affet."

â

2010-04-26T16:33:00.000+03:00

karides, boksit, altın, nikel, bakır, paltinyum, demir: çamur rengiyle akıyor bu dünyada mülteci. "uzun yürüyüşlere çıkmayalım seninle." yoksa ağlayabilir o surinamlı adam. bir sokak köpeğiyle beraber boğazladı onu faşistler. sırt sırta verip dövüştüler. öylesine yoksulluk kesti dünyayı: bir yoldaş kolunda kanamayı onlara bıraktık biz. "köpeklerin gözlerine bakmayalım seninle." yoksa kapatamayabilirim kapıyı.

ğ

2010-04-25T21:08:00.003+03:00

içimde yıkılmış bir dalın var. kara çam, sakız ve çıradan. ona dokunmalısın. afrikalı mülteci, göğsünün üzerinden duvara çivilenmiş karalığıyla kulağıma fısıldadı: "yalnızlık, hikâye yazdığında yanında onu okutacak kimsenin olmamasıdır."

dal yongası

2010-04-20T21:34:00.002+03:00

Bir vesikalık gibi yanımda taşıdım babamı. Burçlu bıyıkları ve esmer saçları geriye taranmış negatifiyle. Ellerinde nefesi, ellerimde büyümenin nasırları. Ben Arap, çadırda toz, çölde kınalı ay. Yuvarlanan bir şey var bu dünyada. Onu arayıp bulalım, dedim. Veda gibi de değil; Allah desem ona da benzemiyor. Babam uzun halıların üzerinde Allah’ı ve ondan geriye kalanı anlatmıştı bana -Bak şuna uzay diyelim, onun dıştan dışa kalaylayan kabuk ruhumuz, cümlemizin, olsun. Hepsinin üzerinde bir logaritma var. İşte onun işaretini bize öğreten Allah’tır- demişti. Ben Arap olduğum için matematiği hemen sevmiştim. Babam daha kuzeyden gelmiş. Galiba derin bir köklü sayıdan. Pazar sabahı bitpazarında lambacılar ölü bir kadın buldular. Diz çöküp çok ağladık ona biz. Ölüm yaban at değildir bize. Sağrısını okşarız ikindi vaktinden sonra. Döktüğümüz gözyaşı ve göktaşı açlık kazanına yuvarlandı, dokundu. Emzikli kadın, karnının altında bu dünyadan iki alacağını, biri maviş biri esmer, bırakıp gitmiş. Ve biz bu koca dünya, bu kadar insan, yemekten, içmekten çatlayan birileri, az ekmeği olan çoğu, yalancılar, zekiler, kamyon şoförleri, mühendis yazarlar, fizikçi şairler, ödüllü tereyağı markaları ve rakı kapağı imalatçıları: hepimiz bir kadının açlıktan ölüşünü değil de ölmüşlüğünü görmüştük. Babam o zaman gömülmüş haliyle –ve bir vesikalıktı o hâlâ- yeniden bir denklem kurdu bana. Sonsuzluk işaretine inanma sen, dedi. “Dua etmek sana kalmış, sırtımda bir namazgâh getirdim sana. Ama adaleti aramak namustur insana.” Babam, logaritma ve ben bir Arkadaş şiiri gibi dal yonttuk geceye doğru.

ev yapımı zeplin

2010-02-18T11:11:00.006+02:00

Mırmırmırmırmırmırmırmırmırmırmırmrımırmır,

vısvısvıs, harşharşharşharş…

Aç gözünü bre gafil! Evde ateş var. Huzursuz ruhun biri fırt fırt dolanıyor ortalıkta.

Aksakallı dede uyandırdı beni. Gözümü açtım, abim salonun ortasındaki halıda dönüp duruyor. Kendi kendine konuşuyor. Atletinin altından göbeğini bulup kaşıyor, göğüs kıllarını zorluyor parmaklarıyla; huzursuz güvencin olmuş ayakları.

Ah anam!

Çekyattan kıvrıldım da kalktım. Tekerleğin icadı, yazıyı buldular, bir de Türkler çekyatı yaptı. Ama bu bel ağrısı ne olacak? Annem çarşafları yıkamış. Çam sakızı kokusu içimde. Nevresimi sıyırıp kalkıyorum.

“Abi, ne oluyor? Sabah sabah, ne dolanıyorsun başımda?”

Kara gözlü ceylanlarla baktı bana. Uzun kirpiklerini açtı, kapattı.

“Gelsene balkona,” dedi.

Annem mutfakta tıkırdadı. Çayı koydu. Belki ekmek kesmişti, tahtayı kaldırdı. Bardaklara bakıp parmağıyla saydı. Kesme şeker de ne çabuk bitiyor, dedi –belki- içinden.

Dışarıda havayı üç su yıkayıp da kendi halinde kurutmuşlar sanki. Öyle dingin, temiz. Sarılıp bir daha yat, diyor insana.

“Yengen…”

Balkon demirlerine yaslanıp uzaklara baktı. Parmağıyla havada bir şeyler çizdi, çizdi. Zeplin sanki-belki de balon ama zeplini daha çok andırdı- dedim, içimden.

“Oğlum, yengen hamile. Bebek yani. Bebek işte. Uyuyor şimdi ama sabaha karşı uyandırdı söyledi bana. Sürpriz yapacakmış ya, dayanamamış.”

Oh oh oh, şappi şappi, amca olacağım heyheyt! Annem babaanne; babamın da taşına götürürüz onu, bak dede, deriz.
İçeriye koşup bağırmak geldi içimden. Ama abime bakınca durdum.

“Abi, sen sevinmedin mi buna?”

Sedire çöktü. Yine göğe baktı.

“Deli misin? Ağladım bile. Ama dün benim çıkışımı verdiler.”

“Nasıl? Ne çıkışı?”

“Çıkış işte. Tazminatımı verdiler. Güle güle, dediler.”

Gidip ona sarılmam gerekiyordu. Otuzunu geçmiş saçlarından öpmem. Aman da aman üzülürmüş, daha neler, sallama oğlum ya, iş mi yok sana, evrenin en iyi makinecisi, elleri çatlağı benim.

Ama anneme seslendim.

“Çay hazır mı anneeeee?”

Öğlene Topi ile buluştum. Bira aldık. PTT’nin bahçesine geçtik. Akasyaların, çalıların ardına. Eskiden Rum okuluymuş burası. Herkes, her şey sessiz olduğunda, yağmur yağarken, ağlama sesleri duyuluyormuş kovuklardan.

Anlattım bir bir.

Topi, abim koca adam oğlum, durdu durdu ağladı, eli ayağına dolaşmış, ne yapacağım ben diyor, sonra yengem geldi, o gülücükler içinde, hemen annemi çağırdı, kulağına fısıldadı, sarıldılar birbirlerine, alkış kıyamet, abim gözlerini sildi, içeri girdik, sarıldık birbirimize, güldük falan, oturunca annem babanız da görseydi dedi, enginleşti. Topi, gidip basalım fabrikayı lan, o müdür mü ne ibnesi, konuşalım, böyle böyle diyelim, alsın geri çocuğu, iyi makinecidir oğlum abim.

Topi cigara da çıkardı cebinden. Dinledi durdu beni. Zaten dilsizdir Topi. Sonradan ama. Zorlasan uuu, vuuu bir şeyler çıkar gırtlağından.

Biraları-iki şişe- incirin beline çarptık. Duvardan atladık. Yola düştük. Kahvenin önüne gelince durdum. Kapının yanında motor. Cemil Abinin motoru. Yanına bağlı yeşil yolcu sepetine beyaz kesme harflerle yazdırmış: “Cemil Kavukçu ve arkadaşları”

“Gel Topi. Cemil Abi belki bir akıl verir bize.”

Kapıdan süzüldük. Cemil Abi orta masada, karşısında Ulus Abi. Kılıç çekiyorlar. Kâğıtlar birikmiş. Kirli, aşınmış.
Bize baktılar sessizce. Ulus Abi uzun saçlarını düzeltti, gözlüğünü oturttu, sigarasının külünü üfledi.

“Siktirin lan!” dedi.

Cemil Abi gülümsedi yalnızca.

Geri bastık.

Beş sokak, üç mahalle geçtik. Köpekler, kediler gördü bizi. Esti rüzgâr. Kokular geldi. Dayanamadık. Arabacının birinden iki çeyrek kokoreç yaptırdık. Durmadık ama. Sonunda fabrika göründü. Uzun, yüksek duvarlar. Dev tabelası okundu: Sevcan Bebe Giyim.

Arkadan dolanmışız meğer. Yine de bir kapıya rastladık.

Topi ayak burnuyla vurdu siyahtan demire. Güm güm öttü kapı. Açıldı. Yeşil, beyaz fitilli bir güvenlikçi çıktı içeriden. Yarı dev. Kıçında cop ve kelepçe.

Baktı bize şöyle.

“İşçi alımları öteki kapıdan. Ön tarafa yürüyeceksiniz,” dedi.

“Yok, biz müdürü göreceğiz.”

“Ne müdürü?”

“Fabrikanın müdürü. İşimiz var onunla.”

Alnını kaşıdı önce.

“Tamam kardeşim. Yine ön kapıya gidin.”

“Biz senin nerden kardeşin oluyoruz, lan? Başından mı savıyorsun bizi? Müdür, dedik sana.”

Bu lafları söylememem gerekiyordu. Korkmuştum galiba. Şimdi bizi içeri çekseler, dümdüz etseler.

Adam afalladı önce. Sonra ayaklarının üzerinde yaylandı. Yarım devdi oldu tam.

“Ne dedin, ne dedin sen?”

Elini boğazıma sardı, parmak uçlarımla kalktım yerden ağırca.

“Müdür dedik uleeeen.”

Küçük dilimi yuttum neredeyse. Topi dile gelmiş, bağırıyordu.

Diğer eliyle de onun yakasından kavradı. İkimizi duvara yapıştırdı. Nefesim daraldı benim. Şimdi işerim artık, diye düşündüm. Son kez.

O anda arkada motor sesi duyuldu. Acı fren. İki kısa düdük.

Hep beraber baktık.

Cemil Abi motorundan indi. Sepette Ulus Abi. Kıs kıs gülüyor bize.

Motor gözlüklerini çıkardı, fren kolunun ucuna taktı. Adım adım yaklaştı. Güvenlikçi ortamızda durmuş aval aval bakıyordu. Cemil Abi ayaklarının üzerinde yaylandı. Küüüt bir kafa. Çocuk “a”, diyemeden kaydı.

Topi’yle uzaklaşan motorun ardından baka kaldık.

Sonra fabrikanın önüne yürüdük. Esas girişe. Kocaman bir pankart asmışlar: “İşçi Aranıyor!”

Birkaç kişi bekleşiyor. Adamın birisi elinde tespihi telefonla konuşuyor yazını altında.
Topi’ye baktım. Gözleriyle “hadi,” dedi.

Akşam sofrada annem hepimize çorba çekti. Ekşili yoğurtlu.

“Abi senin fabrikada işe girdim ben,” deyince oğlan az daha boğuluyordu. Yengem önüne baktı, kaşığını kâsenin içinde dolaştırıp iki kuru naneyi kovaladı. Annem su doldurdu bardaklarımıza.

Kahveyi balkonda içtik.

“Anne,” dedi abim. “Zeplin diker misin sen? Karşıya yolcu taşıma işine girsem.”

Annem fincanının içine baktı.

“Dikerim tabii. Git beş top paraşüt kumaşı al yarın.”

“Nereden bulacağım onu ya?”

“İnşaatçılar çarşısına gideceksin oğlum,” dedim.

Sonra baktım herkes ciddi. Telvemi karıştırıp emdim parmağımı.

Aşağıdan Topi geçti. Asılmış bir türkü. Elleri cebinde.

“Dilsiz değil miydi, bu oğlan?” dedi annem.

Abime baktım. Eliyle göğe zeplin çiziyordu.

Ahmet Büke / 5 Kasım 09 / Özgür Edebiyat Ocak-Şubat 2010

Bu Kış da Geçse

2010-01-27T09:51:00.002+02:00

Komşuda ut sesi var. Arapça söylüyor. Sabah çöpü çıkarırken gördüm kapıda. Şişeleri poşete doldurmuş, tıngırtılarla merdivenlerden iniyordu. Göz göze geldik.

“Komşu bunlar para eder mi?” dedi.

Öyle aniden yüzü kızaran, ne diyeceğini şaşıran koca adamdan çocuklar gibi baktı bana. Çıkardığı sesten, uzamış sakallarından ya da bu hayatta tamamen yapayalnız kalmasından mı utanmıştı?

“Evde birikmişler de. Çöpe mi atsam yoksa?”

Daha önce kaç defa gördüm. Bakkal Hasan’a verecek, iki ekmek belki yüz gram helva falan alacak.

“A, sakın atmayın. Hasan Bakkal onlara verir bir şeyler.”

“Ya, değil mi? Gerçi çöpten de birileri topluyor. Onların da ekmek parası…”

Dünya utançtan kızaracağına o yerin dibine giriyor.

“Yok, bu mahalleye gelmiyor o çocuklar. Yokuş çok dik ya, el arabalarını çıkaramıyorlar galiba.”

Her gece tırmanıyorlar hâlbuki. Akasyanın dibinde soluklanıp kaçışan kedilerin arasından eğiliyorlar varillere.

“Evet, ben en iyisi bunları okutayım. Bulgur falan alırım biraz. Kumrulara veririm. Kar, kıyamet perişan oldular.”

Ya bu eşikte yıkılıp kalmalı ya da konuyu değiştirmeli.

“Kahve ikram etseydim size. Yerler buz tutmuş hem. Güneş biraz çıksın sonra inersiniz.”

“Bilmem ki…”

Elinde şişe torbası içeri girdi. Israr etsem de çıkardı ayakkabılarını. Zor bela terlik buldum. Eş olmadı ama. Sağ teki “Kara Kartal” diğeri yüzü yırtılmış gri eski bir şey koydum önüne. Koltuğa oturduğunda bile kucağındaydı torbası. Tıngırtılar devam etti. Bira boşu bunlar, diye geçirdim içimden.

Kahve dokunuyormuş. Çay da sevmezmiş.

“Siz için lütfen.”

Mühim olan laflamakmış. Komşuyuz ya şunun şurasında.

Mutfaktan döndüğümde yoktu. Gitmiş. Terlikleri efendice yan yana bırakmış kapının eşiğine.

Bu defa helva ekmek yerine ucuz şarap aldı galiba.

Çok içli söylüyor.

Soğuk sis güneşi bıçaklayıp batırıyor karşımızda.

Ağlasam, diyorum. Ne fayda!

Koltuğun altındaki gölgeye takılıyor gözüm. Kara Kartal terliğinin diğer teki oraya sıkışmış.

Adama da ayıp oldu öyle.

Ahmet Büke
27 Oca. 10

“Gaak!”

2010-01-05T09:02:00.001+02:00

Cemil Kavukçu, “Başkasının Rüyaları” ile bizim kıyılarımızı anlatıyor. Düşle gerçek arasında gidip gelen ve amansızca karşımıza çıkan aynı sokakların birbirine bağlandığı dokuz öykü, akarken çok şey bırakıyor ardında.

Dizilmiş tütün kokusu, çakıl taşlarının üzerinde oturan kısa pantolonlu çocuk, ortaokuldan sonra okutulmayan Sevim, geriye taradığı ıslak saçları ve kapkara güneş gözlüğüyle “çok yakışıklı” Nam Kadir, “Ablamın teyel ipliği”, sabah ezanını okumak için camiye giden müezzinin yerde gördüğü karaltıya usulca yaklaşması, yaklaştıkça ensesinden başlayarak bütün vücudunu saran soğukluğu, belki korkudan belki de alışkanlıktan aklına ilk gelen duayı dilinde yuvarlayıvermesi, karga Vahit’in işlettiği dükkânın duvarındaki fırtınaya yakalanmış balıkçı teknesinin kusmukla dolu güvertesi, öğrenci alkışlarıyla bunalmış bir yazarın okuldan çıkarken dokunduğu kapının kolu…

Bütün bu yazılan ve yazılmayanlara rahatça dokunmanıza izin veriyor Kavukçu. Türkçenin en güzel öykülerini anlatırken aslında yazmanın sadece yazarın değil okuyanın da düşlerine karışmak olduğunu gösteriyor. Öykünün sınırlarını yine öyküden oluşan canlı bir denize karıştırarak bozuyor. Dolayısıyla, dokuz öykünün tekil dünyasından bütün kitabın ortak uzayına ulaşmamızın kapısını aralıyor uğursuz gıcırtılarla.

Çok sevdiğiniz kitap size biraz da küstahlık hakkı tanır. Bu hakkı, öykü denizinin bende uyandırdığı “ilk an” hissiyle kullanmak isterim. Sanki bütün acılı akış, ablaya reva görülen ortak kıyımla başlamış. O yarı anne, yarı sevgili kadın, ölüm daha ona çok uzakken boğazlanmış. Kendini zorlamasız hissettiren haksızlık, öykülerdeki yazarın düşlerinde hortlarken okuyanın da gözlerini kandan kaçıramamasına neden oluyor. İşte dokuz öyküyü doğuran rahim.

“Başkalarının Rüyaları”nı sahici ve bizim anlatımız yapan bu başlangıç olmalı. Kitabın en güzel yanı belki de her okuyanın kendine göre bir başlangıç ve son ya da bitmemişliği bulabilecek olması. “Başkasının Rüyaları” hiç unutulmamalı.

Çünkü anlatılanlar ne yazık ki hepimizin hikâyesi.

Ahmet Büke / Nisan 08

Başkasının Rüyaları, Cemil Kavukçu, Can Yayınları, Mart 2007, Beşinci Baskı, 133 sayfa

"raaat, hazrolll. soldan unut!"

2009-12-24T09:42:00.003+02:00

Unutulma hepimizin derdi. Öyle değil mi? Ölümün ayakları üzerine doğrulup yükseldiği an sanki. Yani aslında gerçek ölüm biraz da unutulmayla oluyor. Kimimiz berhava bir çabayla çocuk yapma telaşında. Genler geleceğe aktarılıyor ya, ölüme ve unutulmaya çare sanki. Kimimiz de deli gibi yazıp çiziyor. Geride bir şeyler bırakmak istiyor.

Bir de unutturulma mevzuu var. Yaşarken öldürmek gibi. Yani yok saymak. Bunu da en kanırtıcı şekilde edebiyatta yaparlar. Hani kahveye girip yerden selam verene herkes kıçını döner ya, bu hal de bana öyle gibi gelir.

"Edebiyatta Unutturulma" meselesi açılmışken belki de bu halin en kristalize olduğu yazardan Reşat Enis'ten bahsetmek gerek.

Reşat Enis, 1909 İstanbul doğumlu. Yaşamını gazetecilik yaparak kazanmış. Ama onun asıl yanı yazarlığı. 1939 yılında basılan "Afrodit Buhurdanında Bir Kadın" isimli romanı, sert üslubu, sistem eleştirisi ve kaleminin kıvraklığıyla kült kategorisine ulaşmış ve onca radikalliğine rağmen dönemin çok okunan kitapları arasına girmiş.

Reşat Enis, işçi sınıfını üstelik bizim için hayli erken sayılabilecek bir zamanda ilk kaleme alan yazar denebilir. Eleştirmen A. Ömer Türkeş, bu kitap için bakın ne not düşmüş: "Zengin kesime, yöneticilere duyduğu öfke çırılçıplak ortada, ama yoksul insanlara, çalışan kadınlara bakışı da o denli katı... Yazarın, fabrika ve madenlerde geçen yaşam ile ilgili tasvirleri Zola'nın doğalcılığını, en çok da "Germinal"i hatırlatıyor."

Attila İlhan da Reşat Enis'ten sık sık bahseder. "Cinayet Bu Be!" isimli yazısı da ona dairdir.

"Niye böyle yapıyoruz? Ikına sıkına iki uzun hikâye yazabilmiş bir züppeye, büyük romancı diye sayfalar ayırıp, özel sayılar düzenliyoruz da, yaşadığı dönemin toplumsal ve bireysel panoramasını, bir düzüne baba romanla çizmiş bir kalem erbabını, böyle hiçe sayıyoruz. Cinayet bu be!

Reşat Enis'in kişiliğinde, ilk metropol romanı denemelerini kaleme alan, ilginç bir yazarı keşfetmeme yol açtı."

Nazım Hikmet, "Afrodit Buhurdanında Bir Kadın" için, "Türk edebiyatının temel taşı," değerlendirmesini yapar.

"Toprak Kokusu" isimli romanı için Halide Edip, "Steinbeck'in Gazap Üzümleri romanından daha güçlü bir eser," derken Refik Halit Karay, "kıymeti bilinmemiş bir eser.." diye niteler.

Sarı İt, 60'lı yılların başında İstanbul'daki işçi hareketinden kesitler sunuyor. Kurgu, roman için pek de alışık olunan akıcılıkta değil. Ana aksından sürekli ve düzensiz biçimde dallara ayrılan ve o ayrıldığı yataklarda aniden kaybolan yan öykücüklerle dolu. Bu okumayı güçleştiriyor kuşkusuz. Ama yine de Reşat Enis'in güçlü kalemi, satırlarındaki enerjisi rahatlıkla hissettiriyor kendini.

Reşat Enis'i dönemin Ararat Yayınevi basmış. Tabii o kitaplar ancak sahaflarda bulunuyor. Yeni basımlar ise Evrensel Basım Yayın'a ait.

Bulursanız okuyun diye yazıyorum. Aslına bakarsanız hayat biraz da inat hikâyesi değil midir? Zaman inat Reşat Enis okunabilir mesela...

Ahmet Büke

?kim

2009-12-23T09:55:00.006+02:00

Ve perde iner. Alkışlar, selamlar duvarlarda yankılanır. Kalkan koltuklar, sönen mırıltılar yavaşça kaybolur. Işıklar kapanır. Ses biter. Son soluğun nemi de camlardan süzüldüğünde benim sıram gelir.

Bitmeyen oyunumu her gece sergilerim. Tek kişi, ışık yok, dekor yok. Beni izleyen ruhların sessiz alkışları önünde eğilirim sadece.

Ne anlattım bugüne kadar?

Dalgalar arasında kalmış yalnız denizcilerden bahsettim meselâ. Sedir ağacından oyulmuş gri teknelerinin ağır kalafat kokusu içlerini yakarken, köylerinden halat çözüp uzaklaşan yalnız adamlardan söz ettim.

Balıkçı Tarık, iskelede başında aspurçe çiçeğiyle onları uğurlayan kadına anlam verememişti elbette. Ama gümüş sırtlı çekiç balıklarını avlamak için uzak çırpıntılı akıntıya vardıklarında her şey değişti.

O gece Tarık uzun teknesindeki tüm zıpkın uçlarını yeniden biledi. Ay ışığında kırılan suyun aynaları zehirli damlalarla ona doğru akarken dünyanın durulmasını bekledi. İçinde, bilemediği bir yerlerde kaynayan volkanın nedenini ambar kapağının usulca açılmasıyla anladı.

İskelede gördüğü kadın beyaz elbisesiyle ona bakıyordu.

Tarık uğursuz dişinin başındaki tacı titreyen elleriyle çıkarıp denize fırlattı. Tam da o anda sarsıcı deniz uysallaştı, kara bir kadifenin ağır kımıltılarına döndü. Ay yüzünü bulutlara bastırdı. Işık azaldı. Karanlık sulardan yukarıya, teknenin gövdesine oradan da kum rengi yelkenlere uğursuz bir kaplan gibi tırmandı.

Tarık yavaşça uyuyan adamlarının yanına yanaştı. Önce dümencisinin sonra da izcisinin boğazını kesti. Tık demediler. Tarık gözünü bile kırpmadı.

Sonra o yarı yıkık haliyle kadını sağlam dümen kasnağına yasladı. Ölene kadar seviştiler.

Tarık’ın teknesi geriye dönmedi. Köyün erkekleri günlerce tövbe tütsüleri yaktılar. Sunakların zilleri susmadı. Ama nafile. Bir tahta parçası bile bulamadılar.

En sonunda yasçı kadını çağırdılar. Uzun beyazların içindeki kadın başındaki çiçek tacıyla unutulmuş şarkılarını mırıldandı.

Bu hikâyeyi anlatalı ne kadar uzun zaman oluyor. Üç gece sürmüştü. Çoğunu anımsamıyorum şimdi. Üç uzun gece. Bombardıman henüz başlamamıştı. Hâlâ alımlı kadınlar, fiyakalı adamlar salonu dolduruyordu. Gece yarısı suskunluk ortalığı kapladığında sıram gelirdi işte.

Ya kör ve sağır iki hamam böceğinin aşkına ne demeli. Gündüzleri saklandığım dekor odasındaki büyük sandığın içinde tanıdım onları. Yırtık cebimde uyurlardı. Koyun koyuna.

Ama açlık aşkı bastırır.

Kantinden gizlice aşırdığım kırıntılara saldırırlardı ben uyurken. Ufacık bir ekmek topunun ucunda dönen vahşet dünyayı anlamama yetti. Isırıklarından akan sarı sıvı tırnaklarımın dibini doldururdu.

Ve bütün bu toz dumandan sonra yine sarmaş dolaş uyumaları. Öyle masumca ve kaygısız mırıltıları...

Ama açlık şefkati bastırır.

İkisini de yedim.

Kın kanatlarını alnıma yas çaprazları olarak yapıştırdım.

Dostlarım beni affedin. Son ekmek topumu ince midenizden akıttım ağzıma.

Evet siz, şimdi yine boş koltuklarda oturan ruhların ağır kımıltıları. Sizler beni suçlayabilirsiniz. Bir asker kaçağının sayıklamaları deyip geçebilirsiniz.

Ama siz benden önce terk ettiniz o yorgun vücutlarınızı.

Hem asker elbisesi içinde ölmek sandığınız gibi kutlu bir son değil. Çünkü sizi gördüm. Hem de defalarca.

Büyük saldırı başladığında tiyatroyu hastaneye çevirdiler. Çığlıklarınız, kuruyan kanlarınızın boğucu kokusu susmayan çanlar gibi yapıştı yakama.

Herkes uyuduğunda sizi izledim. Tek tek yataklarınıza geldim. Ölmeden hemen önce yarım bıraktığınız soğuk çorbalarınızı içtim.

Savaşta önce savaşamayacaklar gözden çıkarılır. Kapıyı kapatıp gittiler sonunda. Gömmediler bile sizi.

Ve işte o günden beri içeride saklanmama gerek kalmadı. Ama ben yine de öykülerimi geceleri anlatırım. Bütün gün büyük bir dikkatle düşündüğüm repliklerimi gece sizin huzurunuzda okurum.

Tiyatro saygı ister. İnce bir ruhun çimenler üzerinde yürümesi gibidir. Savaş içinde bile sanat sanattır.

Hele kemiklerle dolu bir salona oynamak bilemezsiniz ne kadar özen ister.

Her temsilden önce en ön sıralara kafataslarını dizerim. Tabii kimin daha yüksek rütbeli olduğunu anlamam çok zor. Ama altın dişlilere, zarif göz çukurları olanlara ve alınlarında huzurlu düzlükler taşıyanlara öncelik tanırım elbette.

Arka sıralara doğru göğüs kafesleri ve ayak kemikleri ve kollar ve parmaklar sıralanır gider.

Zordur işim çok zor. Ama sahne tozu işte. Ölüm ayırana kadar buradayım. Siz ruhları bile çürümüş şansızların yanındayım.

Hem bir çeşit sosyal hizmet olarak da görebilirsiniz yaptığım işi.

Yıllarca vergi verdiniz.

Öyle değil mi?

Yaralıyken bile kanuni mükellef ve ödevliydiniz.

Yanılıyor muyum?

Sonra kaderinize terk edilerek bir masraf kaleminin yekûnundan düşüldünüz.

Evet, burada da hemfikiriz.

Peki, hiç mi hakkınız yok eğlenmeye?

İşte dostlarım bunun için yanınızdayım.

Bunu için anlattım size Rahipten ikiz kız doğuran Esmeralda’nın öyküsünü, avcısına aşık olan büyük beyaz balinayı, devrim tezgahlayan terzileri, kendini düzdüren imparatorları, bizi düzen silah tüccarlarını.

Karşılığında ne bir alkış ne içten “bravo” haykırışları bekledim.

Ben sizi sevdim. Gerçekten sevdim. Karşılıksız hem de.

Tek dileğim tüm yalanları olabildiğinde gerçek oynayabilmek. Ve tüm saklanan gerçekleri o yılan ıslaklığındaki yalan zarından sıyırmak.

Hayır, beyhude görmeyin bu emeği. Dünyada hiçbir şey boşa gitmez. Siz çürüyen bedenlerinizle beni örttünüz ben de her gece size oyunlar hazırlayarak aklımı korudum.

HEPİMİZ DİMDİK AYAKTAYIZ!

Hatta size bir sır vereyim. Şimdi askeri polis burayı bassa topumuzu yeniden cepheye gönderebilirler.

Yok, artık asker kaçakları kurşuna dizilmiyor. Hem tasarruf yönergeleri buna izin vermiyor hem de ölü bir asker sadece koku yayıyor.

Yine de iyiyiz dostlarım. Dışarıdaki cehennemi bilemezsiniz. Ölüm, açlık ve çılgınlık kol geziyor.

Oysa burası farklı. Sanat tanrısı kudretli kanatlarıyla koruyor bizi. Dünyada temiz ve açlığın olmadığı ve insanın insan gibi yaşadığı bir yer kalsın istiyor muhakkak.

Bırakın dışarısını. Birbirlerini yok etmekten başka bir dertleri yok. Ama sonra sıra bize gelecek. Her şey bittiğinde, yani atılacak tek bir mermi kalmadığında, tetik çekecek son el de çürüdüğünde biz kozamızı yırtıp çıkacağız.

İşte bu nedenle sizi çok seviyorum yoldaşlarım. Ve sizde hayatın akan o sıcak terini görüyorum

Dünkü bombardımanda çatının bir kısmı çöktü. Bakın görüyor musunuz gökyüzünün yırtık parçasını? Orada asılı yıldızları fark ediyor musunuz?

ONLAR BİZE ZAFERİMİZİ VADEDİYORLAR!

Önünüzde saygıyla eğiliyorum.

Bu gecelik de bu kadar.

Yarın akşam size son seviştiğim kadını anlatacağım.

Sakın penisleriniz çürüdüğü için bir şey hissetmeyeceğinizi düşünmeyin. Bu biraz da anlatıcının maharetine kalmış.

PERDE...

Ahmet BÜKE /6 Mart 2003

Hamiş: Bu hikâye ilk kez derkenar'da yayımlanmıştı http://www.derkenar.com/yazar/ahmetbuke12/

yarım gevrek

2009-12-20T15:38:00.004+02:00

I.
Kirli tellerle çevrili kavak ağacından kapanın içindeki fare yaşadığına pişman etrafı seyrediyordu. Çok uğraştı oysa kurtulmak için. Kapıldığı peyniri arka ayaklarıyla parçaladı, telleri dişlerini feda edercesine kemirdi, kapanın ek yerlerini tırmaladı, en ufak aralığı burnuyla biraz olsun genişletmek için yüzlerce defa denedi. Çare yok! Kaldı burada. Bodrumu dolduran nemli kokunun ve üst üste yığılmış eski gazete yığınlarının arasında. Sonunda sinirle gevelediği bıyıklarını bırakıp deli gibi ağlamaya başladı.
Işık yandı. Tepedeki yüz mumluk ampul. Camı sinek pislikleriyle sıvanmış, kordonundan aşağıya örümcek ağlarının sallandığı ölmek üzere olan ampul. Yine de etrafı titrek ışığıyla aydınlattı.
Köşede yirmi yıldır kullanılmayan kuzine duruyor. Boruları çoktan atıldı. Ama boyaları dökülmeye başlamış kahverengi gövdesi ısrarla tırnaklı dört ayağının üzerinde duruyor. Zamanında meşe odunuyla beslenen boşluğuna çoğu çatlamış, bir kaçı da hâlâ sağlam kabının içinde duran plaklar tıkılmış. En üstte duran plak, yığından hafifçe kaymış ve açık kapağın köşesine dokunup kalmış.
Kuzinenin üzeri de boş değil. Kordonu kopuk bir ütü, su güğümü, kelepçeleri boğazında konserve şişeleri karmaşa içinde duruyor.
Nemli karşı duvara ise eski bir un teknesi çekilmiş. Gövdesindeki budaklar hâlâ beyazlıklarla dolu. Ama ne zamandır içinde kömür çuvalları ve odun yığınları var. Yanına el küreği dayanmış.
Her taraf kitap öbekleriyle dolu. Aralarına gazete ve dergiler yığılmış.
Merdivenin tam karşısında eski sinema mecmualarının tepildiği çuvalın üzerinde ise kapan duruyor.
Kapanda fare.
Kapı açıldı. İçeriye yılda üç beş kez burnunu sokan temiz hava girdi. Ve aydınlık ölmek üzere olan ampulün sarı ışığına karıştı bir an. Fare kapanın sonuna doğru geriledi. Ensesinden başlayan ürperme kuyruk sokumuna kadar karınca ordularıyla indi.
Merdivenin gıcırtılı soluğuyla indiler.
Etekleri kısacık olanın adı Sezer. Çatı katında odası var. Sabahları banyodan sonra pembe kutulardaki sıvılarla bütün vücudunu yağlıyor. İçerisi çiçek kokusuna boğuluyor o zaman. Fare tanıdı onu. Kokusundan hem de.

II.
Telefon acı acı çaldı. Masanın üzerinde pinekleyen karasinek bile rahatsız oldu sesten. Havada bozuk daireler çizip ahizenin üzerine kondu. Hayri Bey bir elinde tuttuğu havlusuyla pantolonu tam çekilmemiş halde koşup yetişti.
“Alo. Evet burası. Nerede dediniz?...Evet, anladım. Peki büyük mü?..Tamam hemen yola çıkıyoruz. Tamam, beyefendi, merak buyurmayınız.”
Pantolonunu iyice çekti.
“İnsana helâda da rahat yok,” diye söylendi.
Hızlı adımlarla pencerenin yanındaki diafona yöneldi.
“Hıdır, küçük arabayı çıkarın hemen. Elhamra’nın arka sokağında baca yanıyormuş. Adresi veriyorum…”
Aşağıda hazırlıkların sesi yükselmeye başladı. Aracın mavi egzoz borusu tıkırdadı, yangın hortumunun sarıldığı kasnağın tırnağını açtı birileri. Öksürükler arasında şoförün uzun küfürü duyuldu.
Hayri Bey, minderini düzelttiği koltuğuna yerleşti yeniden. Gazetesini eline aldı.

III.
Yeliz orospuydu. Bunu Şahikanım Teyze ile beraber ‘şıp’ diye anlamıştık. Sabun kolilerini taşıyordum. Dükkânın köşesinden dönerken Şahikanım Teyze’yi gördüm. Sabah bıraktığım sütü Yeliz’in ayaklarının dibinde içiyordu.
“Ağabey, benim Yeliz. Verdiğin adrese geldim. Ama açmıyorlar kapıyı. Ekmek çarpsın ki…”
Yanından geçerken telefonu yüzünden uzaklaştırıp gözlerini kapattı.
“Yemin ediyorum ya! Ağaç oldum burada.”
Şahikanım Teyze peşimden geldi. Dükkânın kapısını açtım. Ekmek dolabından taşan sıcak koku içerisini doldurmuştu. Koliyi rafların altına bıraktım. Cam tezgâhın üzerini silmeye başladım.
Kapıda belirdi.
“Biraz içeride otursam olur mu?”
Başımı salladım. Gelip televizyonun karşısındaki iskemleye çöktü. Şahikanım Teyze uzun uzun süzdü onu. Sonra “ne iş?” der gibi bana dikti gözlerini.
Saçlarını kot gömleğinin omuzlarına bırakmış. Önündeki açıklığından pembe bir kabartı taşıyor. İnce parmakları siyah pantolonun üzerinde gezinip durdu. Arsız parfümü de rahat bırakmadı beni.
“Sigara?” dedim.
Galiba isteğini aniden hatırlattım ona. Omzundan aldığı çantayı açıp, uzun ince ve filtresi mor sigarasını çıkardı. Yaktı. Açılmamış paketin durduğu önümdeki çekmeceyi ittim. Zaten sigaraya alışamamıştım bir türlü.
“Pardon bir şey soracağım.”
Sigaramı almadı. Alınmış gibi mi yapsam? Başımı kaldırmadan konuştum.
“Buyurun.”
“Şu karşı apartmanın birinci katında oturan lavuğu tanıyor musunuz?”
Şahikanım Teyze pirinç çuvalının üzerine atlayıp içini koklamaya başladı. Bunu yapmaması için kaç kere ayakkabı fırlatmıştım acaba.
“Evet tanıyorum. Benim oturduğum daire orası.”

IV.
Cezmi Bey, son yazdığı cümleyi ağzında geveledi durdu. Gömleğinin düğmelerini ilikledi. Pantolonunu çekti. Bugün yazdığı üç ayrı sayfayı arka arkaya koyup düzeltti, katladı dikkatlice. El çantasına yerleştirdi. Odasından çıkmadan önce pencereden sokağa baktı.
Sabah dinen yağmur sokakları yıkayıp temizlemişti. Parlayan araba camlarının ışıltısı gözünü aldı. Adliyenin sokağına kadar hızlı adımlarla yürüdü. Saatini yüzüne yaklaştırdı. Adımlarını ağırlaştırdı. Arada camekânların önünde durup el çantası, fötr ve yakaları kalkmış pardösüyle nasıl göründüğüne bakıyordu. Yolu uzatacak birkaç ara sokağa girdi. Seyyar piyangocudan bilet aldı. Sonra adamın ardından koşup liste istedi; onu da elinde buruşturup ilk çöp tenekesine attı.
Ne kadar oyalansa da sonunda varmak istediği yere geldi.
“Ferah Apartmanı”
Zile bastı.
“Kimsiniz?”
Cezmi Bey, fötrünü çıkardı, yavaşça yaklaştırdı ağzını.
“Benim efendim. Cezmi Şafaklı.”
Kısa sessizliği ardından otomata basıldı. Ağır ve kara kapı iki parmak açıldı.
Cezmi Bey içeri girince koridordaki apartman duyurularının asıldığı ve faturaların sıkıştırıldığı cam dolaptan yansımasına baktı. Dönmek istedi. Olmadı. Yürüyüp üzerinde “Daire 1” yazan hafif aralık kapının önüne geldi.
İçeriye girdi.
Hemen sağdaki küçük mutfaktan kaynayan çayın kokusu geliyordu. Pencereden gelen aydınlığın doldurduğu koridorun sonundaki salona doğru yürüdü.
“Merhaba efendim.”
Eski, neredeyse yıkılacak gibi duran masanın ardında oturan adam gözlerini okuduğu gazeteden kaldırmadı. Eliyle hemen karşısındaki sandalyeyi işaret etti.
Cezmi Bey pardösüsünün önünü açıp oturdu. Şapkasını önündeki sehpaya bıraktı.
“Biliyorsunuz…”
Adam gazeteyi gürültüyle katlayarak başlayan cümleyi kesti.
“Alayım,” dedi.
Cezmi Bey’in yüzü bulutlandı. Yine de aceleyle çantasını açtı. İkiye katladığı üç sayfayı çıkarıp verdi.
Adam sayfaları yan yana koydu, burnunun üzerinde kaymış gözlüğünü yeniden düzelterek ve mırıltıyla okudu.
Dışarıdan kuş sesleri geliyordu. Yağmurda ıslanmış serçeler açan güneşle neşelenmişlerdi.
“Bakın Cezmi Bey,” gözlükleri elindeydi bu defa.
“Biliyorsunuz kırk yıllık edebiyat dergisiyiz biz. Ben de başından beri bu maceradayım.”
Cezmi Bey heyecanlanmıştı.
“Evet biliyorum. Başyazılarınızı hiç kaçırmadım.”
Adam eliyle susturdu.
“Ve siz belki de otuz senedir her ay yazdıklarınızı getiriyorsunuz.”
İkisi de sessizce bakıştılar. Serçeler bile susmuştu sanki.
“Cezmi Bey, biz maalesef yarım bırakılmış hikâyeleri basmıyoruz. Bu defa da üstelik üç tane bitirilmemiş hikâye getirmişsiniz.”
Adam kalkıp pencereye yürüdü.
Cezmi Bey masadaki sayfaları topladı. Yine ikiye katladı onları. El çantasına yerleştirdi. Fötrünü eline aldı.
“İyi günler dilerim,” dedi.
Apartmanın çıkışında başında tablasıyla oturan küçük çocuktan gevrek aldı. Çocuğun ıslak paçalarına baktı bir süre. Gevreği böldü, yarısını tablaya geri koydu.
“Bir türlü bitiremiyorum evlat,” dedi.
Yürüdü.

AhmetBüke 21 Kas. 07

fesleğen dilinde

2009-12-16T09:07:00.005+02:00

Salgın bir duman var havada. Sandalın dümenini bağladım. Yüzüm, gözüm bulutlara dönük. Sanki aniden güneş çıkacak sonra fırtına düşecek griliğin arasından. Mızraklı devler çıkıp denizi ters yüz edecek. Hepsi geçip gidince ısınacak büyük su. Balıklar beyaz karınlarını çevirip yüze çıkacaklar.

Bütün huzursuzluğum dünyaya akmış, karışmış gibi.

Neden böyle?

Kötüyüm diye mi?

Gemiye yaklaştım. Motoru susturdum. Yandan süzüldüm. Merdiveni sarkıtmışlar. Ucuna sandalı bağladım. Naylonu çektim üstüne. Asıldım demir parmaklıklara. Kendimi yukarıya çektim.

Güvertede üç adam karşıladı beni. İkisi zenci. Diğeri de benim kadar esmer. Hemen ellerine baktım. Pis. Küfle karışık tuzla ovmuşlar. Yine de arınmamış.

Yol gösterdiler.

Sıcak odaya geçtik. Sallandı gemi. Davul zurna çalmaya başladı dalgalar.

İkisi zenci. Uzun olanı viski çıkardı. Birbirimize bakıp yudumladık.

Sahipsiz uğultu içeriye girdi. Fırtına. Bardakları hızlıca bitirdik. Yeniden doldu. Bu kez daha çabuk içtik.

Neden böyle?

Hepimiz kötüyüz diye mi?

Şimdi siz beni anlamıyorsunuz, değil mi? Tek kelime bile. Daha iyi ya. Herkes herkesi anladığında tatava oluyor zaten. Size Güldiken’i anlatayım böyle manasız manasız bakacaksanız. Güldiken işte. Sevdiğim kadın. Şuradan hiç sapmadan gidin, karaya çıkarsanız; sorun hemen Karataş Hamamını. Çocuklar bile gösterir. İşte orada natırdır. Kocaman, yumuşak elleri var. Beni sever, suyu sever, sabunu sever, sıcağı sever; işi bitip yorgun argın geldiğinde, çay ve nane kaynarken omzundan ceketini çekip attığında dünya umurunda olmaz. Ben öyle diye biliyordum. Değilmiş ama. Sigara yakıp külünü fesleğenin dibine silkti. Sırtını döndü bana. Saçlarını açtı. Dolayıp topuza çevirdi. Gözlerime düştü yeniden.

“Hakkı. Bir şey diyeceğim ama dert edersin şimdi sen.”

Şimdi siz ne dediğimi bilmiyorsunuz ya, ama Güldiken öyle konuştu ki, fesleğenle bakakaldık birbirimize.

“Tilkilik’te aynalı kahve var ya. Oradaki garson oğlanı da seviyorum ben. O kadar güzel elleri, parmakları var ki. Görsen tertemiz. Geçen gün nohutlu işkembe yapmış bana. Hani, bu gece sana gelmeyeceğim, yorgunum, dediydim ya. Ona gittim işte. Ama yalan dolan nereye kadar. İçimde kıl yumağı gibi büyüteceğime sana diyorum işte. Ben onu da seviyorum, seni de. Neden vazgeçecekmişim birinizden. Ona da anlattım bir bir. Bilsin, dedim seni. O da böyle gözlerini belertip baktı bana. O gece ayrı yattık. Küstü sandım ama değilmiş… Hakkı neden susuyorsun? Böyle somurtacağına beni anlasan da şimdinin kıymetini bilsen keşke.”

Şimdi siz ağzımdan çıkan tek kelimeyi bile anlamadınız değil mi?

İç cebimdeki büyük paketi çıkardım.

İkisi zenci. Diğeri masanın üzerinden uzanıp önüne çekti. Yardı parmaklarıyla boylu boyunca. Kokladı. Uzun olanı ince kâğıt uzattı. Ufalayıp sardı herkese bir tane. Bana da uzattı. Yok, dedim.

Yaktılar.

Aynalı kahveye gittim. Oğlanı gördüm. Gaga burunlu. Kaşının birisi yarım. Ama boylu poslu. Buna mı yandı acaba Güldiken?

Hepsi elini cebine attı. Parayı denkleştirdiler. Esmer olanı bana uzattı.

Şimdi beni anlasaydınız soracaktınız; ne oldu sonunda?

Ne olacak. Son, diye bir şey mi var hayatta.

Sandalı çözdüm. Hava koptu kopacak.

Akşama Güldiken geldi. Kuş gibi uyudu koynumda.

“Yok,” dedi. “Onunla da evlenmem. En güzeli böyle.”

Fesleğen boy atmış. Dalı, kolu kopunca bazen iyi geliyor insana.

Ahmet Büke / 13 Aralık 09

Kediler Ölmüyor

2009-11-28T21:52:00.007+02:00

Ruhi Bey, ikinci katın yoz duvarının önünde oturuyor. Toz, duman. Soğuk demir ve sıva döküntüleri dolu etrafta. Balkon korkuluğu da takılmamış. Sandalyesine kaykılmış. Elinde yarı ölü bir sigara. Şakırtılı sakalıyla, üç tam günlük, gülümsüyor. Aşağıda kediler toykurmuş ona bakıyor. Ekmek mi atacak? Dişlerinin arasından ciğer parçası mı sıyırıp fırlatacak? Ruhi Bey sararmış taban çivilerinin, kararmış alçı kümelerinin arasında yaşıyor. Yarım kalmış inşaatlar unutulmuş mısralar gibidir. Zaman geçtikçe göğüs kemiği içine çöker, ağlar cümlesi. Günde iki defa gelini tepsi çıkarıyor Ruhu Beye; yaşlı adamı sevmiyor, ölse diye geçiriyor içinden, “o zaman evi yıkar temelden çıkarız aşağıdaki izbeden kurtuluruz hanım olurum biraz iki daire verirler kesin iki daire biri kirada kalır diğerinde otururuz zeki babasının resmini asar duvara kızın da odası olur salon takımı yaptırırım vitrinde kahve takımı saat kulesi almanyadan ablam yolladıydı sallayınca tepelerine kar yağan çam ağaçları böyle fanusun içinde işte hepsi olur”
Ruhi Bey emekli kütüphane memuru.
Onu fırlattıkları odada, üst katta bitmemiş inşaatın aceleyle bitirilmiş tek odasında günde iki defa tepsi bekliyor. Ama gülümsüyor da adamakıllı.
Zeki, oğlu, pazara çıkıyor. Yorgun geliyor eve. Erkenden yatıp yeniden büyütecek bileklerini. Ağır işçi. Haftada bir babasının yanına çıkıyor. İki paket sigara, kibrit, kahveden getirdiği eski gazeteleri bırakıyor.
Baba ateşe dikkat et, olur mu? Yanarız bak hepimiz.
Ruhi Bey gülümsüyor.
Zeki, babam ölse diyor arada bir; “yok ölmesin yoksa bir adım daha yanaşırım ölüme kolay mı çukura indirmek senden bir şeyi ölmesin de ihtiyarlamasın da ben korkuyorum kendimden o zaman”
Ruhi Bey herkes uyurken çizgili pijamasının paçalarını terliğiyle eze eze dolaşıyor üst katta. Korkuluksuz balkona çıkıyor. Sigara yakıyor. “Gasteden” uçak yapıyor. Elinin tersiyle katları bastırıyor. Parmaklarının ucunda bakıyor. Sonra boşluğa fırlatıyor. Bir iki kedi çöpten falan başlarını kaldırıp bakıyor; “Ruhi Bey ölmese” diyorlar “iyi adam, eskiden maaş gününde ciğer getirirdi bize de”
Ruhi Bey mırıldanıyor, “herkes ölsün bir ben kalayım yok yok biri kalsın geriye cigaram biter sonra”
Ruhi Bey bir atom bombası diliyor Allahtan. Sonra tiner kutuları buluyor yamulmuş.
Ertesi sabah uyansalardı gelini tepsi getirecekti. Bir on yıl var öğle yemeği vermiyorlar Ruhu Beye.

(abüke)

"herkes her şeyleşiyordu"

2009-11-19T14:33:00.003+02:00

Bandista’ya

-ne fenayız hepimiz

Üç gün oruç tuttum. Babam için. Baktım annem içlenip duruyor. Eli alnında divanın üzerinden karşılara bakıyor. Dalıyor uzun uzun. Dayanamadım sonunda. Gece geç vakit, arkasından mutfağa giriverdim. Şaşırdı bir.
“Hayırdır, oğlum? Çok mu tıngırdadım?”
Başımı salladım. Masaya oturdum. Kendine koyduğu çayı çektim önüme. Domates dilmiş, salatalığı dörde bölmüş kendince. Ekmek, peynir, haşlanmış yumurta, dünden kalan peynirli poğaça hep kendine göre.
“Yok, oruca kalktım yahu!”
Gözleri buğulandı biraz.
“Ama sen çalışıyorsun. Hem günler çok uzun ya evlatçım.”
Çayı ikiledi hemen. Ekmekliğe uzanıp hızlandı. Dolabı açtı. Soğuk yoğurt, soğuk kavun çıktı.
“Hay Allah. Keşke deseydin akşamdan. Böyle olmayacak şimdi.”
“Boş ver anne. Doyarım ben.”
Eskiden olsa geniş masada yerlerdi babamla. Çorba olurdu muhakkak. Babam derin ohlarla içerdi. Kıştı o zamanlar. Yattığım yerden doğrulunca sırtlarına aldıkları örme ceketleri görürdüm. Ekmek kızartırdı bir de annem harlattığı sobanın sacında.
“Eh, iyi oldu yine de,” dedi. “Böyle yalnız başına…” gerisini getiremedi.
Sonraki iki gece yine beraberdik. Çorba pişti ikisinde de. Kalbim derin derin ağrıdı ona bakarken.
“Anne,” dedim. “Ben artık kalkmayayım olur mu? Yeni sipariş aldı bizimkiler. Çok yorulacağım.”
Çatalındaki domatesi yarım bıraktı.
“Tabii oğlum. Sen işine, gücüne bak. Biz bütün gün evdeyiz. İşimiz kolay.”
“Biz” dedi yine.
“Babam için tuttum hem. Kızardı ya bana her Ramazan.”
Gülerek söyledim hâlbuki bunları. Ama o ciddiye aldı hemen.
“Yok kızmazdı. Hem…”
Çaya uzandı. Yarıladığım bardağı demle doldurdu. Anladım, ağlamamak için bir şeylere dokunmak istedi.
“Hem bir gün aç, açıkta bırakmadı bizi.”
İnsan annesine de yalan söyler mi? Ne siparişi, ne işi? İçten eriyen bal mumu topu gibi bizim işyeri. Bodrumda çalışan matbaa makinesinin sesi yukarıya yine geliyor ama herkes biliyor ki nafile. İş günden güne düşüyor.
Çocuklardan ikisine geçen gün yol verdiler. Muhasebedeki kız zarflara koydu haftalıklarını. Bana uzattı.
“Ben vermem,” dedim.
“Valla Haşim Bey’in talimatı.”
“Bana bak! Yerim o talimatı. Yalancı evde kalsın mı?”
İnsan ne kötü varlık. Biz ne kötüyüz. Onu acıtmasını nasıl da bildim. Haşim Bey odasının duvarına yaslardı ya onu. Fısıltılarını, soluklarını duyardım. Bir defasında, işler iyiydi o zamanlar, yüklü bir siparişi bitirince meyhaneye gitmiştik aşağıdakilerle beraber. Dili çözüldüydü Haşim Bey’in.
“Yaptıktan sonra yüzüne bakıyorum da, ne çirkinmiş diyorum. Başına vurunca insan gerçekten yoldan çıkıyor be çocuklar!”
Kız zırıl zırıl ağladı. Sonra gitti elini yüzünü yıkadı. Telefonu kaldırdı. İsimlerini söyledi. İki dakikaya geldiler soluk soluğa.
“Bunlar hesabınız. Ellişer lira da fazladan koydurttu Haşim Bey. Teşekkür etti. Yeni sipariş olursa ilk sizi arayacakmışız.”
Çocuklardan esmer olanı masanın önündeki sandalyelerden birine çöktü. Zarftaki paraları saydı. Öbürü hemen cebine koydu. Sonra bana döndü, boka bakar gibi dikti gözlerini. Önümdeki deftere eğildim. Alt alta dört uzun rakam yazıp toplamaya başladım. Hızıma inanamadım. Çıkanı çabucak ikiye bölüyordum ki çarpan kapının sesini duydum. Koşarak indiler merdivenden.
“Seyhan,” dedim. “Sen çok güzel bir kızsın. Biliyor musun?”
Yine ağladı. Gittim sarıldım ona. Neresi çirkin bu kızın? Saçları yasemin kokuyor.
“Aybaşında da senin çıkışını verecekler. Dün hesaplattı tazminatını.”
Ayaklarım dizlerime kadar pelteleşti. Ama belime sıkı sıkı sarılınca düşmedim.
“Yetişecek iş var diye şimdiden söylemediler.”
Saçları çok güzel kokuyor bu kızın. Parmaklarımı ağzına doldurup çektim kendime. Alt tarafım tutmuyordu ama nefesimi içine üfledim.
Gece annemin ışığına kalktım.
“Anne,” dedim. “Babam bizi hiç aç, açıkta bırakmadı, değil mi?”
Yok, desem de o saatte çorba pişirdi.
“Olsun oğlum. Sen çalışıyorsun. Tutma ne olacak.”
Sabah işe uğurladı beni. Bakkaldan gazete aldım. Kahvede açtım önüme iş ilanlarını. Boyacı çocuğun biri geldi. Dediğinin çeyreğine indirdim parayı. Söylenerek ayakkabılarımı boyadı.
İnsan dediğin ne fena bir şey.

-saat vurdu kim bilir kaçı

Duvar saati kim bilir kaç defa vurdu zamanı. Eski kestaneden ahşabında tozdan çöller kımıldadı. Bir çift genç karasinek çiftleşti üzerinde. Yanı başlarında kıvrılıp uzanmış, son nefesini çoktan teslim etmiş hatta sıcak yüzünden içi kuruyup belli belirsiz noktaya dönmüş yaşlı amcalarından birine dönüp bakmadılar bile. Ölüye de saygı kalmamış artık bu kahvede! Hâlbuki Kesiğin Recep, uzun sarkaçları ucunda yapma kozalaklar olan baba yadigârını müştemilatlarda eskiyip dökülmesin, kadir bilmez eller pis arabalarıyla gezen eskicinin birine iki naylona vermesin diye getirip asmıştı kahvenin en güzel duvarına. Saatin hemen yan komşusu ise camlı büyükçe bir fotoğraftı. Haşmetli siyahları, beyazları, lacivertleri ve diğer ışıltılarıyla aşılmaz set duruşlu “Milli Güvenlik Konseyi Çerçevesi” kaç sene camında parmak izlerini ve kahve haşeratının iğne ucu, ayıp şeylerini taşıdı durdu. Arada bu ağır “şey” belki de küçük çaplı bir depremin sayesinde gidip omuz başını duvar saatine yaslardı. O saniyeler eğer gündüze denk gelirse, kahveden birisi muhakkak yerinden zıplar, “Anam, hareket oldu!” diye sesini çınlatırdı. O an fark etmese de mutlaka akşamına Kesiğin Recep, elinde dolu, boş çay tepsisi olduğu halde, bu “kaymayı” görür ve hafif korkuyla karışık sinirle duvara koşar, çerçeveyi doğru yerine alırdı. Hatta bir vakit, duvar saatini çerçevenin tam da dibine çakmayı ve bu münasebetsizliği toptan önlemeyi düşündü. Ama galiba zaman hızla geçiyordu. Öyle ki, bir iki yıl sonra kahve paydos verip toptan badanalanırken göztaşı bakışlı, aksi mi aksi boyacı uzun fırçasıyla bir “devri” düşürüverdi yerinden. Recep, “Ebenin ami” diye söylendiyse de öyle uzun boylu dert etmedi. Aldı eline baktı. Ahşabın sağlamlığını kontrol etti. Ne olur ne olmaz deyip fotoğrafı kahvenin arka odasında iyice yırttı, eski mangalın birinde yaktı. Boş çerçeveyi de eskicinin birinden beş çay bardağına değiştirdi. İşte duvar saati, o saatten itibaren daha güzel günler gördü. Galiba yakınındaki sevimsizlikten kurtulduğu için daha çok kişinin dikkatini çeker olmuştu. Hem zaman da giderek kıymetleniyordu. Pisliğine gelince kahve dediğin yer zaten ne kadar temiz olur. Çuhaları kadar içine çektiği havası da ellenmiştir.
Kahvedeki bu meşhur saat, herhangi bir sabahın köründe vurduğunda Recep ocağın berisindeki masasında yorgun gözlerini açıp kapadı. Yaşlı kartal ellerini uzattı havaya. İçeriye baktı. Delikanlının birisi ayakkabılarını boyatıyordu. Boyacı çocuk kalktı Çingenece sövdü. Genç adam masada tek eliyle tuttuğu gazeteyi hızla kıvırıp çaktı karşısındakinin yüzüne. Çocuk boyalarını topladı. Yüzü kızarmıştı.
“Bitmedi ya, lan. Ya, diğer teki?”
“Bu paraya anca bu olur.”
“Öbürünü ne yapacağım. Baştan söylesene.”
“Onu vururken düşünecektin emmi.”
“Senin emmini…”
“Kesin lan, tatavayı! Sabah sabah…” Kesiğin Recep bu manasız didişmeyi bitiriverdi. Biraz daha şekerleme yapacak, yorgun kalbini dinlendirecekti. Çoktandır ağrıyan tarafını bu kısa uyku molalarıyla avutmaya hatta kendine unutturmaya çabalayıp duruyordu.
Hışırtılara gözünü açtı. Az önce kapışanlar çekip gitmişlerdi. Bir kumru kahvenin önündeki sandalyelerin üzerinde kanat çırpıyordu.
“Gitsinler,” dedi. “Def olsunlar hayatımdan. Şu ocakçı da gebersin. Müşterisi de, avantacısı da, yavşak aynasızı da…”
Saat yine vurdu.
“Seni de kıracağım inşallah ölmeden.”
Saat saat saat saat
İnsanın babasından kalan tek hatıra geçen zamanı gösteren o şey mi olur?
“Tamam, babam öldü, anam öldü, amcalarım gitti, karım bana dayanamadı… Hepsini anladık a kırılası...”
“Üstelik ben…” Üstelik Kesiğin Recep değil mi başkalarının kalan zamanını çekip alan, her şeyi vaktinden önce bitiren? Nefes veren değilse de nefes alan o değil mi?
Yine hışırtılar geldi kulağına gözlerini açmadı bu defa.
“Vay, vay… Ağamız pinekliyor.”
Kamil gelmiş başucunda ona bakıyordu.
“Geldin mi be düşman gibi.”
“He, geldim. Dediydim ya sana saati.”
Parmağıyla işaret etti duvardakini gösterdi.
“Tam zamanında geldim işte.”
“Ya, evet. Koca engerek gibi sessizce hem de.”
“Öyle olması lazım değil mi?”
Recep, Kamil’in yüzene baktı. Kanlı, canlı, yakışıklı hayat dolu bir adamdı. Her zaman temiz giyinirdi; beyaz dişleri parlardı gülümsediğinde. Bir kadın gibi güzel, biçimli elleri vardı.
“Bu adam bu işlerin içinde olsun ha!” diye geçirdi Recep içinden.
Kalktı, eliyle yolu gösterdi. Kahvenin arkasındaki küçük odaya geçerlerken saatin içinden yorgun tıkırtılar onlara kadar geldi.
İçerisi dolu, boş gazoz kasaları, toptancı işi büyük çay paketleri, diğer ıvır zıvırla doluydu. Kirli çekyatın üzerine oturdular. Kamil arka cebinden bir zarf çıkardı.
“Adamın ismi, cismi, adresi burada yazıyor. Fotoğrafları da var. Her sabah geçtiği güzergâh çizili… Bu arabası. Fotoğrafın arkasına plakasını da yazdırdım her ihtimale karşı.”
“Ne bu? Alacak verecek davası mı?”
“Yok. Daha başka. ”
Recep, zarftan çekip aldıklarına bakıyordu ki aniden Kamil’in koluna yapıştı.
“Bana bak, dolaşık iş istemem. Nedir bu, sen aç ağzını bakalım.”
“Yok, yahu, öyle düşündüğün gibi değil… Namus meselesi diyelim.”
İç cebinden çıkardığı katlı kâğıdı çıkarıp Recep’e uzattı.
“Yalnız bir şartları var. Sıkmadan önce bu adamın yüzüne okunacak.”
Recep notu okudu. Çenesini sıvazladı.
“Allah Allah! Ne deliler var bu dünyada.”
Kamil belinden çektiği silahı arkadaşına uzattı.
“Bu temiz. Sonra alırım senden. Ama sen yine eli işe yatkın çocuklardan birini yolla. Yemi emniyet amiri pek hevesli aferin almaya bu aralar.”
Sallanarak çıktılar odadan. Kamil her zamanki gibi elini alnına götürüp “eyvallah” çaktı ayrılmadan önce. Tam kapıdan çıkıyordu ki Recep seslendi.
“Bana bak. Bir şey isteyeceğim senden.”
Döndü ayak parmaklarının ucunda yükselip duvar saatini söktü yerinden. Toz kalktı. Sinek ölüsü kimse fark etmeden salınarak yere düştü.
“Bunu denize atıver.”
Kamil cebinden çıkardığı mendille tuttu uzatılanı.
“Denize mi?”
“Evet. Mümkünse derine. Öyle kıyıda, çerin çöpün içine değil ha.”
Kamil başını anlamazca salladı. Konuşmadı ama. Dönüp gitti.
Recep duvara baktı. İki çivi deliği. Biri üst üste boyalarla neredeyse kapanmış, diğer tap taze, canlı. Saatin kirli izi kararmış solucan gibi süzülmüş kalmış.
“Kurtuldum ulan senden. Sen de geçtin gittin işte bu hayattan.”
Arkadan gelen kanat seslerine aldırmadı Recep. Dönüp bakmadı bile.

-Yuvada açlık

Bu açlık hiç gitmeyecek bela mıydı şehrin üzerinde? Bahar gelir, etraf şenlenir ama yaz deyince pislik, kokuşmuş çöp, bozulmuş yemek sökün eder; boca olur adam boyunca. Oysa güzeldir bu evlerin, televizyon antenlerinin, Allahın minarelerinin arasından uçup gitmek, denizden gelen havayı kanatlarına yastık edip tembel daireler çizmek. Bir de şu açlık olmasa.
Kumru Kamil buna benzer fısır fısır konuştu kendi kendine. Eski kilisenin damındaki yuvasında bir o kanadını bir öbürünü açtı kapattı sırayla. Çatının ucuna kadar badi adımlarla yürüdü. Güneş iğneleriyle gözünü aldı. Aşağıda, bu uçurumun dibindeki arabalara, yürüyen kalabalığa, parlayan camlara baktı. İç geçirdi. Bıraktı kendini boşluğa.
Uçtu, uçtu, uçtu…
Sonra aşağıdaki kırmızılık gözünü aldı.
“Ulan, bu da nesi be!” deyip alçaldı.
Trafik durmuş, kornolar durmadan ötüyordu. Başı bağlı kadının biri eli ağzında bağırdı. Dükkânlardan adam boşaldı.
“Kaçtı, kaçtı…”
“Oraya, sıktı da gitti. Atladı duvarın üzerinden.”
Kırmızlığın içindeki adam siyah arabanın yarı açık kapısının önünde boylu boyuna uzanıyordu. İki koyu lekeden yayılan ılık renk asfalta akmıştı bile.
Bağırış çağırış artınca ürktü Kumru.
“Neme lazım,” dedi yükseldi.
Tam o sırada havada daireler çizen bir kâğıt parçası geldi yapıştı yüzüne.
“Vay anasını bellediğim.”
Gagasının ucuyla yakaladı namussuzu. Bırakmadı ama. Aldı götürdü yuvasına. Ayak tırnaklarının ucuyla açtı kâğıdı. Okudu.
“Çirkin Seyhan’ın abisinin selamı var sana…”
Tekrar baktı yazıya Kumru Kamil. Sonra gagasıyla küçük küçük parçalayıp yedi. Açlık bu başka şeye benzemez.
“Allah Allah! Ne fenayız hepimiz,” dedi.
Bir de türkü tutturdu.
Gördüğüne inanma gördüğüne inanma sen
Gördüğüne inanma gördüğüne inanma sen
Gördüğüne inanma gördüğüne inanma sen
Gördüğüne inanma gördüğüne inanma sen.

Ahmet Büke
26 Ağustos 09

notos 18

lamelif

2009-10-28T09:57:00.002+02:00

Bugün babalarımızdan konuşacağız. Sandalye, bay karafatma, melamin tabak ve belki ben -bir ihtimal ben; emin değilim yoksa anlatacaklarımdan-

Diğerlerini es geçiyoruz. Zira yatak'la aramda mahrem bir durum var. Kaşık efendi zaten konuşma taraftarı değil. Hela'cım olmaz da olmaz.

"Ben" belki dedim ya işte. Israrcı olmayalım bu konuda.

İlk söz bay karafatma'da.

BK: Aradığım kelime hüzündü. Babam hüzünlüydü. Başını göğe kaldırıp mızıldanırdı. İşret günlerini mi hatırlardı yoksa fethe çıktıkları o deliklerden boşalan coşkuyu mu kaybetmişti, bilmiyorum. Ama bir ıslaklık var bizde. Tüy tenimizden çıt kırılan kabuğumuza kadar inen nemle doluyuz. Yağmur damlacıklarını biriktiriyoruz kın kanatlarımızın arasında. Babam erken vazgeçti bu ülkeden ve hayattan. Kavanozlardan damlayan bal göllerine hiç utanmadan sarılmamızı diledi. Babamız hızla vazgeçti sevmekten bizi. Daha acısız bir veda için miydi bu, bilmiyoruz.

M: -melamin tabak- Bir terek hikâyesi benimkisi. Çivi çıktı yuvasından, çıta ucundan açıldı; bütün raf mozaik tezgaha düştü. Kaybettim babamı erkenden. (Daha fazla konuşamadı. Gözlerinden krem rengi damlalar. Eliyle teybi kapatın işaret...)

Sandalye: Kavak çabuk çürür. Birkaç güne kalmaz beni duvara atıp kırarsın. Yenisini istersin gardiyandan.

Benim babam omuzu güçlüydü. Çırasından yakardı kendini. Gücü yetse betonu yerdi biliyorum. Demirleri salyasıyla ayrıştırır, zehirli dumanını göğe savurup beni çıkarırdı bu DEVlet koruganından. Herkes dağılsın şimdi, şenlik lambaları cız bız söndü. Yağmur var dışarı diyorlar. Kendimden başka herkese inandırabilirim bunu. Benden alamayacakları tek his bu: havan çanağında sert kabuklu bir umut.

(28ek.)

ayın

2009-10-27T13:25:00.001+02:00

İhanet ne ola ki? Kanırtarak çıkarıldı bütün çiviler. En son sabahımda görmüştüm. Dışarıdaydık hepimiz. Gök güzel, bulutlar dağınıktı. Şarkıdan şarkıya geçen iki küçük kuş sigaralarını akasyanın dalında söndürdü. Bildiğimizin dışında başka zaman vardı ve biz onu konuşuyorduk. Tersine bir dil kurulabilirdi. "Fil" deyince su çeken sokak çocuklarını bilirdik; "aşk" toprak altındaki yumruları kontrol edip, tek tek çizen baklayı anlatabilirdi. Su çekerken kirli ayakkabıları taşan, öfkeli, korunaksız ve annesiz üç çocuk kapıaltına kadar uğurladı beni. Uzun kâğıtları imzaladım ben. Kaşım açılmıştı. "İçindeki hiç kapanmayacak ama," dedi fırça saçlı olanı. "İçten dikiş atılmaz." Bunu bilmiyordum. Güneş açarken susadım aniden.

ş.

2009-10-27T10:25:00.002+02:00

Sert bir el istiyor zaman zaman. Tutup omuzlarından çeksin. Fırlatsın sonra duvara. Derisinin hemen altında zorlu kabuğu var. İstiyor ki onu çatırdatıp kırsın. Öyle de maharet göstersin, ezilmesin içi. Öyle sert olsun istese de okşayamasın onu. Çizikli parçaları olsun ama kırıldıkça ferahlasın. Acımak istiyor zaman zaman. Canı yansın.

“Kalem, kâğıt” diyor.

“Yaz bunları.”

Güneşli divana oturduk. Elleri çok soğuktu. Aramıza palto koydum. Altından uzanıp dokundum. Şehir görmesin diye. Kaçak yaşamak neymiş öğrendim. Hep gölge arıyor insan ardına saklanmak için. Şehir onu tanımasın istiyor. Yabancı gibi dolanmak, her gün gördüğü sokaklarla ilk kez tanışmak istiyor. Onu ısıttıkça ben üşüdüm. Sonra masada duran adisyonun arkasına yeni bir dil uydurdum.

sipas mahu: sevgili açlığım,

asdu E’rk’wê Melantia: şimdi sizinle Melantia’ya gitmeyi öneriyorum. Ahşapları arap sabunu kokan bir evim olacak. Annem ve büyük halam olacak içinde. Küçük memuriyetim olacak. Babam son vapurla İsrail’e hareket etti. Dönmeyecek. Odam ince el halılarıyla kaplı. Yalın ayak gezmeyi yakıştıramam kendime. Ekmeğimizi mutlaka küçük parçalar halinde yeriz. Asil bir aileyiz. Şimdi siz bakmayınız bu yoksulluğumuza.

Şimdi bütün bu manasız hikâyeleri yazarak saklanmaya çalışıyorum. İstiyorum ki ona dokunurken kimse bilmesin. Ve elimden tutup bu güneşli avludan çıkarsın ve büyük, sıcak odasına götürsün beni. Sert bir el istiyorum. Soyarken derimi de alsın. Utancımı ve günahlarımı da kırsın. Ama içimi ezmesin. Öyle maharetle dokunsun ki kanatırken iyi de etsin.

(eski.)

ğ.

2009-10-26T15:30:00.002+02:00

En kötüsü insanın kendini anlatması, kendiyle ilgili yazıp durması. Bu durumda bütün sayfalar yırtılıp atılmayı hak eder. Ama kelimeler bundan zarar görmez. Zira onların bizim tam olarak anlayamadığımız bir savunma mekanizması var: iyi saklanıyorlar! Tecrübeli ve sık kullanılan bir sözcük tek bir kasını titretmeden yıllarca hareketsiz kalabilir. Tavan arasında, masa bacaklarının gövdeyle bütünleştiği o dört köşedeki havasız aralıkta ya da büyük çaydanlığın kulplu gövdesinde kimseye fark edilmeden "sus" kalabilirler. Biz evde yokken (işteyken*) antenlerini ovuşturarak dışarıya çıkar ve ertafa bakınırlar.

*Biz işe gideriz: Her sabah. Aynada buğulu yüz. Çaresiz tıraş köpüğü. Daha arkada sıcak yatak. (Sevgili)----->kıvrımlarıyla sevgilimiz. Hepsi geride. Bu yüzden kekemedir dilimiz. Aklımız peltektir bizim. Bütün yapılan araştırmalar gösteriyor ki, "çalışmak" fiilinin kökü "oyun oynamaktan" geliyor. Ama sadece yüzyıl içinde bu izi yitirdik. Arkeolojik bir kazı alanına çevirdik yatağımızı. O yüzden lanetliler her sabah sevgililerinin memelerini bırakıp otobüslere biner ve işyerlerine giderler.

Kelimeler tekinsizdir. Bunu söylemiş miydim?

(26 ek.)

z.

2009-10-26T15:27:00.002+02:00

Zamanın yumuşak yastığına uzanmış yukarıları izliyordum. Dedemin badem bıyıkları, kuşların zikzaklarla bıraktığı taklalar ve buğday patlangacı çörekler yanı başımdaydı. Düşündüm ki Beyrut’a hiç gitmemişim: “Şehre Hoş Geldiniz” tabelasını henüz geçtim. Ter düştü yanağımdan göğüs çukuruma doğru. Susadım ben cancağızım! Ellerinde lohusa şerbetleri –hepsi de tepsilerde- kadınlar çıktı karşıcı. Güzel gözlü Arap kadınları. Dövmeli içyanaklarıyla güldüler. Düşündüm ki: Hiç Fransızca bilmiyorum. Ama ayağımda Viking botları. Başparmağım dışarıda – Yılmaz Güney hapisten kaçmış- Böyle rüya olmaz hülyadır olsa olsa… (22ek.)

gidemeyen

2009-10-22T14:15:00.002+03:00

Rüzgâr pamukçuklar getirdi gökyüzünden. Bir kaçı hızla uçan serçelerin kanatlarına takılıp yeniden yukarıya yöneldi, esintiyle çalımlı çalımlı uzaklaştı. Daha irileri gittikçe ağırlaşıp akasya ağaçlarına takıldı. Yoldan geçen küçük arabası sıcak boyoz buharıyla kaplı adamın sigarasından yükselen duman aynı dallara ulaştığında Körfez’e eski bir kum teknesi girdi.

“Zamanı geldi,” deyip “AN DEFTERİ”ni açtım. Kalemi dilimin ucunda ısladım.

“Tam da o anda vuku bulanların listesidir. Evin tahtalarından çıtırtılar geldi. Yirmi ikinci nesil kurtlar doymaya başladı galiba. Arada sayamadıklarım oldu sanırım. Ama yuvarlak bir tahminde bulunuyorum ben. Saime Hanım’a bu işin olamayacağını anlatmayı denedim. Yine gözleri yaşardı. Kırk senedir ağlıyor. Oysa onu sadece bir defa öpmüştüm. Kilisenin duvarının altından çıkıp yola saçılan yemişin köklerine takıldı. Tuttum kaldırdım. Etrafında buğulu bir hale vardı. Dalgalı saçlarının arasından köknar sürüsünü gördüm. Topraklı yapraklarıyla uçup içimden geçtiler. Kokusu annemin divanının altından gelen ayva rengiydi. İçime derince çektim.

"Dudaklarımı örttüm üzerine. O anda ölüverdi Saime Hanım.”

Annem geldi. Süt ısıtmış. Bal damlatmış içine.

“Öksürdün ya sen gece,” dedi.

“Pamuklar yüzünden anacım.”

“Ah, kavaklar açıyor galiba.”

Saime Hanımı düşündüm yine. Veba gelmiş gemilerden. Yağlı kendir çuvallarını ve pis urganları omuzlayan Sakızlı gemicilerin arasından o cam dişli canavar güzel şehrimize sızmış. Kırılıyor çocuklar. Sarı cam şişelerde ilaç taşıdım faytonumla. Nafile. On dokuz günde on dokuz çocuk öldü. Sonra ihtiyarlar koltukaltlarında yumrular ve mor lekelerle son nefeslerini verdiler. Saime Hanım fenalaşınca evimizin duvarına dayanıp ağladım.

Şimdi kimseden kaçamayan bir bulutum.

Tabuta gelinliğini de serdiler.

Ben gidemediğim için annem de kaldı buralarda. Yan yana gömdüler oysa bizi. Buca bağlarının arasındaki o mezarlıktan danaburunların kalabalığına sıkışıp eski kemiklere yaslanmıştık beraber.

Ben kaldığım gibi dokunduğum herkes de kaldı bu mahallede.

Açıyorum DEFTERİ, okuyorum.

“Annem, Saime Hanım, onu kurtarmaya çalışan İttihatçı doktor, önünde ağladığım sarı duvarlar…”

Şimdi neredeyse yüz sene sonra aynı sokakta kırılmış ayak parmaklarımla geziyorum.
Saime Hanım’ın odasına başka birisi taşındı.

Onun da dalgalı saçları var. Siyah etekler giyiyor. Pembe ve ateşten çorapları var.
Her sabah iki kumru konuyor balkonuna. Onları besliyor. Sevip okşuyor avucunda.
Kumru Kamil ve ikizi Arap. Onların da kemikleri kalmadı oysa. Ama bana dokunan çakılıp kalıyor bu mahalleye.

Ah güzelim. Nasıl bir kokun var senin öyle. Sabah erkenden kalkıp yağlanıyorsun. Aynada omuzlarına bakıp ovuyorsun kendini.

Aşığı var onun. Evde annesi yokken alıyor içeriye. Saçlarını kalemle tutturup uzun pijamasıyla açıyor kapıyı. “Sus” diyor parmaklarıyla. O kadar uzun sarılıyorlar ki birbirlerine, Selçuk Vapuru’nun düdüğünü durmadan çaldırıyorum kimse onları duymasın diye. Sonra kokluyorlar birbirlerinin koltukaltlarını. İçlerine çekiyorlar ayrılıklarını.

Ayrılırken ağlıyor kadın. Kapıyı dayanıp engel oluyor gitmesine. Gülüp yeniden tırmalıyor adamın elini yüzünü.

Defteri yeniden açtım.

“Saime Hanım’a yalvardım bu defa. Beni sevmeyi bırakmazsa sonsuza kadar bu mahallede kalacağımı ve huzur bulamadan kıvranacağımı anlattım. Şimdi kumların üzerine o günü yeniden çiziyorum. Annem koşarak mağazaya geldi. Gözlerinden anladım. Eve vardığımda köpükler içindeydim. Yukarıya çıktım. Odanın kapısını açtım. Saime Hanım ölüm beyazını yeni örtmüş üzerine. Doktor Nazmi çıplak tenini ona sarmış ağlıyor. Aynalı yatakta iki beden. Birisi mor lekeler içinde diğer gözyaşlarıyla sarsılıyor. Sandıktan silahımı çıkardım.”

Bu azap yüzünden gidemedim hiçbir yere.

Oysa yüz sene olacak aynı göğün eskimesi üzerimde.

Balkonda iki kumrusunu sevdi yine. Ben bu halimle, çoktan çürümüş kemiklerim ama gidemeyen ruhumla yeniden sevebilir miyim?

Ahmet Büke /23 Şubat 09

dicle hoca'ya...

2009-10-13T09:37:00.003+03:00

Çok Güzel

Durma artık burada uysal âşık!
Aydınlık milinin yatağında.
Bilemiyoruz belki de meşe o ağacın adı,
Anlamıyoruz varolduğumuzu gölgesinde ağırbaşlılığın.
Veda geliyor şimdi, öğretmek için
Sergilenmeyi, uçuşan geriye dönen vakitte.

Kime, kime gönderiyor incelen yapraklarını
güzün, kavisin beyaz yanağıyla?

Bu aklıkta, minarem mavi benim.
Işığım denize kayıyor, bir sayıklama
İzleğiyle, bir zamanlar pay verdiğimiz insanlığa!

Nilgün Marmara

günah tohumu

2009-09-17T21:24:00.004+03:00

Göbeğindeki doğum kordonu yeşermiş küçük bir fasulye tanesi gibiydi. Evirdim, çevirdim parmaklarımın arasında. Ölmeyeceğini, katmerleşip büyüyeceğini biliyordum. Çakıyla ensemi yarıp açıp içine diktim. Şimdi yağlı ve kat kat sallanan bir hörgücüm var. Çok güzel. Çok güzel…

Annem, “sen büyük suç işledin” dedi. Artık ne kadar yalvarsam da Allah cennetine almazmış beni. Günahsızları öldürdüm ben. En büyük suçumu ki o zaman fasulye tanesi kadardı, daha küçükken parmaklarımın arasında izledim.

Tahtadan kutu çakmıştı babam. Ağzında ince çiviler, çekici bırakıp düşünerek, kafasını kaşıyarak bütün Pazar öğleden sonrasını buna harcadı. Sonra içini eski kumaşlarla döşedi. Kutunun altına ince talaş serpti. Kapağının arasından sarkıttığı yirmi mumluk lambayı ve kordonunu dikkatlice inceleyip çalışıp çalışmadığına baktı.

On beş civciv geldi bize. Parlak tüyleriyle cıvıldadılar koridorda. Annem hemen kapıyı kapattı. Sarman dışarıdan miyavladı, mutfak penceresine atlayıp perdenin aralığından olup biteni izlemeye çalıştı. Babam mutlukla izledi onları. İki tanesi dedemin uzun saplı şövalye mızrağını andıran şemsiyesinin ucuna bağırsaklarını boşalttı. Annem elini ağzına götürüp kahkaha attı. Dedemi hiç sevmezdi. Son günlerinde mavi boklarla sıvanmış çarşafları salonun ortasına atıp bahçeye çıkmış ve şarkı söylemeye başlamıştı. Babam, dedemi sırtlayıp belediye hastanesine götürdü. Dedemden geriye şemsiyesi kaldı. Annem civciv pisliğini yer beziyle sildi. Uzaklaşanların kıçına dokunup arkadaşlarının yanına kovaladı.

Gece yatmadan önce babam hepsini tahta kutuya koydu. Lambayı fişe taktı. “Gel bak nasıl da toplaşıyorlar sıcağın etrafına” dedi bana. Gidip bakmadım.

Hep beraber bayrak törenini izledik. Annem halının üzerine düşmüş leblebileri topladı. Ters çevrilmiş terlik tekini düzeltti. Takvimin yaprağını kopardı. Arkasını okuyup televizyonun üstüne koydu. Babam yıkadığı ellerini ısıtmak için sobanın başına geldi. Havluyu dizlerine bırakıp iyice ılıyan borulara dokunarak kızarmış parmaklarını ısıttı.

“Kar durmuş. Ayaza çevirecek bu akşam” dedi.

Salonun penceresinden bahçeye baktım. Karanlığı delen ay ışığı, toprağı örten beyazlığın üzerinde parlıyordu.

Annem divanın örtüsünü toplayıp çarşaf serdi, yatağımı hazırladı.

Bütün ev karanlığa battı. Sobanın açık ağzından sızan soluk ışık, tavanı kenarları bozuk bir yirmi beş kuruluk kadar aydınlattı. Yan odadan babamın mırıltısı geldi. “Battaniyeyi de çek üzerime” dedi sanki.

Sessizlik.

Kasaba uyurken ben uyuyamıyordum. Uzaklarda şaşkın horozun biri öttü. Köpekler ürüdü.

Divandan indim. Ayaklarıma sıcaklık bulaştı. Eğilip dokundum. Kan. Salon kapısının altından akıp duruyordu. Koşup yastık kılıfımı çıkardım. Sonra çarşafı sıyırdım. İyice tıktım kapının boşluğuna. Fayda etmedi. Ben bezleri bastırdıkça fışkırıyor, ağzıma burnuma doluyordu. Çaresizce kapıyı açtım. Sıcak sıvı ayak bileklerime kadar yükseldi. Koridora çıktım. İçindeki solgun ışığın da kırmızıya kestiği civciv kutusunun yanına geldim. İçine baktım. Kuyunun ağzı burasıydı. Kan, derin bir gırtlağın içinden köpüklerle fışkırıyordu.

Uzanıp fişi çektim. Yatağıma koştum.

Sabahın ilk ışıkları dışarıdan buza kesmiş salon penceresinde parlarken annem uyandırdı beni.

Babam televizyonun yanındaki küçük sehpanın üzerinde kahvaltısını yapıyordu. Annem de yanındaki koltuğa oturdu. Ayaklarına geçirdiği patiğe baktı. Sobanın kovası değişmişti. Üzerindeki çaydanlıktan sıyrılan damlalar arka arkaya sıcak sacın üzerine düşüp patlıyordu.

Annem, “sen büyük suç işledin” dedi. Artık ne kadar yalvarsam da Allah cennetine almazmış beni. “Günahsızları öldürdün sen” dedi babam. “Fişi çekince hepsi donmuş kalmış”

Çayının dibini yudumladı. Ekmeği son kez ayva reçeline batırdı, ağzına attı. Annem soba borusuna kelepçeyle takılı çubuklara astığı havluyu aldı çaydanlığın sapından tutup mutfağa bulaşık yıkamaya gitti. Babam kıç cebinden çıkardığı tarakla ıslak saçlarını taradı. Yüzüme bile bakmadan çıktı. Dış kapının sesi ayakkabılarının tıkırtısına karıştı.

Annem tepside kahvaltıyla gelmedi. Önlüğümü giyerken de yardım etmedi. Yakalığımı yolda kendim ilikledim. Çantamda kaynamış patates ve gazete kâğıdına külah yapılıp ağzı buruşturulmuş tuz da olmadı.

Yolda elimi cebime atınca buldum onu. Fasulye kadar bir kan pıhtısı. Atıyor için için. Yaşıyor. Okulun tuvaletinde ensemi incecik yardım. İçine kapattım onu.

Yıllarca büyüttüm içimde. Yağlandı, pelteleşti. Katmerleşip kocaman bir hörgüç oldu.

Annem belediye hastanesinde ölmek üzereyken kolumdan tutup kendine çekti beni. “Neden öldürdün o civcivleri? O yıl on beş tane piliç yiyecektik biz. Karnımız doyacaktı bol bol” dedi. “Günahını nasıl taşıyacaksın sen?”

Annemi babamın yanına gömerken ensemdeki günah topunu söküp çıkardım. Kırmızı kan toplarıyla dolu o yağ bezesini kimse fark etmeden mezarın içine fırlattım. (17 Kas. 07)

hiç

2009-09-15T10:26:00.001+03:00

Uzaktan gırnatanın sesi geldi. İnce, hüzünlü, cambaz ipinde heyecanlı, sedirdeki ölü kadar sessiz, beyaz tende yuvarlandı; o canlı, sarıya çalan, buğday kokulu, terli damlalarına sarılıp iç geçirdiğimizdi. Sesler ardı sıra koşup, zıpladı. Titreyip yükseldi. Alçaldı. İkindi vakti minareye dokundu; bodur çamlara, açık pencerelere, depremden korkan çocuklara karıştı. Kediler huysuzlandı. Arka ayaklarını toprağa batırıp eşindiler; sırtları kabardı, yay oldular, kulakları ve diş etleri geriye çekildi. Gırnatanın körüğü incecik çatlaklardan sızıp evlere girdi. Doğduğumuz, seviştiğimiz, dövüştüğümüz, ağladığımız evlere giriverdi. Pis su borularından yeniden derelere, derelerden denize aktı. Orada boz bulanık suda yüzen eski arkadaşlarını buldu. Yükseldiler hep beraber de vapurun birine takıldılar. Martı dedikleri huysuzlandı. Ürktü, sövdü. Kıçtan kovaladı onları vapurun ışığı tükenene kadar. Sesler sıçradı Kordon’a doğru. Erişemedi taşlara. Denizin üzerinde kayrak taş gibi sekti. Hop, bir takla, iki takla, üç… Elektrik direğinin demirinde fırıldak gibi döndü. Palmiyeden bozma kuru ağaca çarpıp kucağıma düştü.

Kolum, kanadım kırıktı benim.

İnsan hiç babasını gömer mi?

Metre metre beyaza sarılmış bedenini kollarına alıp çukura indirir mi?

Dualar, dualar, kalabalık, sıcak…

“Emir Allahın.”

“Çöz baş ipini, çöz ayak ipini. Oğlum yasla şöyle, hah yavaşça. Tamam, mertekler geliyor. Hadi sen çık artık...”

“Rabbe Cebrâile ve Mîkâile ve İsrâfile ve Azrâile. Yâ Bedî’as-semâvâti vel-ard. Yâ Zelcelâli vel-ikrâm…”

Böyle bir dünya olur mu?

Nasıl dönecek babasız şimdi bu tekerlek?

Korkar adam.

Üstüne üstüne gelir her şey.

Parasızlık, arkasızlık. Direği yıkılmış bir ev.

Anan ölse bağıra bağıra ağlarsın.

Baban gidince şöyle okkalı bir lokma boğazında. Ağır, kuru, demirden de soğuk.

Adamın babası ölür mü?

Ölmez!

Bunu da görür mü insan?

Görmez!

Yuh, o zaman böyle dünyaya.

Daha beraber aldığımız yağ tenekesi duruyor mutfakta. Masanın altında Birincisini buldum bu sabah. Devrilmiş de düşüvermiş. Ya da gece uyanıp ter içinde, vurduydum yumruğumu tahtaya, o zaman yıkılmıştır gerisin geri.

Daha duvarda duruyor askerde çektirdiği fotoğraf.

Yanında yoldaşı Pişici Halil.

Halil Amca’nın mezarı eski mahallede kaldı. Taşı da eskimiştir şimdi. Belki yan yatmıştır.
Babamın taşı bile yok. Seneyi devriyesi gelecekmiş en azından. Mezar çöküp oturacakmış.

Olmaz, böyle olmaz!

Hayatta bir başına kalınmaz.

Dayak yer adam. Aç kalır, beceremez bir şeyi babasız.

Sesler kanat çırpıp havalandı üzerimde. Döndüler bir. Gırnatacı Selim’in sesleri boyun kırıp dolandılar. Belki Pişici Halil’in yanı başına giderler. Gitsinler.

Ama babam ölmesin.

Gırnatacı Selim ölmesin.

İnsanın babası ölür mü hiç!

Ahmet Büke / 14 Eylül 09

uğurlama

2009-09-13T15:54:00.007+03:00

Kumdan bir zaman var önümüzde; önünde insanların, çatıların, utanmaz yükseltinin ve fısıldar çok uzaktan bana, sana, kumrulara adını çoktan unuttuğum esmer çocuk. Üç söz yakaladım: üç siluet, mutfakta müthiş güzel zeytinyağı kokusu, bütün arkadaşlar gitmiş, yüzleri uzaklaşmakla kalmamış bütün arkadaşlar kalmamış geriye. Ama çocukluğumda kalma bir umut var ya, babamın eski gazetelerine sardığım. O sararmış ve güneşten tatlı şikâyetçi. Yine de iyidir fotoğrafçıyı uğurlarken ondan kalan zamanla bakışmamız.

Fotoğraf: Willy Ronis, Les Amoureux de la Bastillev, 1957

Son “Avlularımız” Kortejo'lar Solarken

2009-09-02T15:13:00.013+03:00

Hayat her yerde olduğu gibi İzmir’de de o bildik devriyle çalıp duruyor.

Her sabah gök kızarıyor, oradan Körfez’e düşüyor kıvılcım; derken sular tutuşuyor ucundan.

Vapurları çözüyorlar, Kemeraltı’nda dükkân önünü ıslayıp süpürüyor bir çırak. En yaşlı Yahudi’den on kat daha yaşlı boyoz, fırından tablalara oradan yoksul Kürt çocuklarının omuzuna, en sevdiği arkadaşları kumru ve gevreğin yanı başına düşüyor.

Haşlanmış yumurtayla yiyoruz biz onu Pasaport’ta; parmaklarımızı da yalarız daima. Üstüne radyoda Müzeyyen Senar yakalanır bazen.

İzmir’in içinde civanım aman kurulur Pazar
İzmir’in çapkını yelelelellim aman pazarı bozar
Eğri giy fesini civanım aman değmesin nazar.

Şimdi bu eski taş plağı yani “çekirdeksiz nar da gelir” Güzel İzmir’imizi yeniden çalsak, o meşhur “aileevlerini” dinleriz belki de.

Ah, aileevleri! Eski İzmir’in dört yanında açan o Babil kuleleri.

Türk edebiyatının en delikanlı, en İzmirli kalemlerinden Tarık Dursun K. böyle diyor aileevleri için: “İzmir büyük bir aileevi gibiydi. İçinde de bin bir dilin konuşulduğu Babil kuleleri…” Yani, Boşnak Doğan’la Kürt Memo’nun yanı başında Yasef Usta ile selamlaştığı, Türkçe, Rumca, Boşnakça, İbranice şarkılar ve küfürlerle yüzyıllık taşların yıkandığı o avlular.

Tarık Dursun, en güzel İzmir anlatılarından biri olan “Rızabey Aileevi” romanında işte o taşlık ve avlulardan çıkan yoksul insanların hayatla çaresiz kavgasını anlatmıştı.

Aileevleri İzmir’in kadim hikâyesinin en eski duraklarından biridir.

Yaklaşık beş yüz yıl önce yurtlarından, İspanya’dan kopup gelen Sefarad Yahudileri beraberlerinde kendilerine özgü bir yaşam ve mimari biçimini de getirdiler. Kendi dillerinde “Kortejo” yani avlu anlamına gelen yapılar kurarak ortak hayatın temelini attılar.

Bizim önce“Yahuthane” ardından Aileevi diyerek İzmirli ve “bizden” yaptığımız bu yaşam alanları aslında çok sayıda ailenin bir bina vücudu içerisinde beraber yaşamalarının karşılığıdır. Buralarda bireysel yaşam, kamusal alan içerisinde kendi özgün yapısını bularak kaynaştı ve adeta komünal hayatın basit formunu oluşturdu.

Tek cümle kapısından girilen avluda gündelik yaşamda yer alan yemek pişirme, çamaşır/bulaşık yıkama, elişi yapma, yemek yeme, tıraş olma, çocukları hazırlama gibi gündelik eylemlerin hepsi ortak alanda yani kortejo'da gerçekleşirdi. Yine her aileevinin avlusunda temiz suyun karşılandığı serin kuyusu vardı. Avluyu çeviren üst katlar ise aileler için ayrılmış özel yaşam alanları yani odalarla çevriliydi.

Beraber yemek pişirme, pişeni ortaklaşma, beraber dua etme, sevinci ve tasayı paylaşma üzerine kurulu bu yaşam “göçmen” gelen Yahudiler için öncelikle güvenli ve huzurlu bir hayat alanı yarattı.

Ancak bu yaşam alanları hep böyle kalmadı elbette. Yavaş yavaş kentin ruhunu kendine kattı ve İzmirlileşti.

Zamanla maddi durumları iyileşen Yahudiler Kortejo’larından ayrıldıkça yerlerini her milletten kentli yeni yoksullar doldurdu. Fakat bu değişim ortak yaşama kültürünü zedelemedi aksine daha da renkli ve canlı hale getirdi.

Bakın İzmir’in zamanında en hoş simalarından biri olan Boşnak Enver, İzmirli yazar Yaşar Aksoy’a nasıl anlatıyor bu evleri.

“Aileevlerinde ise dostluk, yardımlaşma, hurra gürra vardır. Anladın mı? Yan evden gelen çorba kokusu öteden gelen pilaki kokusu karışır, yanı başındaki Avramiko buz gibi karpuz kesmiştir, ortasından bölüp sana uzatıverir. Az sonra elinde tepsisiyle Mefharet’in kızı pişi dağıtmaya başlar. Dümbelek sesine Müzeyyen Senar karışır, ötede düğün vardır, davullar çalınır, zurna ötüp durur, deniz kıyısına bakan penceresine ilişmiş Marika ise İstavroz çıkarır... Komşuluklar, dostluklar, aşklar, kıskançlıklar, nefretler, evlenmeler, cinayetler hep bu aile evlerinde birlikte yaşarken olup biter. Koca bir akrabalar sülalesi düşünün. İşte burada herkes akraba gibidir. ”

İşte bu renkli dünya 1950’lı yıllardan itibaren solmaya başladı. Yoksul İzmirli Yahudiler neredeyse göz açıp kapayana kadar İsrail’e göç etti. Ardından azınlıklar İzmir’i terk ettiler. Kahkaha ve hıçkırıkların şenlendirdiği avlular hızlı kentleşmenin getirdiği acımasız terk ediş ve yıkıma karşı duramadı; birer birer anılarımızın eski duvarlarının ardına çekildi.

Şimdilerde son kalan aileevleri yine kentin en yoksullarını barındırıyor. Çoğu yıkılmak üzere.

Gidecek yeri kalmamış, yaşamın kıyısından dahi kovulmuş, yoksullukları yüzünden kamu idaresinin istatistiklerinden bile çıkarılmış bu insanlar hâlâ o çatılar altında titreyen umutlarını söndürmemeye çalışıyorlar.

Bu “en” yoksulların bir kısmı eski aileevlerini ve eski komşularını hatırlıyorlar. Yani bir ömürdür aynı evlerdeler. Diğerleri ise çatışmaların, göçün, hayatın insafsızlığının ve kimsesizliğin dalgaları arasında buralara düşmüşler. Her yağan yağmurla biraz daha eriyen, yıkılan, gün geçtikçe solan son aileevleri onların da belki son sığınağı.

İzmir ise aileevlerini ve içinde yaşayanları çoktan unutmuş.

Ama bu sırt dönüş aslında sadece yoksulluğa yönelik bir umursamazlık değil; ortak yaşamaya ve çok renkliliğe dair de bir “hafıza kaybı”. Ve böyle bir unutma aslında bütün insanlığın, hepimizin yoksullaşması değil mi?

Ahmet Büke

Fotoğraflar: Birol Üzmez

*Birol Üzmez'in Kortejolar-Aileevleri Fotoğraf Sergisi, 7-17 Ekim 2009 Abacıoğlu Han, Kemeraltı

Özgür Edebiyat’ın Eylül - Ekim 2009 17. sayısı çıktı

2009-09-02T11:24:00.001+03:00

René Char’ın bostanında sabah gezintileri, Özdemir İnce, 3
Sarı rüya defteri, Ahmet Büke, 8
‘Sen yoksun ama yokluğun burada.’, Nilgün Üstün, 17
Şiirler, küçük İskender, 20
Şiirler, Mehmet Hameş, 27
Hançerin yenilgisi, Altay Ömer Erdoğan, 29
Saklı istasyon, Senem Dere, 32
Şiirler, Bâki Ayhan T., 37
Şiirler, Abdullah Şevki, 39
Modası geçmiş bir hikâye kişisi, Aysun Sezer, 42
Şiirler, Ercan Özkan, 45
Gece, Petek Sinem Dulun, 49
Eylül uçurtması, Onur Caymaz, 53
Dans, neden tek kişiliktir, Ümran Ersin, 57
Requiem, Ayşe Nalan, 61
Şiirler, Didem Gülçin Erdem, 63
Tram-vay!, Onur Özgüner, 65
Şiirler, Utku Kaygusuz, 68
Serpintiler, Mazhar Candan, 71
Edebi metinde ikilem ya da özdeşlik olarak iç ve dış dünya, Oktay Taftalı, 78
Okunmamış bir kitabın evinde, Ahmet Erözenci, 82
Şiir yazmak, şair olmak, Hüseyin Atabaş, 86
21. Yüzyılın edebiyatı: Elektronik edebiyat, Abdullah Şevki, 90
Diyalojik Okuma: Gültekin Emre’den Küçük Deniz, Kardeş Fırtınalar ve Kardeş Alevler, Bâki Asiltürk-Fuat Çiftçi, 95
Vampir edebiyatı, Selim Yalçıner, 104
Furuğ: Şiirinin cinsiyeti ve cinselliği-2, Haşim Hüsrevşahi, 108
Şiir ve ikâme, Ozan Öztepe, 118
Kırlangıcın okuma uçuşu, XI, Özdemir İnce, 123
16 Haziran akşamının şiiri, Kemal Özer, 134
İktibas: Kendi anlatımıyla yaşam öyküsü, Kemal Özer, 136
Kalemin Ucu, Atilla Birkiye, 141

Ne Fenayız Hepimiz

2009-08-27T15:54:00.003+03:00

Üç gün oruç tuttum. Babam için. Baktım annem içlenip duruyor. Eli alnında divanın üzerinden karşılara bakıyor. Dalıyor uzun uzun. Dayanamadım sonunda. Gece geç vakit, arkasından mutfağa giriverdim. Şaşırdı bir.

“Hayırdır, oğlum? Çok mu tıngırdadım?”

Başımı salladım. Masaya oturdum. Kendine koyduğu çayı çektim önüme. Domates dilmiş, salatalığı dörde bölmüş kendince. Ekmek, peynir, haşlanmış yumurta, dünden kalan peynirli poğaça hep kendine göre.

“Yok, oruca kalktım yahu!”

Gözleri buğulandı biraz.

“Ama sen çalışıyorsun. Hem günler çok uzun ya evlatçım.”

Çayı ikiledi hemen. Ekmekliğe uzanıp hızlandı. Dolabı açtı. Soğuk yoğurt, soğuk kavun çıktı.

“Hay Allah. Keşke deseydin akşamdan. Böyle olmayacak şimdi.”

“Boş ver anne. Doyarım ben.”

Eskiden olsa geniş masada yerlerdi babamla. Çorba olurdu muhakkak. Babam derin ohlarla içerdi. Kıştı o zamanlar. Yattığım yerden doğrulunca sırtlarına aldıkları örme ceketleri görürdüm. Ekmek kızartırdı bir de annem harlattığı sobanın sacında.

“Eh, iyi oldu yine de,” dedi. “Böyle yalnız başına…” gerisini getiremedi.

Sonraki iki gece yine beraberdik. Çorba pişti ikisinde de. Kalbim derin derin ağrıdı ona bakarken.

“Anne,” dedim. “Ben artık kalkmayayım olur mu? Yeni sipariş aldı bizimkiler. Çok yorulacağım.”

Çatalındaki domatesi yarım bıraktı.

“Tabii oğlum. Sen işine, gücüne bak. Biz bütün gün evdeyiz. İşimiz kolay.”

“Biz” dedi yine.

“Babam için tuttum hem. Kızardı ya bana her Ramazan.”

Gülerek söyledim hâlbuki bunları. Ama o ciddiye aldı hemen.

“Yok kızmazdı. Hem…”

Çaya uzandı. Yarıladığım bardağı demle doldurdu. Anladım, ağlamamak için bir şeylere dokunmak istedi.

“Hem bir gün aç, açıkta bırakmadı bizi.”

İnsan annesine de yalan söyler mi? Ne siparişi, ne işi? İçten eriyen bal mumu topu gibi bizim işyeri. Bodrumda çalışan matbaa makinesinin sesi yukarıya yine geliyor ama herkes biliyor ki nafile. İş günden güne düşüyor.
Çocuklardan ikisine geçen gün yol verdiler. Muhasebedeki kız zarflara koydu haftalıklarını. Bana uzattı.

“Ben vermem,” dedim.

“Valla Haşim Bey’in talimatı.”

“Bana bak! Yerim o talimatı. Yalancı evde kalsın mı?”

İnsan ne kötü varlık. Biz ne kötüyüz. Onu acıtmasını nasıl da bildim. Haşim Bey odasının duvarına yaslardı ya onu. Fısıltılarını, soluklarını duyardım. Bir defasında, işler iyiydi o zamanlar, yüklü bir siparişi bitirince meyhaneye gitmiştik aşağıdakilerle beraber. Dili çözüldüydü Haşim Bey’in.

“Yaptıktan sonra yüzüne bakıyorum da, ne çirkinmiş diyorum. Başına vurunca insan gerçekten yoldan çıkıyor be çocuklar!”

Kız zırıl zırıl ağladı. Sonra gitti elini yüzünü yıkadı. Telefonu kaldırdı. İsimlerini söyledi. İki dakikaya geldiler soluk soluğa.

“Bunlar hesabınız. Ellişer lira da fazladan koydurttu Haşim Bey. Teşekkür etti. Yeni sipariş olursa ilk sizi arayacakmışız.”

Çocuklardan esmer olanı masanın önündeki sandalyelerden birine çöktü. Zarftaki paraları saydı. Öbürü hemen cebine koydu. Sonra bana döndü, boka bakar gibi dikti gözlerini. Önümdeki deftere eğildim. Alt alta dört uzun rakam yazıp toplamaya başladım. Hızıma inanamadım. Çıkanı çabucak ikiye bölüyordum ki çarpan kapının sesini duydum. Koşarak indiler merdivenden.

“Seyhan,” dedim. “Sen çok güzel bir kızsın. Biliyor musun?”

Yine ağladı. Gittim sarıldım ona. Neresi çirkin bu kızın? Saçları yasemin kokuyor.

“Aybaşında da senin çıkışını verecekler. Dün hesaplattı tazminatını.”

Ayaklarım dizlerime kadar pelteleşti. Ama belime sıkı sıkı sarılınca düşmedim.

“Yetişecek iş var diye şimdiden söylemediler.”

Saçları çok güzel kokuyor bu kızın. Parmaklarımı ağzına doldurup çektim kendime. Alt tarafım tutmuyordu ama nefesimi içine üfledim.

Gece annemin ışığına kalktım.

“Anne,” dedim. “Babam bizi hiç aç, açıkta bırakmadı, değil mi?”

Yok, desem de o saatte çorba pişirdi.

“Olsun oğlum. Sen çalışıyorsun. Tutma ne olacak.”

Sabah işe uğurladı beni. Bakkaldan gazete aldım. Kahvede açtım önüme iş ilanlarını. Boyacı çocuğun biri geldi. Dediğinin çeyreğine indirdim parayı. Söylenerek ayakkabılarımı boyadı.

İnsan dediğin ne fena bir şey.

Bu dünyadan Gani Dayı geçti...

2009-08-07T15:01:00.004+03:00

Nazım Hikmet'in Bursa'da cezaevinde olduğu dönemde aynı yerde jandarma olarak askerlik yapan ve şairi eşi Piraye ile buluşturan Gani Kalaycı 89 yaşında yaşamını yitirdi...

(fotoğraf: Birol Üzmez)

Mavi Gözlü Rüzgâr: Gani Dayı

Kirpi Şiir 2. Sayı ÇIKTI !

2009-07-29T08:49:00.002+03:00

2.5 TL - Kitap Hediyeli

Kirpi Şiir dergisi yazın mavi sularında yol almaya devam ediyor.. Farklı tasarımı ve duyarlı yaklaşımı-içeriğiyle ve benimsenen üslûpla editoryal tahakkümü bertaraf ederek tüm renklere, soluklara açık sayfalarıyla ikinci kez hepimizi selamlıyor..

Şiir ve Yazılarıyla

Volkan Hacıoğlu, Tarık Günersel, Öztürk Uğraş, Doğan Ergül, Özge Dirik
Halim Şafak, Emel İrtem, Ali Duran Topuz, Halil Cem Aydemir, Hayri K.Yetik
Engin Turgut, Fikret Demirağ, Halim Şafak, Hüseyin Peker , Oğuz Özdem
A. Galip, Mehmet Aktun, Sadık Yaşar, Mesut Aşkın, Zafer Yalçınpınar,
Yılmaz Arslan, Şeref Bilsel , Z. Ekin Karabay , Taylan Asır , Salih Aydemir

Beyoğlu-Taksim
Mephisto
Ada Müzik
Pandora
İstiklal Kitabevi
Semerkant Kitabevi
Simurg Kitabevi
Robinson Cruose
İnsan Kitabevi
Remzi Kitabevleri

Fatih
Ağaç Kitabevi

Kadıköy
Genç Mephisto
Nazlı Kitabevi

Beşiktaş
Rüştü Kitabevi
Kabalcı Kitabevi

İzmir
İletişim Kitabevi
Yakın Kitabevi

Ankara
Dost Kitabevi

Diyarbakır
Urartu Kelepir Kitabevi
Kafka Kitabevi

Eşkişehir
İnsancıl Kitabevi

Kıbrıs
Kıbrıs Işık Kitap Evi

Cengiz Han Uyandı Gürültümüze

2009-07-22T08:56:00.002+03:00

Bahçelerinde kuyu vardı. Cengiz Han kazdırmış. Sıcak bir öğleden sonra atının üzengilerini sertçe çekmiş ve “Yeter ulan! Bıktım bu koşuşturmadan,” demiş. İhtiyar zeytinin altına uzanmış. Uyumadan hemen önce de askerlerine, “Gözümü açınca temiz su isterim,” diye sızlanmış.

Yutmadım tabii hikâyeyi. İstiyor ki merak edeyim, kanayım ona. Dize kadar papatyaların büyüdüğü bahçede onu takip edeyim. Sonra köşeyi döner dönmez tutup kolundan çekeyim. Duvara yaslayayım onu.

“Su yoktur ama orada.”

“Var.”

“Yok, diyorum.”

“Var işte. Allahın cezası. Hem de buzda badem gibi tertemiz suyu var.”

Annem tepsiyle geldi. Çay doldurdu. Yeni pişirdiği pişileri bıraktı önümüze.

“Yardım edeyim mi, teyzeciğim,” dedi bilmiş bilmiş.

Annem gülümsedi. Gitti.

Ne yalancı. Gitmek istemiyor hâlbuki yanımdan. Elleri masa örtüsünün altında. Bacaklarımı çimdikleyip duruyor.

“Bakalım mı şimdi kuyuya.”

“Yok, istemez.”

“Sen var ya, çok salaksın.”

En üstteki pişiyi alıp burnuma şaplattı. İkiye bölünen hamurdan dağılan maydanoz ve katıklar yüzüme dağıldı.
Güldük beraber. Tam kalkıp kaçacaktım ki saçlarımdan yakalayıp yüzümü yaladı.

“Şapkalarıma bakmaya gelir misin?”

“Ne şapkası?”

“Aaa bilmiyor musun? Dedem her sefer dönüşünde şapka getirir bana. Böyle renk renk hepsi. Kaz tüylü, çilek desenli, mor deve derisinden hatta.”

Çok çaresizdim. Kaderden kaçılmaz, diye düşündüm. Ne olacaksa olsun artık.

“Tamam bakayım. Mor deve derisinden olanı alırım ama.”

Düşündü biraz.

“Nah veririm.”

Tuttu kolumdan. Koşmaya başladık.

“Nereye,” dedi annem mutfak kapısından başını çıkarıp.

“Hayat Bilgisi kitabını unutmuşuz,” dedi.

Nasıl yalancı artık. Nasıl, nasıl.

Uzun avluyu geçmedik bile. Hemen duvardan atladık. Bizim bahçeden onların bahçesine. Kalbim etrafını saran etleri ve kemikleri yarıp çıktı yuvasından. Şeytan uçurtması gibi taktı bizi peşine. Sürükledi durdu.

Bodrum kapısını arkamızdan çarpıp kapattı. Karanlık bizi aldı koynuna. Tırnakları ensemi çizerken Cengiz Han belirdi gözümün önünde. Yaşlı zeytine dayanıp tembel kıçını devirdi bize karşı.

“Az sessiz olun haytalar,” dedi…

sarı rüya defteri 11

2009-06-08T13:02:00.003+03:00

Hadi hadi çok dağılmışım. Okudum da şöyle bir gözlerim nemlendi. İnsan anılarını kendi yaratır mı? Öyle aslında herkes için. Ama bende daha farklı. Heyecanlı mı? Değil. Acılı, hüzünlü, yırtık pırtık, kumlu, rüzgârlı? Bilmiyorum o kadar derinini.

Tepede buldum burasını. Sıcak bastırınca kuytudan çıkmam gerekti. Kan ter demeden yürüdüm. Etekleri uçuşan kızlar indi, kediler kaçtı önümden, güneş kaydı gitti. Yılmadım. Sonunda vardım düzlüğe. İki bulut ve ben.

Sedir Babanın yeri diyorlarmış. Tiril ferahlık aldı götürdü beni. Başımın üzerinde başka kırlangıç. “Merhaba,” dedim. Baş salladılar. Herkesin, hepimizin, bütün insanlığın hatta niyet eden mahlûkatın bile bir sediri varmış bu dünyada. “Dileyen, çeker getirir. Yatarız yan yana. İzleriz ovayı,” dediler.

Önce utandım biraz. Ne sedir, ne minder? Ellerime bakıp ağlayasım geldi. Meğer böyle aniden, bilmeden gelen içliler için idareten varmış damda. Onu çıkardılar. Birisi kiliminin altında duran eski minderi açtı benim için.

Kuruldum yanlarına. Rüzgâr, rüzgâr, rüzgâr. Sıcak hava yuvarlanıp gelene kadar yükünü düşürüyor. Bize kalan havai tarafı. Öyle yan yana uzandık. Ne sorgu, ne sual. Sedir Baba, toprağı bol olsun. Kulları mutlu. Topal olan şarkı söyledi. Bitmeden uyumuşum. Açtıydım gözlerimi çakırlı bir karanlık. En şefkatli çarşafı göz göz edip üzerimize örtmüşler. İğne deliklerinden sızan ışık değil de anne sütü mübarek.

sarı rüya defteri 10

2009-06-04T14:58:00.002+03:00

Şöyle laflar duyuyorum etrafta.

“Sen bildik koşunun dışındasın. O yüzden gülümsüyorsun hepimize.”

Ben bunu anlamıyorum. Kimsenin ne dediğini anlamadığım gibi. Kısımlı bir ses bandı tutuyorum elimde. Parlak, keskin kenarlarından, o kadar ki başparmağımı sıyırdım kaç defa, açıyorum manyetizmayı. Boşaltma iştahım o kadar taşıyor ki beni izleyen ne kadar serçe, çöpten torba, insan be insan varsa hepsini rahatlatacağımı düşünüyorum.

Sonra dönüp bakınca deftere hiçbirini anlamadığımı görüyorum.

Peki, bu sesten, görüntüden kısaca an dediğimiz, çoğunu bitirince unuttuğumuz, kayıtları boşuna mı açıyorum ortalık yerde. Büyük meydanda, şimdi erik ve kiraz tezgâhlarının arasında.

Bildik koşu da ne demek kardeşlerim?

Zorla bellenen derim mi var yoksa? Hayır, diyorsunuz. O zaman neden ısrarla anlamaz ama idare eder gibi bakıyorsunuz bana. Daha tehlikeli olsam, misal evlerinize girip siz yokken elektrik sarfiyatınızı arttırsam, yataklarınızda debelensem, ilaç kutularınızın içinde öğürsem, böyle sevimli ama beş ayaklı bir köpek yavrusuna içlenir gibi bakamazsınız bana.

Yollarınıza döşediğiniz bütün asfaltlar eriyor, kemikten sıyrılan parçalar gibi dökülüyor. Alttan gelen eski taşları görüyorum ben. Kimisi kırgın, mahcup ama madem verildi bu görev razıyız yeniden ezilmeye diyorlar kestirmeden.

En çok ölümden korktuğunuzu sanıyorsunuz. Yanlış! Ona dokunmanız, onu elleyip anlamanız mümkün olmayacak. Asıl iç titremeniz bundan. Sonra dönüp arkamdan bu lafları etmeyin. Hepsini duyuyorum.

sarı rüya defteri 9

2009-06-02T17:00:00.002+03:00

Büyük misafir odası buldum kendime. İki yüz adıma bilmem kaç adım. Enini kolay ölçtüm. Boyuna gelince sıkıldım. Taşlardan da sakındım ayağımı. Çakır çukur dolu ortalık. Ama temiz ve boş. Benim sayılır. Kapıda kocaman “Defin Hizmetine Kapalıdır. Dualarınızı Eksik Etmeyin” yazmışlar. Bir nevi kimsenin olmadığı misafir odası. Öyleyse herkesindir dedim ve ceketi attım en güneş alır, rüzgâr almaz köşesine. Boşluk dolu ağırlıklar geldi kondu yüreciğime. Hâlsizim. Hâlden anlarım ama. Sessizliğin kıymetini biliyorum burada. Gecelere düdüklü bir şapka geçiyor dışarıdan -duvarın üzerinden şapka kısmı görünüyor sadece- Onu biliyor ve sayıyorum. Ne kadar sessiz olursam o kadar benim olur bu misafir odası. Ya da herkesin. Uzun geceler boyu, bu çıtçıkmazlığı bahane ederek aslında, süreklilik konusunda düşünüyorum. Misal şu karınca. Sırtında, aslında ağzında demeliyim, taşıdığı çiğdem kabuğunu sayamadığım diğerleri gibi aynı yoldan yuvasına taşıyor.

Daha yavaş ve tane tane anlatayım:
Çiğdem kabuğu------------yuvaya taşınacak.
Çiğdem kabuğu------------her defasında tek bir karınca tarafından yuvaya taşınacak.
Çiğdem kabuğu-----------her karınca aynı yolu izleyecek.
Çiğdem kabuğu----------- bulunduğu yer---ana patikaya giriş---yol üzerindeki mermer kırığının üzerinden geçiş---ana patikanın devamına katılış---yuva ağzına varış.

Şimdi bütün bu süreklilik diyelim ki bir noktada kesiliversin. Mesela karınca mermer parçasına dokunur dokunmaz kendini yuvaya daha yakın mesafede ama yine asıl patikanın üzerinde buluversin. Peki, bu süreksizliği nasıl ifade edeceğiz?

İşte sessiz olan herkesin oturma odasında bunu düşünürken aslında zamanında süreksiz olduğunu anladım. En büyük kanıtı da ben değil miyim bunun?

Düdük ve şapka saati. Şimdi iyice sarınmalı ve susmalı.

sarı rüya defteri 8

2009-05-29T16:21:00.001+03:00

Annemin mektubunu buldum el yazımla yazılmış. Polisten kaçarken defterin arasından düştü. Kalbim çıkacaktı yine de döndüm aldım. Üstelik fark ettim de hızlı koşuyormuşum.

Üniforma görünce neden hemen arkamı dönüp topukluyorum acaba?

Çok da güzel döktürmüşüm. İnci mübarek el yazım.

Oğlum,
Sırt çantanı yüklenip gidişini hatırlıyorum. Sokağın sonuna varana kadar her adımında içim yeniden alevlenip söndü. Acaba geri döner misin diye umut ettim.
Bana kızma ve arka sayfayı oku ne olursun.
Annen.

Sayfanın arkasını yırtıp atmışım.

Ben. Ayakları yanan uzay gemisi. Polis kovalar. Annemin sayfası uçup durur gözlerimin önünde. Siyah çizikler içinde.

sarı rüya defteri 7

2009-05-28T10:39:00.004+03:00

Ben öylesine yürüyorum ya, tıngır mıngır. Garaj gibi bir yere varmışım. Kollarım yorulmuş. Sallıyorum ya, yürürken asker gibi. İnsanın ayakları sızlar hâlbuki. Benim tersi oluyor.

Rap rap rap. Tanrımıza hamd olsun…

Hamd ile şükür arasında ne fark var? Uzun kuyruğa sorayım bunu. Yoksa Çift kuyruk muydu? Ah benim bu dağınıklığım. Aklım da cebim gibi. Çakı, kâğıt mendil, jeton, kuru erik, darbımesel, Daday’a bir bilet. Ne ararsan var. Kafamın içi de böyle.

Garaj diyordum.

En güzel arabalar Kasaba’ya gidiyor. Masmavi kuşaklar içinde ve lastikleri siyah yağmur bulutları gibi.

Yorgunum, deyiverdim kendi kendime. Oysa yorgunluk aniden gelmez. Bunu herkes bilir. Damlayarak birikir o. Tıpkı musluktan maşrapaya sakince düşenler gibi. Tıp tıp. Önce duyulmaz, biraz birikti mi evin içinde trampet çalar. İnsan yorgunum, demeden önce ıhlamaya başlar. Sonra anlar başına geleceği.

Ama bende yok öyle insana yakışır taraflar.

Kalabalığın arasından sıyrılıp kaldırıma oturuverdim.

Yorgunsan oturursun. Ama eşek gibi atmazsın kendini. Efendice, usul usul. Ellini dizine koyup, oy anam, dersin.

“Sen ne yapıyorsun burada?”

“Kim?”

“Kime diyorum?”

“Oturdum işte.”

“Olmaz öyle.”

“Nedenmiş?”

“Bu kaldırım benim. Sen öteye şu mısırcının yanına git. Hadi!”

“Tapuladın galiba. Sen yaylansan oraya.”

“Olmaz.”

“Neden?”

“Mısırcı, Denizli horozu gibi yellenir.”

“Tövbe yarabbi,” deyip kalktım. İki çocuk yere tükürüp birbirlerini ittiler önümde. Yazıhanelerin birinden çıkan adam höykürdü. Çocuklar ürkek serçeye döndü. Ayakları yerden kesildi.

Ben gidene kadar mısırcı arabasını iki tekerleğin üzerinde kaldırıp gitti. Ondan kalan boşluğa oturdum. Havayı kokladım. Yok, osuruk falan kokmuyor.

Bu yine geldi yanıma. Boş, kurşuni tepsisini dizlerine dayadı.

“Burası da mı senin, yoksa?”

“Yok serbest.”

“O zaman şimdi de sen siktir git, bakalım.”

Küser gibi oldu. Karşı kaldırıma geçip oturdu.

Dayanamadım. Yanına vardım.

“Alınmadın ya?”

“Yok.”

“Ne satarsın sen?”

“Nane şekeri. Yolculara.”

“Şu otobüslerin içine girip satanlardan mı?”

“Hı, bildin.”

Ön dişleri yok bu oğlanın. Ayağına geçirdiği sandaletler kir içinde. Pis ayakları da.

“Hiç kalmadı mı nane şekeri?”

“Yok, dün bitti.”

“E, bugün boş mu gezdin?”

“Hı, bildin?”

Dün kazandığını yemiş oğlan. Bakkal da veresiye vermemiş. Bugün tepsiyi dümbelek yapıp çalası varmış.

Ben söyledim, o vurdu kıçına kıçına kalaylının. Yolcular dönüp baktı. Kadının birisi ayıpladı bizi. Yaşlı amca göbek attı karşımızda.

“Nereye şimdi?”

Yoruldu galiba. Durunca sordum.

“Eve. Sen?”

“Bilmiyorum.”

“Evin nerde?”

“Şimdi çıkaramadım. Biraz düşünüce bulurum belki.”

Hiç yadırgamadı beni. Diğerleri gibi yüzüme boş boş bakmadı.

Kalktım. Yürüdüm. İnsan yolda da bulur evini.

sarı rüya defteri 6

2009-05-27T09:24:00.004+03:00

Fırlama bir meyhane buldum. Yavuz abinin yeri. Güya beni tanırmış. Liseye giderken okulu kırıp gelirmişim. Nasıl da yalan artık! Sinirlenip çıktım. Kalyon birahanesine girdim. Aman ne kötü karşıladılar beni. Bira, çerez; para peşin dediler. Erkekliğe bok sürmedim, çıkmak da olmaz. Garson çam yarması. Gözüm yemedi. Maçam sıkmadı. İki dikişte bitirdim kulpluyu. Koşup Yavuz abiye girdim.

“Oğlum,” dedi.

“Paran yoksa siktir et. Bizden olsun bugün de.”

Utandım önce. Sonra kazımadım.

“Sübye, rakı, sardalya, on midye dolma açıver.”

Yahu bunları ezbere söyledim sanki! Aklımın içinde kilitli bir odada duruyorlardı da aniden anahtarı buldum, hepsini açık havaya, öyle serinliğe, buluttan ve nemden uzağa bırakmış gibi oldum. Hâlbuki uzay gemisi kadar yalnızdım bu dünyada.

“En fenası, rakı ısmarlayacak birinin bile olmaması.”

Nah alnında gümüş renkli mermileri sırtlanmış kadın dövmesi taşıyan Yavuz abi söyledi bunu.

Karısını yirmi beş kuruşa satmış. Hilal istasyonunda. Arkadaşları bunu zorla çökertmişler akasyanın dibine. Kör karıyı çağırıp cebren dövme kakmışlar alnına. Yirmi beş kuruş dövmesi.

Sonra Yavuz abi hem karısını hem de sattığı adamı vurmuş.

Yalan da olsa dinleniyor meyhanede.

“Seni tanıyorum ben. Ama sen kendini biliyor musun acaba?” dedi.

Hakikaten biliyor muyum?

Uzaydan koptum geldim. Zımpara gibi havadan geçerken alev aldım kesin. En çok da ayaklarım yanıyor. Çıra kokusu.

Kim fırlattı lan, beni?

Mucid dedeyi bulmalı. Olmadı yine okurum önceki sayfaları.

Kimim lan, ben?

Alnımdan başlayan dudak gölgeme kadar uzayan bu yara izi de ne?

Yavuz abi, “Bu ne oğlum ya?” dedi.

Yokmuş eskiden bu faça.

sarı rüya defteri 5

2009-05-25T10:17:00.001+03:00

Dünya Kedi Kongresi bizim arka bahçede yapılacakmış. Yok artık, daha neler! Çift Kuyruk, bizim Yusufçuk’un yâreni, gelip anlattı hazırlıkları. Bana düşen kaşarlı köfteymiş.

“Hay hay,” dedim. “Görev bilirim.”

“Estağfurullah abicim. Görev ne demek. Mahcup bir rica bizimkisi.”

Esaslı çocuk bu Çift Kuyruk.

Geçen gün müezzine özendi ama. Kafa kıyak. Bıyıklarında beyaz toz falan. İstimi üzerinde senin anlayacağın. İlla çıkıp cumayı okuyacak. Herkes önüne durdu. Müsaade etmediler oğlana. Üzülmesin diye bize getirdim. Nenemle karşılıklı sala okudular. Hepimizin gözleri yaşardı. Annemin patikleri dâhil. O ne methiyedir geçen ömre ve biten zamana.

Çift Kuyruk’u hiç kırmam ben. Dedim ya, iyi çocuk. Az biraz pireli. Ama o kadar da olsun.

“Kongreniz başarılı olur inşallah. Allah tamamına erdirsin,” dedim.

“Amin,” dedi.

Kapanışta Yasin okuyacakmış.

Nenem duysa ağlar histen. Söylemedim ama ona. Taşikardi. Korkuyoruz pat diye kalacak.

sarı rüya defteri 4

2009-05-24T22:03:00.001+03:00

t
a
n
a
b
a
tanaba
entububa entububa
arabina varabina
paluha
inşai

sarı rüya defteri 3

2009-05-21T16:01:00.002+03:00

Misafirliğe kötü zar –teyze- geldi: 3-1

Ağlamayı bilmiyordum yazmadan önce. Kâğıt kalem alalı maaile sulu göz olduk. Kalemi dilimin ucunda ıslıyorum, nenem başlıyor dizlerini dövmeye. Çiçekli donluğu var onun. İki yirmi pazenden olma. Kocakarı işi. Koyu zeminde küçük beyaz papatyalar açmış.

“Evladım benim,” diyor. 'A'yı uzatmadan kısa geçiveriyor. Nenem macir ya benim. Eskiden çocuklar eğlenirdi benimle.

“Macir, götü cırcır.”

Ağlıyoruz dedim ya; dedem, babam, kedimiz yusufçuk, annemin patikleri alıyor sırayı. Annemin patikleri kaldı yadigâr. Annemi alıp götürdüler. Sıcak suyla yıkamışlar. Ben görmedim. Nenem anlattıydı. Çiçekli donunu çekiştire çekiştire ağladıydı.

Bu akşam da kötü zar geldi: 3-1 teyze.

O üç anlatacak, ben bir yazacağım.

Hep bir ağlayacağız.

sarı rüya defteri 1-2

2009-05-20T10:02:00.002+03:00

kurguyu vurdular.
mezarlıkbaşında uzun bir çeşmenin mermerine yaslanmış da kalmış. dudağında kan izi.
gürçeşmenin bütün esmerleri gelip mum dikti başında.
"ölmeseydi izmirin en yakışıklı hikâyesi olacaktı," dediler.
böyle de ölünmez ki. üç satırın tam ortasında.

****

mahallenin girişindeki ihtiyar palmiyenin taşakları çıktı!

ben inanmadım tabii. ama ayazağa teyze ısrarla kapımı çaldı.açmayınca pencereyi taşladı. sonunda bisikletimin ön tekerleğini tığıyla delik deşik etmesine dayanamadım. perdeyi çektim.

"yemin ederim. nah şu kadar tüylü, esmer taşakları var."

mucid dede yolun altındaki kapısından çıktı.

"hanım, hanım! ayıptır. bari husye deyiniz."

"ay sana da husyene de şimdi. kafam kadar, diyorum. patlasa mahalle pekmeze batar."

mucid dede duramadı daha fazla. evine geri çekildi.

konu komşu birikti. hep beraber sokağın başına doğru yürüyüp kayboldular.

ne olacak bu insanların hali? yoksulluktan delirdiler toptan. yalın ayak çocuk sürüsü seyirti arkalarından.

"taşaklı palmiyee, sadece bizdeee"

mucid dedenin uzun, kirli siyah mutfak bacası dumanlar içinde havalandı.

fakir bir füze daha mahalleden ayrılıp ay yörügesine doğru koptu gitti.

“ne zaman dönersin? ya, seni özlersem?”

2009-05-13T08:33:00.002+03:00

Havalandırmadaki kalabalık ikiye ayrıldı. Bu şaşılacak kadar hızlı oldu. Filciler, çatıda geceleri büyük fil sürüsünün dolaştığına, zaman zaman acılı homurtular çıkardıklarına yemin ediyordu; domuz taraftarları ise yönetim binasının huzursuz bir domuz ailesi tarafından tamamen işgal edildiğine inanıyordu. Sinirler yay gibi gerildi. Filciler kırık kale direğinin arkasında toplandılar. İçlerinden bir kaçı öfkeyle yeri yumrukladı. Ağlayan kadın onları kutsadı ve ölümden korkmamalarını, azizlerin onlarla birlikte olacağını söyledi. Domuzcular ise büyük bir daire oluşturdular. Tam ortaya liderleri Osuruklu Kadın yürüdü. Aslında bu liderlik konusu da anında açıklığa kavuşmuştu. Kadın bunu hak ediyordu zira birinci katın penceresinden eğilip bağıra çağıra konuyu ortaya ilk atan oydu. Hemen iki yardımcı edindi. İntihar koğuşundan iki genç adam sağına ve soluna geçti. Oysa bu arada, filcilerde kimse ne baş ne de kıç olmuştu.

Osuruklu kadın, yakın adamlarıyla kale direğine doğru ilerledi.

“Sözcünüz kim?”

Filciler homurdandı. Yeri yumruklayanlar sustu sadece ve etraflarına mahcup ve suçlu bakındılar.

“Bu meseleyi çözmemiz gerek aramızda.”

Filcileri kutsayan kadın başörtüsünü sıyırdı ve kale direğine sarılarak yarım metre tırmandı.

“Suç işlediğinizi biliyor musunuz?”

“Ne suçu?”

“Bu insanları korkutuyorsunuz. Allah razı gelmez buna.”

“Kimseyi korkutmuyoruz.”

O anda Kadın adıyla ilgili şeyi yaptı. Uzunca osurdu. Yanındaki adamları açıldılar. Yüzünde yara izi olanı eliyle ağzını kapadı hatta. Ama diğerinin sert bakışları yaptığı hatalı hareketi anlamasına yetti. Yeniden esas duruşa geçti.

“Bizim inancımız bu. İdare binası domuz sürüsü tarafından ele geçirildi. Beş dişi, birisi doğuştan kalça çıkığı olan yedi yavru ve keçisakallı bilge yaşlı erkek. Bu inkâr edilemez.”

“Siz delirmişsiniz.”

“Evet. Ya siz?”

“Bu insanları rahatsız etmeyin artık. Baksanıza nasıl ağlıyorlar.

Domuzların temsilcileri, filcilere doğru baktılar. Filciler de buna katıldı. Birbirlerine baktılar, dokundular, herkes yanındakinin saçını okşadı. Yerleri yumruklayanlar uzun uzun öpüşmeye başladılar.

“Ağlamaları umurumuzda değil.”

Osuruklu kadın elleri belinde, yere sıkıca basıyordu.

“Hem sana ne oluyor? Sen onlardan değilsin. Sen buraya geldiğin günden beri inançsızsın. Bu bizim aramızda ve senin karışmanı istemiyoruz.”

Domuz grubu arkada sabırsızca kaynaşıyordu. Liderlerinin işaretini bekliyorlardı. Sonunda Kadın dönüp eliyle ilerleyin işareti yaptı. Havalandırma korkunç uğultularla inledi. Yerden kalkan toz terli bedenlere yapışıp kalıyordu. Domuz grubu ellerine geçirdikleri oturak kalaslarıyla, gözleri çakmak çakmak alev içinde düşmanlarına yaklaşıyordu. Diğerleri ise yerlerine çivilenip kalmış, avcıların tuzağına düşmüş bir fil sürüsü gibi ağlıyordu.

Kutsal Kadın kendini ortaya attı.

“Durun, durun! Bu işi yazıcıya havale edelim.”

Yazıcının adı duyulur duyulmaz ortalık sessizliğe büründü. Herkes biraz endişe, biraz da kızgınlıkla birbirine baktı.

“Olur, mu, bu iş?”

“Bizimle ilgilenmez bile.”

“Ya sinirlenirse?”

“Birbirimizi öldürelim, daha iyi bu.”

Osuruklu Kadın’ın bile omuzları düşmüştü. Yardımcıları anında kayboldular. İntihar koğuşuna gidip bileklerini kesmek için sakladıkları eski jilet parçalarını bulmaya koştular.

Şimdi burada kendimden bahsetmem gerekecek. Bu saçmalığı yapmalıyım yoksa kimse bundan sonrasını anlatamayacak.

Beni bir yıl önce yandaki hapishaneden getirdiler. Büyük hapishane ve bu tımarhane yan yana kurulmuş. İyi bir şey değil aslında bu. Çünkü hücrelerde atılan dayaklardan sonra aklını yitirenler asla içeriden kurtulamıyor. Etrafı dikeli telle çevrilmiş ve kuvvetli atların çektiği bir arabayla buraya taşıyorlar. Aslında buna hiç gerek yok. Duvarın üzerinden sallayıp tımarhanenin avlusuna da atabilirler. Ama bu töreni herkesin izlemesini istiyorlar. Özellikle benim gibi isyancıların arkadaşları için bunun acı verici olduğunu düşünüyor olmalılar.

İki omzum da çıkmıştı ve ayak bileklerim kırıklar içindeydi. Bu rağmen başımı demir parmaklıklara vuruyordum. Sonunda acı kabuklu bir nar gibi kütürdeyerek ikiye ayrıldı kafatasım. Bunu yapmaya mecburdum çünkü bütün plan orada duyuruyordu. Vücudum giderek aklıma karşı koymaya başlamıştı ve en sonun da acıya duyulan isyanın irademi teslim alacağını ve her şeyi berbat edeceğimi hissediyordum.

“Bu sabaha çıkmaz.”

Doktorlar konuştu başımda.

“Neden uğraşıyoruz ki? Çok öldü bunlardan burada. Bu salağın ayrıcalığı ne?”

Sonra haftalarca gözlerimin içine fener tuttular, oramı buramı kurcaladılar, dizlerime plastik çekiçlerle vurdular. Sonunda yaşayan bir ot olduğuma karar verdiler.

Dikenli telli arabaya bindirilirken son kez dayak yedim.

Gelişimin ikinci yılında birini öldürmek zorunda kaldım. Osuruklu Kadın’ın kocasını büyük banyodaki fıçılardan birine ittim. Ardından başını suyun altında tuttum. Belindeki uzun sopasını ve silahını aldım. Şapkasını alıp gece karanlığında havalandırmanın ortasına attım. Sabah bunu görenler anlayacaktı ki, burada artık kimse kimseye tecavüz edemeyecek. Bunu öylesine sessiz ve gizlice yaptığımı düşünüyordum ki, ertesi gün yatağımın üzerine bırakılan küçük hediyeleri görünce korkudan dona kaldım.

Osuruklu Kadın’ın bunu idareye uçuracağını ve başgardiyanın şapkasını bıraktığım yerde beni köpeklere parçalatacaklarını düşündüm.

Ama hiç ses çıkmadı.

Bir sabah gözlerimi açtığımda Osuruklu Kadın’ı başucumda gördüm.

“Size teşekkür ederim.”

“Bir şey yapmadım ben.”

“Ama beni sahipsiz bıraktınız. Şimdi kim canımı acıtacak? Bu öfkeyi nasıl taşıyacağım?”

“Sizi sevebilecek erkekler ve kadınlar var burada.”

“Siz olur musunuz? Bana vurabilir misiniz geceleri?”

“Mümkün değil.”

“Ben gelirim buraya. Yorulmanıza da gerek yok.”

“Olmaz.”

Ertesi gün, geldiğimden beri gizlice tuttuğum notlar kayboldu. Yaptığım ölümcül hatayı geç anlamıştım. Hapishanede her şey gizli kalabilirdi ama tımarhane de asla.

Sonunda teslim olmaya karar verdim. Hem fena da değildi bu. Onca yıllık ayrılıktan sonra yolumu buldum. Üstelik yatağıma geldiğinde osurmayacağına yemin etti ve bunu sonuna kadar tuttu.

Sonunda yıllardır beklediğim fırsat havalandırmada kopan fırtınayla geldi. Odamdaki küçük pencereden olan biten saçmalığı izlerken bütün başların bana doğru çevrilmesiyle içimdeki ışık parlayıverdi.

Osuruklu geldi; kapımın eşiğine oturdu.

“Gördün mü olanları?”

“Evet.”

“Herkes bu sorunu senin çözebileceğini düşünüyor.”

“Bu beni ilgilendirmez.”

“Kan akacak ama sonunda.”

“Bu olmayan bir şey değil ki.”

Dizlerinin üzerinde sürünerek yanıma geldi.

“Şimdi onları yensek bile, filciler mutlaka öldürür beni. Bunu mu istiyorsun?”
Başımı ellerimin arasına aldım. Gözyaşlarım biraz da mutluluktandı.

“İntihar koğuşunun boşaltılmasını istiyorum. Beş kişi seçin aranızda. Beş kazma ve kürek lazım bana. İdarenin bundan haberi olmamalı. Havalandırmada büyük bir kutlama düzenleyin. Tencere, tava, çöp kutuları, düdükler…”

İki saat sonra herkes hazırdı. Filciler boyadıkları yatak çarşaflarını başlarına geçirmişlerdi. Domuzcular ise yar çıplak ve heyecanlıydılar. Gözlerim Kutsal Kadını aradı. Yıkık kale direğinin üzerine tünemiş gözlerini siliyordu.

Yürüdüm. Kalabalık ikiye ayrıldı. Arkamdan Osuruklu Kadın ve seçilmiş diğer dört kişi gururla yürüyorlardı. Alkışlar, bravolar, çok yaşalar arasında intihar koğuşuna yollandık. Girişi geçip merdivenlerden sidik kokan zemine doğru indik. Şenliğin çılgınlığı uğultulu gürültülerle duyuluyordu.

İntihar koğuşunun kan lekeleri ve dışkılarla lekelenmiş zeminini gösterdim onlara.
“Siz seçilmişlerle uzun bir yolculuğa çıkacağız. Dünyanın dibindeki cehenneme doğru. Zamanı geldiğinde yanınızdan ayrılacağım ve ölü bilgelerle geri geleceğim. Sonra oturup konuşacağız ve bu meseleyi halledeceğiz.

Gösterdiğim yere kazmalarla saldırdılar. Dışarıda öyle bir cümbüş kopmuştu ki, çıkan sesleri biz bile duymuyorduk. Saatler sonra adi betonu kırdık. Altımızda eski kanalizasyon borusu uzanıyordu. Borunun üzerinde kocaman bir delik açtığımızda gece olmuştu.

Onları bırakıp pis kokan boruya süzüldüm. Yıllar önce ince düğümlerle dokuduğumuz ama benim işkence odasına gitmemle gümbürtüye giden kaçış yollarımızı buldum. Borunun içinde sürünerek hapishane tarafına geçtim ve daha önceden açtığımız delikten çıkarak içeri girdim.

Sabah karşı tımarhanenin paslı tellerle çevrili yüksek duvarlarından aşmak bizim için çocuk oyuncağı olmuştu. Giderken Kutsal Kadını da yanımıza aldık. Bizimle gelmemek için çok direndi. Onu sucuk gibi bağlamak zorunda kaldık. Buraya ait değildi. Belki derin koyaklarla çevrili ormanlarına döndüğünü her şeyi yeniden hatırlar, beresini yana yıkıp silahını kuşandığı günleri geri getirirdi.

Duvarı aşmadan önce Osuruklu Kadın’ı yanıma çektim.

“Bu meseleyi burada olmazsa gittiğim yerde mutlaka çözeceğim. Ama şimdilik birbirinize girmeyin. Belki de filler ve domuzlar kardeş kardeş yaşarsınız.”

“Kim bilir?” dedi.

“Ne zaman dönersin? Ya, seni özlersem?”

Başımı memelerinin arasına alıp öyle bir sarıldı ki, hapisten kurtardığım arkadaşlarım kafatasımdan çıtırtılar geldiğine yemin ettiler.

ahmet büke / 3 Eylül 07

Döverim Aslında Şerif Ali’yi

2009-05-05T08:55:00.003+03:00

Sürahi havada uçuyor. İçinde fıstıklı şerbet var. Dönüyor dönüyor kafamın üzerinde. Elimi uzatıyorum kızamık şekeri oluyor her taraf. Kırlangıçlar yuva yapmış tavana. Evin içine nasıl girmiş bunlar diye soruyorum. Babam sandıydım onu, meğer öğretmenimmiş. Aman nasıl da utanıyorum. Elim yüzüm hep kalemtıraş artığı olmuş. Kara kara. Koşup kaçayım odadan diyorum ama ayağıma söğüt dalına sarılmış renk renk macunlar takılıyor.

“Raşit, oğlum… Raşit, hadi kuzum.”

Işık var. Çişim var. Kuşların kaçıp gidesi var. Duvarlara uçup içinden geçiyorlar birer ikişer.

“Raşit, kalk artık.”

Kafamı kaldırıyorum. Annem yatağın dibine çökmüş. Hamurlu parmaklarını bulaştırmadan bileğiyle alnını kaşıyor.

Rüyaymış hepsi.

“Of, çişim.”

Ellerim apış aramda koşarak helâya geçiyorum.

Yolda ninem karşılıyor beni. Abdest almış, peşkir elinde.

“Sıpa, akşam ayran sürahisini devirdin gırtlağında aşağıya. Yatağı göllemedin inşallah.”

Laf yetiştiremeyeceğim ona. Ama bacaklarımı kasıp duruyorum yine de. “Fıstıklı şerbet değil miydi o?”

Ninem gülüp ıslak elini yüzüme dokunduruyor. İçim ferahlıyor. Yine limon kabuğu ve taze naneyle ovmuş ellerini.

Oh, var mı böyle rahatlamak. Suyu açıyorum. Borular havalı korna gibi ötüyor. Ötsünler vallahi, duyurmasınlar çıkan sesleri. Dedemin lafıyla “Birinci sahra top bölüğü, ikinci takım, ateeeeş…”

Dönüşte aklımda yatağa uçup rüyaya devam etmek var ama annem mutfakta durduruyor beni.

“Hamur hazır. Hadi, bir koşuda fırına götür şunu.”

“Anne ya, dedem götürsün.”

“Aaa, ne ayıp. Kocaman adama ben nasıl derim.”

“Anne Şerif Ali’nin köpeği çıkmıştır kapıya. Dalar sonra beni.”

Annem dolabın arkasındaki oklavayı işaret ediyor. Hemen alıyorum mesajı. Çoraplarımı giyerken ninem elinde tabakla geliyor.

“Al iki lokma ye. Aç acına gönderiyor anan seni.”

Akşamki bal kabaklı börek. Oh, mis gibi kokuyor mübarek. İçi pul biberli, yufkası kağıt gibi kıtır.

Annem iki tahta gözü de ağzına kadar dolu ekmek hamurluğunu sırtıma veriyor. Gitmeden önce hamurların üzerine ikişer hanımeli yaprağı yapıştırıyor. Bu bizim evin nişanı. Fırında ekmekler karışmasın diye herkes başka işaret koyuyor. Misal Şerif Aliler nohut koyar.

“Anne camdan bakıver. Köpek orada mı?”

“Baktım, baktım. Yok.”

Çok baktın sen. Burnunu bile çıkarmadın. Korkuyorum o itten. Beni görünce kıçını yırtıyor.

İki büklüm yürüyorum. Arada kafamı kaldırıp yola bakıyorum. Gözüm köpekte. Ortada yok Allahtan. Tam elektrik direğini geçerken Şerif Alilerin penceresi açılıyor. Bizim tavşan dudak kafasını uzatıyor.

“Raşit lan!”

“Ne var?”

“Kuş vurmaya gidelim mi, dereye?”

“Olmaz.”

“Nedenmiş?”

“Biz Çaya gideceğiz. Dedem falan.”

“Ne var lan, Çayda?”

“Hıdrellez ya bugün, gidiliyor işte. Yemek yiyeceğiz, suya dua kâğıdı atacak ninem.”

“Oğlum sen var ya, iyice göt oldun ha! Hiç oynamıyorsun benimle artık.”

Allah, bunun niyeti kötü. Hemen yola devam ediyorum.

“Salıyorum oğlum Karabaş’ı. Kaçma lan!”

Anneme saydırıyorum içimden. Omzumdaki hamur tahtası daha bir ağırlaşıyor. Yine de dörtnala koşuyorum.

Hüseyin Abi’nin fırınına dar atıyorum kendimi. Ter tepemden çıkmış. İçerisi çam çırası, kül ve ekmek kokuyor.

Hüseyin Abi, şişe dibi gözlükleriyle bana bakıyor. Eliyle işaret etti yere, büyük tahta tezgâhın ucuna hamurluğu bırakıyorum. Hemen önümde yeni çıkmış çarşı ekmekleri duruyor. Sıcak ekmek dipsiz kuyu gibi çekiyor beni. Kapağı açık fırından alevler çırpınıyor.

“Karnın aç mı?”

Hüseyin Abi, uzun küreğini duvara dayayıp yanıma geliyor.

“Yok, yaptım kahvaltı ben.”

“Hadi len, eşek kuyruğu. Aç köpek fırın deler.”

Eksik ön dişleriyle bana gülüyor. Bir yandan da köşedeki un beyazına bulanmış dolabı açıyor. Koca çanak zeytinyağı, üzerine kuru nane ekilmiş. Kenarında yumruk kadar biber salçası duruyor.

Çarşı ekmeklerinden birini ortadan bölüyor. Yarısını bana uzatıyor. Yağa banıp banıp lokmaları yutuyoruz. Altın rengi yağ dudaklarımdan sızıyor.

Dönüşte yukarı mahalleden gidiyorum. Hiç bulaşılmaz bu Şerif Ali’ye. Köşede Arap Hatcam Teyze beni görüyor. Elinde ufak tepsi.

“Kalburabastı yaptım. Yersiniz. Bunu da ninene ver. Benim için atıversin Çaya.”
Koynuma beze sarılmış dua kâğıdını sıkıştırıyor. Elime de tepsiyi veriyor.

“Düşürme ha!”

Benden kıymetli sanki kalbura bastı. O it gelirse peşimden vallahi atar kaçarım. Bir gözüm arkada eve seğirtiyorum.

Dedem kapının önünde Kaya Amca’nın dolmuşunu hazırlıyor. Yıkamış, camları silmiş, motor kapağını açmış elinde İngiliz anahtarı uğraşıyor.

“Dede.”

Bileklerinin üzerinde doğruluyor.

“Ninem dedi ki, öğlene ekmekler fırından çıkarmış. Sen gidip alacakmışsın.”

“Yapma ya. Sonra gelip bana tekmil de versin, dedi mi?”

“Bilmiyorum valla. Ama dolmuşla gidip alıverecekmişsin iki dakikada.”

Dedem sövüyor yine. Motora eğilip kayboluyor.

Koşarak eve çıkıyorum. Anneme uzatıyorum kalbura bastı tepsisini. Koynumdaki bezi nineme veriyorum.

“Arap Hatçe’nin bu. Suya atıverecekmişsin.”

“Oğlum,” diyor annem. “Öğlene ekmekleri almaya gideceksin, kaybolma tamam mı?”

Kafa sallıyorum.

“Sana dedim. Duydun mu beni?”

“Tamam anladık. Hallettim ben o işi.”

Annem, “Sen sabır ver yarabbi,” deyip sarmanın başına oturuyor. Ninem irmik helvasının kapağını açmış demlendiriyor. Kimse görmeden parmağımı uzatıyorum. Çam fıstıklı sıcak kocaman bir lokmayı göz açıp kapayana kadar atıyorum ağzıma.

“Puf böreği de yapacak mıyız?” diyor annem.

Ninem başını sallıyor.

Annem, “Konuşsa dili düşecek sanki,” diye mırıldanıyor sinirli sinirli.

Büyük odaya geçiyorum. Sedirin üzerine kadayıf sermiş ninem kurusun diye. Camı açıp yola bakıyorum.

Şerif Ali, yanında Karabaş fırına doğru bakıyorlar yan yana.

Benim bu çocukla acilen aramı düzeltmem lazım. Yoksa çekeceğim var yeminle.

ahmet büke / 09 Şubat 09

en güzel hikâyemizi henüz yazmadık...

2009-04-30T21:56:00.002+03:00

yepyeni bir hayat gelir bizde ve her yerde...

gündüz feneri

2009-04-16T09:17:00.000+03:00

İlkyazdı.

Fıstık çamlarının üst sürgünleri telaşla boy atıyor, güneşe bir karış daha yakın olmak için birbirleri üzerine abanıp, yol kesmeye çalışıyorlardı. Aslında bu tatlı mücadeleyi, yorgun kanatlarını dinlendiren tembel kumrular ve daha aşağılarda kaynaşan serçeler dışında gören yoktu. Bahçe duvarı boyunca beş adımlık mesafelerle büyümüş ağaçlar, sıkıntılı yakınlıklarına rağmen şikâyetçi değillerdi sanki. Omuz omuza boy atıp serpilmenin iyi yanları da vardı kuşkusuz. Aniden çıkan ve çıktığı gibi habersiz kayboluveren esinti, yorgun ama güçlü bedenleri hafifçe sağa sola yaslıyor, birbirine sürten dalların hışırtısı zemine kadar geliyordu.

Yer kuru topraktı. Yukarıdan dökülen kurumuş pürçekler ne zamandır bellenip tavlanmamış bahçeyi parçalı, koyu bir halı gibi kaplamışlardı.

İlkyazdı ama yine de hüzünlü bir ışığı vardı etrafın. En az yüz yaşında usta işi yüksek taş duvar, duvar boyunca uzanan eski fıstık çamları, geniş bir şerit gibi onları içten çevreleyen bakımsız bahçe, daha ortada işçi ayaklarıyla ezilmiş meydan ve merkezde yükselen sarı bina işte bütün bu görüntü, başını ellerinin arasına alıp yere çökmüş bir ihtiyarı andırıyordu. Daha doğrusu ihtiyarın derin iç çekişlerine benziyordu her şey.

Güneş yükselip üç katlı binanın yarı yıkık bacalarını sıyırmaya başladığında bir çift kırlangıç geniş bahçenin üzerinde gidip geldi. Hızlı gölgeleri aşağıda, boş bayrak direğinin uzun lekesine karıştı. Kayboldular.

Denizden gelen rüzgâr biraz toz ve çer çöp havalandırdı. El kadar birkaç kâğıt havada daireler çizdi, ağaçlara çarptı, geniş meydana bakan kantinin çinko damından kayıp yere düştü.

Kantinin çay kokan girişine yürüyen adam uzanıp kâğıtlardan birini aldı. Kapının hemen dışında duran tahta sıraya çöktü. Masadaki çayını yarılamış diğer adama ağzını açmadan selam verdi. Ardından uzanıp eliyle içeriye “bir çay” işaretini çaktı.

Tuttuğu kâğıdı rulo yaptı önce. Sonra açıp düzeltti. Masaya yaydı. Elinin tersiyle yeniden gitti üzerinden. Serbest bıraktı. Kâğıt kendini toplayıp dertop oldu. Bu kez bir ucunu parmağıyla sabitledi, açtığı diğer ucuna da henüz önüne konan çay tabağını oturttu. Yanındakinin duyacağı ses tonuyla tane tane okumaya başladı.

“İşimize, ekmeğimize sahip çıkalım! Özelleştirme adı altında tasfiyelere hayır!”

Gırtlağını temizleyip bu kez kendinin duyacağı mırıltılarla yazıya devam etti. Çayına uzanınca hafif kalan tabağın altından sıyrılan bildiri yine rulo oluverdi.

“Hamit yahu. Sana okuyorum neden ses vermiyorsun?”

Hamit kımıldadı, başını sağa sola savurup boynunu kütletti.

“Bugün yine eylem varmış. Biz de gitsek ya.”

İçeride ocağın üstünde taşan kahvenin kokusu ikisine kadar geldi.

“Ben sana kaç defa daha anlatacağım. Hep bunlar faydasız işler. Gitti giden.”

“Nasıl faydasız. Fabrikayı kapatacaklar, kabak gibi kalacak millet ortada.”

“Kalsın. Beter olsunlar.”

“E biz neciyiz?”

Konuşmanın başından beri diğerine bakmadan homurdanan Hamit hışımla döndü arkadaşına.

“Yahu senin künyen ne burada?”

“Atıf Atalan. Elektrik teknisyeni. Makine bölümü…”

Lafını bitirmesine izin vermedi.

“Ya gördün mü, biz bu sümüklüler gibi kara işçi değiliz. Onlar balya taşır, tütün yıkar, makineye atar, bantta çürük ayıklar ama biz...”

Ama onlar elektrik ustasıydılar. Burada olmaz üç adım ileride karınlarını doyururlardı. Hem artık karın doyurma devri de değildi onlar için. Biraz daha dünyanın pekmezine bulanıp yaşamak hakları değil miydi?

“Sana yüz defadır diyorum. Burayı öyle böyle kapatacaklar. Tut ki güneş tutuldu bu iş kaldı…”

Eşekkulağı gibi uzayıp kısalmadan ömür mü tüketeceklerdi burada? Hamit yüzüncü defadır müteahhit eniştesinden bahsetmeye başladı. Buca’da aldığı büyük site inşaatlarından, onların elektrik işlerinden, şeytanın bacağını kırmaktan, konuştu da konuştu. Gömlek cebinden not defterini çıkardı. Akşam yaptığı taşeronluk hesaplarını açtı. Hayali yuvarlamalar, alt altta yazılmış rakamlar, daire içine alınmış toplama sonuçları.

Atıf yüzünü ekşitti. Arkadaşı görmeden “aman be,” dercesine elini salladı.

Hesapların ikinci sayfasına geçmişlerdi ki, arkalarında hırıltıyla bir araba durdu. Döndüler. Camları toz içinde, ön camı incecik çatlamış arabanın şoförü hızla indi ama yetişemeden arka kapı açıldı. Kel, sırım gibi biri çevik hareketlerle kendini dışarıya attı. Adamı gören iki arkadaş oturdukları yerden sıçrayıp ayağa kalktılar. Aceleyle mavi iş gömleklerinin önünü kapattılar.

Adam arabanın koltuğundan çekip aldığı siyah deri çantasıyla binaya yürümeden önce ikisine baktı.

“Mesai saatinde oturun siz burada. Yakında hep oturacaksınız zaten” dedi. Küfreder gibi dönüp yürüdü.

Hamit fabrikanın girişinde kaybolan gölgenin arkasından yere tükürdü.

“Senin gibi işletme müdürünü sikeyim ben asıl…”

İkinci çaylarına oturdular. Sinirli sinirli karıştırlar cam bardaklarını.

“Bak bu itlerden de kurtulacağız, kendi işimiz, olacaksa kendi derdimiz olacak.”

O yine hesaplarına daldı. Hayat ne kadar da kolaydı kâğıt üzerinde. Her şey açık, şaşmaz, iki kere iki dört. Yırtacaklardı işte. Önündekilere eğilip heyecanla konuşuyordu.

Konuşuyordu ya, hikâyeydi hepsi. Ballı enişte, iş bilir, şeytana pabucu ters giydiren o enişte çoktan ortalığı dolandırıp sırra kadem basmıştı. Ablası da sofrada bir tabak daha olarak Hamit’lere geri dönmüştü. Şimdi bunun lafı açılsa “iftira, yalan” derdi. “Adam işlerini düzeltip dönecek…”

“Dönecek, çok döner. Gecede kim bilir kaç pavyonun ipini çekiyor deyyus.”

Atıf önünde duran bildiri kâğıdına bir fiske vurdu. Uçtu gitti. Peki, ne olacaktı gerçekten? Kışa herkes gibi işsiz mi kalacaktı? Sanat okulundan çıkar çıkmaz kapağı buraya atmıştı. Tam on beş yıldır bu sağı solu dökülen fabrikadaydı. Şimdi otuzuna merdiven dayamışken üstelik daha evlenip bir ocak tüttürmemişken bu ne telaştı yaşadığı. Hamit haklı mıydı? Burayı çatır çatır kapatıp Tüccar Kulübü mü yapacaklardı gerçekten?

Son zamanlarda müdürün yanına kalın enseli birileri gelip gidiyordu. Bir keresinde de bahçeyi uzun uzun ölçmüşler, binanın fotoğraflarını çekmişlerdi.

Atıf’ın içi daraldı. Arkadaşına arkasını dönüp bir sigara yaktı. Tam da o anda fabrikanın ana girişinin hemen sağında, sonradan açılmış yemekhane kapısında iki kadın belirdi. Biraz lâfladılar. Daha uzun boylu olanı diğerinin omzuna vurup meydana doğru yürümeye başladı.

Aslında yürümüyordu da yaylanıyordu mübarek. Elini uzun boynuna atıp, mavi eşarbını sıyırıverdi. Kara saçları döküldü omuzlarına, oradan da beline.

“Gündüz feneri” dedi Atıf. İçi kaktı çocuğun. Sigarası dudaklarında kaldı.

Hamit arkasında olup biten ateşlenmeyi hissetmiş gibi döndüğünde kadın meydanı ortalamıştı bile. Dönüp onlara baktı. Gülümsedi. Eşarbını diğer eline aldı.

“Hay Allahım. Yoksa sen Karaburunlu bu dul karıya mı yanıksın?”

“Karı demesene be. Yıldız onun adı.”

“Ah salak oğlum yoksa sen onun…”

Yoksa Atıf onun köyündeki iki dönüm bağına, on ağaç zeytinine mi tav olmuştu. Herkes kırdan kaçıp gelirken o dağa mı dönecekti?

Yıldız’ın abisinden kalan kayığı da vardı ama. Geçen gün yemekhânede yan yana oturmuş, çilek hoşafını içerlerken anlatmıştı Yıldız. Hani ortaya etmişti lâfı ya, olsun anlayan anlamıştı.

Düşünmüştü de bu yaştan sonra bile öğrenirdi denizciliği. Yukarıda, köyde taş ev, önünde zeytinler, daha aşağıda bağ, indin mi sahile yan yatmış bir kayık. Güneş gani.

“İhtiyar iki eşek kaldı o köylerde, in cin yok artık.”

Toprak, deniz karın doyurur muydu?

Bu bilinmezdi ama Yıldız adamı doyururdu. O uzun saçları, zeytinyağlı sabunlarla dirilttiği iri memeleri, kavisli sırtı Atıf’ı bu hayattan on kez daha geçirirdi.

Atıf ayağa kalktı. Sigarasını attı. Ayakkabısının ucuyla ezdi közü. Çıkış kapısına varmak üzere olan kadına doğru baktığında arkadan bir alkış, tufan koptu. Fabrikanın ağzından burnundan insan boşandı. Elinde megafon tutan saçları ağarmış bir işçi bayrak direğinin önündeki alçak duvara çıkıp kalabalığı üzerine çekmeye çalıştı. İş gömleklerini bellerine sarmış iki genç boş bayrak direğine sendikanın flamasını çekmeye başladı.

İkinci kattaki odasının pencerelerini ardına kadar açan işletme müdürü, kararmış yüzüyle elleri belinde aşağıdaki karmaşayı izliyordu.

Hamit kalabalığa doğru “boş bu işler” dercesine elini salladı sonra önüne, hesap defterine gömüldü yeniden.

Atıf döndüğünde Yıldız’ın kaybolduğunu fark etti. Sıkıntıyla gömleğinin birkaç düğmesini çözüp adımlarını çıkış kapısına doğru hızlandırdı. Arkadan gelen sesler belli bir ritme kavuşmuş, hep bir ağızdan çıkan kısa sözler halinde tütün fabrikasının duvarlarında yankılanmaya başlamıştı.

“Benim elimden ne gelir?” diye düşündü.

Ah Yıldız, nasıl da parlıyordu saçları. Ne olacak iki çocuk da Atıf için doğururdu. Taş evin avlusunda denize bakan sedir geldi aklına. Çilek hoşafı bitmiş herkes gittikten sonra anlatmıştı bunu. Sanki Atıf bilsin istemişti. Dönüp gülmüştü hatta “sedir” derken. O anda ağzına bakıyordu Yıldız’ın. “Sedir, sedir, sedir…” Çok güzel gülmüştü. “Çiçekli basmadan örtüsü bile var” dedikten sonra dudakları yüzüne yayılmıştı. Ayak parmaklarına kadar uyuşmuştu çocukcağız. Kalkınca sendelerim diye Yıldız’ın yemekhâneden çıkmasını beklemişti.

Yukarıda tepsi gibi ay, altında pırıl pırıl bir Yıldız. Hadi be toprak neden karın doyurmazmış. Olmadı kayık var. Hiç biri olmadı Yıldız var, onun gündüz feneri saçları var.

Kapıya vardığında ağaçlara takıldı bakışları.

“Acaba bunları da keserler mi” diye geçirdi içinden.

“Ben ne yapabilirim ki? Bir Yıldız var avuçlarımda.”

Esinti yine çıktı. Fıstık çamlarının türküsü tekrar başladı. Arkadan gelen sesler sokağa kadar taştı. İlkyazdı ama geçiyordu onun da zamanı.

Ahmet Büke
4 Tem. 04

Deniz Tuttu Beni

2009-04-10T09:23:00.003+03:00

Tepeye doğru tırmandıkça arkamdan vuran esinti iyi gelmeye başladı. Terleyen ensem serinledi biraz. Daralan nefesim açıldı. Sanki yumuşak bir el beni yukarı itiyordu.

Toza batmış sandaletlerimle son ardıç çalılarının arasında yürüyordum. Omuzlarımı kesen asker çantasını yeniden tartıp durdum. Arkama döndüm. Aşağıda kumsal incecik, uçuk gri bir yılan gibi sıcak havanın arasında kıvranıp duruyordu. Bir adım daha atmak gelmedi içimden. Geldiğim yere dönebilirdim. Yokuş aşağıya kendimi bıraktım mı, koşarak bir çeyrekte inerdim. Eflatun tuğlarıyla dalgalanan kum dikenlerinin üstünden atlar, kür üzümlerinin çıplak ayak bileklerimi kemiren dişlerine aldırmaz düşe kalka orada olurdum.

Orada. Yani iki zeytin arasına tamir için gerilmiş ağların yanı başında. Ağaçların sırtında sazdan bir baraka. Yerde eski kilim. Köşede yeşil piknik tüpü. Yere serili gazete kâğıdının üzerinde plastik kulpu yarı erimiş tava, onun sırtında iki tabak. Kâğıda sarılmış çatal, bıçak, tahta kaşıklar, kavanozda toz şeker, sarı jelatinin içinde çay kokusu. Kolonya şişesinde zeytinyağı. Ters çevrilmiş balık kasasının üzerinde akşamdan kalmış şarap şişeleri.

İstesem, göz açıp kapayana kadar oradayım. Beni kovarlar mıydı? Yok daha neler. Ağ tamirini öğrenmiştim. Sabah gün doğmadan kalkıp oltaları, yemleri hazır ediyordum. Sonra menemende de birinciydim. Mutlaka domatesin kabuklarını soyardım.

Hem hepsi bir yana benim kadar içini çeke çeke ağlayanı da yoktur. Kaş yıkıp olmaz deseler bir güzel yelkenleri indiririm. Ne utanacağım. Hiç dinlemem vallahi.

“Çok yoruldum,” derdim. “Tepeye çıkacak takatim kalmadı. Dizlerimin bağı çözüldü. Çok susadım. Yola varmadan ölür kalırdım.” Yalan mı yok sanki?

“Zeytin silkerim. Dağlar taşlar zeytin dolu. Kışa merak etmeyin. Kahvede yatarım ben. Çocuklara ders çalıştırırım gerekirse. Yemeğimi kendim yaparım. Bulaşık çamaşır demem size…”

Ben gerçekten yoruldum. Şimdi bu tepeyi çıkacağım. Yoldan bir araba alacak beni. Doğru şehre. Ne olacak peki? Aynı koşturmaca, aynı hırgür. Evde kocaman bir yalnızlık. Geniş kolları, uzun sakalıyla beni bekliyor. Hayır, güzeldir yalnızlık ama otuz küsur yıldır hep aynı yüzüyle bakıyor bana. Alnındaki çizgiler kalınlaştı belki, sesi daha çatallı çıkıyor. Yağmurlar başlayınca da kemiklerinin içi acıyor. Ama o bal rengi gözleri, mırıltılı gülümsemesi hep aynı. Ben gerçekten sıkıldım.

Az sonra denizden yükselen esinti durdu. Kalkıp yola devam ettim. Biraz daha terledim. Koltuk altlarım ıslandı. Çantamı elime aldığımda tepeye varmıştım. Yeniden geriye dönmedim. Bakmadım aşağılara.

Yolun kenarında yamuk yumuk tahtalardan çatılmış kavun tezgâhını gördüm. İhtiyar bir amca, kararmış yüzüyle yere çökmüş samanların üzerine kavun diziyordu. Beni görünce gülümsedi. Ceketinin koluyla terini sildi.

“Kavun ulan bu,” diye düşündüm. Başka şeye benzer mi, halis Çeşme kavunu. Mis kokar, kurabiye gibi erir adamın ağzında.

“Kesmece mi amca bunlar?”

Değilmiş. Bir dövmediği kaldı. Sabah eşeğin sırtında küfeyle buraya taşıyana kadar anası ağlamış. Daha kalsam sövecekti de. İki koltuğuma birer tane aldığım gibi bastım aşağıya. Çantamı bile unutmuşum.

“Ben geri dönüm,” derim. Gidemedim işte. “Tamam, yarın gün doğarken son bir kez daha çıkalım balığa. Sonra gitmeyen ne olsun.”

Ben çok sıkılmışım. Koşarken anladım bunu iyice. Silkinip attım sırtımdaki kamburu işte. Bir daha bu yokuşu çıkarsam ne olayım.

Denize doğru indikçe açıldım. Mersin kokusu doldu içime. Kanayan ayak bileklerimi duymaz oldum. Hayat gümüş pullu kelebekler gibi geldi kondu yüzüme…

ahmet büke / 6 Eyl. 04

fotoğraf: nejdet düzen - karaburun çocukları

arka bahçede kumru

2009-03-27T09:55:00.004+02:00

uyanıyorum küstah sözcüklerle:
Ey, iki adımlık yerküre
senin bütün arka bahçelerini
gördüm ben!

[nilgün marmara]

zelda uçtu geldi. ağzında ince çizgisi göğsünün. yığınla çiçek, yığınla ekmek fırını birkaç mezar aramızda. “manolya” o tenin ıslak yokuşunda duruyor. esneyen bir bahar geliyor şimdi. sokağın bütün kumrularında sustalı. zelda dudağından kasığına kadar kesik.

zambak kesiği

2009-03-24T11:12:00.005+02:00

ölmek bir sanattır
her şey gibi eşsiz bir ustalıkla yapıyorum bu işi,
öyle ustaca ki insana korkunç geliyor
öyle ustaca ki gerçeklik duygusu veriyor
bu konuda iddialıyım sanırım.

Sylvia Plath

Hey anne! Boru çaldığında güneş sızan bir evde kumru kamil’le birlikte üç düğüm attık boğazımıza. Bir kütürtü koptu ağır ayaklarım çekince sağlıklı ruhumu delik deşik olmuş bedenimden. Anne ölmene gerek yok artık, hepimiz geçtik bu nefesten ve soluksuz kalan bedenleri çürütmeyen metalik bir sıvı içinde bana bıraktığın dünyadan…

Ebru Soykan neden öldü?

2009-03-16T21:27:00.004+02:00

Pürtelaş Sokak'ta oturan Ebru Soykan'ın komşuları, evden gelen kavga sesleri üzerine polise ihbarda bulundular. Olay yerine gelen polis, Soykan'ı boğazı kesilmiş ve sırtından bıçaklanmış olarak buldu.

Bu ülkede ölmek çok kolaydır. Bazı insanlar için daha da kolay...

Ölmek kolaydır çünkü öldürmek kolaydır. Öldürmek kolaydır çünkü ölen öldüğüyle kalır, maktul pek öyle mühim biri değilse, tıpkı mevcudiyeti gibi yokluğu da fazla bir şey ifade etmez. Kim vurduya gitmenin ne demek olduğunu bizler pek iyi biliriz. Siz öldürmeyi iyi bilirsiniz diyen devletluler, bizim de ölmeyi ne kadar yakinen bildiğimizi ve nasıl da sessizce birer birer ölüp durduğumuzu görürler mi bilinmez ama öldürmeye hevesli olanlar, bazılarımızın ardından adalet aranmayacak kadar 'önemsiz' bulunduğumuzu iyi bilir. Bunun için kimimizi öldürürken iki kere düşünmeye gerek görmez katiller.
Polisin çağırdığı ambulans gelmeyince Soykan olay yerinde hayatını kaybetti.

Hele hele 'herkesten' biraz farklıysanız, dininiz, etnik ya da cinsel kimliğiniz birilerini koca ve katiyyen esnemez boğucu, yorucu, art niyetli, dedikoducu, hoşgörüsüz, kinci, linççi bir 'biz' yapan kitleden farklıysa, o zaman ölmek daha da kolaylaşır. Birilerinin size kötü muamele etmesi, sizi kaybetmesi, öldürmesi... Bunlar işten bile değildir artık. Farklıysanız her türlü tehdide açık hedef olabilirsiniz. Bu ülkede 'ötekileştirilmiş' kimliklere sahip olanlar, hep bunu bilerek, çekingenliğini ve ürkekliğini taşıyarak yaşarlar. Ve kolayca ölür, kolayca öldürülürler. Kaldı ki, kendilerine bir zahmet sunulmuş yaşam alanları da öldüklerinde gömüldükleri kara topraktan çok geniş değildir esasen. Birbirine benzeyenlerin yasaları, kendilerine benzemeyenler için aynı istek ve kuvvetle çalışmaz. Siz farklıysanız, ardınızdan pek hesap sorulmaz. Farklılığınızın diyetini kimi zaman canınız acıyarak, kimi zaman canınızdan olarak ödersiniz. Oysa herkes için aynı işlemiyorsa eğer, adaletten söz etmek mümkün olabilir mi?

Ebru Soykan (28), İstanbul Cihangir'deki evinde kavga ettiği bir erkek tarafından bıçaklanarak öldürüldü.

Travesti ve transseksüel cinayetlerinin hesabını, kendi sonlarının kimin elinden geleceği kaygısıyla yaşayan diğer travesti ve transeksüellerden başkası sormayacak mı? İnsan sadece kendisinden, hadi birazcık da kendine benzeyenlerden mi sorumludur bu hayatta? Otoyol kenarlarında, evlerinde, sokaklarda, aydınlıkta ve karanlıkta, göz önünde, gözden ırakta birer ikişer katledilen travestilerin ölümünü, uzaktan üzülerek, için için bunun onları bekleyen doğal bir son olduğunu düşünerek, yaşanan bu şiddeti içselleştirip böylece katmerleyerek, sonsuz bir kısırdöngüye hizmet ederek mi izleyeceğiz? Bu cinayetleri kolaylaştırarak neredeyse çanak tutan, heteroseksist ve transfobik sistemin kendisi değil midir? Travesti ve transseksüel cinayetlerinin politik cinayetler olduğunu kabul etmenin, bunların 'nefret suçu' olarak tanımlanmasının zamanı gelmedi mi? Lezbiyen, gey, biseksüel, travesti ve transseksüellerin haklarının anayasal güvence altına alınmasının vakti gelmedi mi?

Bir kaç sene evvel bir gece İstiklal Caddesi'nde elinde satırla travestileri kovalayan bir adam görmüştüm. Şikayet üzerine polisler ileride bir noktada adamı durdurdular. Üzerini arayıp satıra el koydular. Birkaç dakikalık bir konuşmanın ardından da salıverdiler. O zaman o polislere sorduğum soruyu yineliyorum: Yeni bir satır bulduğunda ne yapacak bu adam?

İkiyüzlü toplumumuzun ikiyüzlü ahlak anlayışı tarafından sonsuz bir anlayış ve hoşgörüyle karşılanan bu adamlar, her yeni satırda yeni birini öldürmeye devam edecek. Çünkü bilecekler ki, hiçbir şey olmayacak kendilerine. Ve yeni ölümlere kimse şaşırmayacak. Travestilerin maruz kaldığı bu şiddet, dünyanın kanunuymuş gibi doğal görünecek kör gözlere. Şiddet içselleştirildikçe büyüyecek, büyüyecek ve sadece travestileri değil, farklı kimliklere sahip herkesi kapsayan koca bir linç kampanyasına dönüşecek. Biz bu acıyı, öfkeyi sahiplenmedikçe, bize dokunmayan yılanı bin yıl yaşamakla ödüllendirip ekmeklere yağ sürdükçe böyle olacak.

Satır kimin elinde, o adam bu gece nerede olacak, bilemeyeceğiz. Bir dahaki üçüncü sayfa haberine kadar herbirimiz kendi payımıza düşen endişeyi kuşanıp, korkuyla bekleyecek miyiz?

Nermin Yıldırım
http://parsomen13.blogspot.com/2009/03/ebru-soykan-bildirisi.html

satamadan getirdi beni...

2009-03-10T09:14:00.002+02:00

çocukken mahallenin kızları meleklere inanırdı. hatta kimi kızların beyaz yaşmaklı, yeşil basmalı kimi nineleri, cuma akşamları üçüncü kez ayetel kürsü'yü okurken evlerinin üzerinde nurdan bir kapı açıldığını bile görürlermiş. o günlerde hayat zaten tevatür üzerine kuruluydu bizim için. oğlan çocuklarınınsa aklı şeytandaydı. uzun yaz gecelerinin en hararetli konusu, şeytanın hangi kılığa girerek mahalleye sızdığıydı. narkotik kemal'in oğlu keçi üzerine bastırırdı. zaten dedesi de gece fidan sulamaktan gelirken uzaktan duyduğu oğlak bağırtısının çekiciliğine dayanamayıp, sise boğulmuş mezarlığa girmiş ve o günden beri altını tutamazmış.

aman daha ne hikayeler; kapı arkasından zıplayan kara zebaniler, çükünü beline dolamış kızıl gözlü köpekler, çocukları yutan ceviz ağaçları...bizim mahalleye oğlan çocuğu olarak gelmenin kötü bir bedeli vardı. hayata korkarak başlamak boynumuzun borcuydu sanki. oysa kızlar bez bebekleri ve küçük evcilikleriyle ne kadar da huzur doluydular.

zamanın bize erken verdiği sıkıntı ve biraz da kıskançlıkla defalarca onların da bu cehennemi tatmasını istemedik değil hani. uzak duvar üstlerinde hayatımın ilk merkez komite toplantılarında "bez bebeklerine kıçımızı silelim, metin pipisini göstersin (berber ismail yamuk kesmişti çünkü), hepsine ayrı ayrı 'seni seviyom' diyelim " gibisinden onlarca karar almış ama deve sebahat'in gölgesinin bile bize verdiği ürküntü yüzünden asla başarılı olamamıştık. bu tartışmalar üzerine yine hayatım ilk siyasi ayrımını yaşamıştım. erkeklerin bir kısmı kalanları yani sadece beni yeterince cesur, kararlı ve erkek bulmamış ve yollarını ayrılmışlardı. artık kimsenin cincibir oynamadığı, tornetine almadığı ve şeytan hikayelerini anlatmadığı bir çocuktum. tabii her şeye rağmen kızlara asla katılmadım. yalnız olabilirdim ama en azından hayattaydım.

zorunlu olarak kendimi okumaya verdim. zafer abinin teksas'ları küçük yaşta intiharımı önledi diyebilirim. zaten ayhan amcama benzeyen profösör oklityus hemen gülümsemişti bana. şarapçı'ya dede desem mi diye düşündüm. ama babaannem ağzıma sıçardı. müftü babasının kemikleri sızlarmış şarapçının birine vardı diye. iyi kötü adamları, tek dolduruşluk tüfekleri ve titreyen köpekleriyle tüm teksas ciltlerini tekrar tekrar yaşamam ne kadar sürdü bilmiyorum. ama hem şeytan düşkünü oğlanlardan hem de deve sebahatin kanatları altında kaynayan kızlardan uzak yaşamayı başarmıştım.

sonraları aslında bu durumun hayatımı kurtardığını anladım. çünkü yıllar sonra bacak velinin oğlu (radikal erkek örgütünün lideri) damlarında koyunlarla basıldı. mahalleliden eşek sudan gelene kadar dayak yediği yetmedi, hepsini neredeyse bedavaya satmak zorunda kaldı. çünkü kasabalı mundar oldular diye hayvanlarının ne etini ne sütünü alır olmuştu. deve sabahat yakındaki ilçenin genel evine düştü. mahallenin büyüyen oğlanları eski hınçlarını almak için bir bayram sabahı cümleten yollandılar. kimse sebahatın muamelesinden kuşkulanmamıştı. zira ekibin üçte ikisi belsoğukluğuna yakalandı.

ben sessizce büyüyüp üniversiteye gittim. sonraki yıllar biraz bulanık zihnimde. ara ara parçalanmış ayak tabanlarımı hatırlıyorum. bir de günler boyunca şişi inmeyen taşaklarımı. kuyudan çekilmiş paçavra gibi beyaz betona düşmelerim, birilerinin elimi yüzümü silmesi, parmaklıkların gün boyu kayan gölgesi...

babam beni hastaneden çıkardığı gün "hep cenazen gelecek diye düşünmüştüm. olsun sağsın ya bu yeter bana " diye kulağıma fısıldamıştı. evet sağdım ve yine başa yani doğduğum yere dönmüştüm. neriman köksal'ın memeleri arasında bitmesini dilediğim hayatımı eski mahallemde eskitiyorum şimdilerde. onca olandan sonra beni kimsenin ciddiye alıp dinlemeyeceğini biliyorum. belki dedem bir ihtimaldi ama oda benle konuşmuyor artık. aslında şanslı sayılırım en azından onu görebiliyorum yani kimse bunu yapamazken demek istedim.

yine de bunlar bizim mahallenin şeytanının işi bence...

ahmet...

(2002'de derkanar.com da çıkmıştı bu öykü. niyeyse özlemişim...)

Gidemeyen

2009-02-23T11:39:00.002+02:00

Rüzgâr pamukçuklar getirdi gökyüzünden. Bir kaçı hızla uçan serçelerin kanatlarına takılıp yeniden yukarıya yöneldi, esintiyle çalımlı çalımlı uzaklaştı. Daha irileri gittikçe ağırlaşıp akasya ağaçlarına takıldı. Yoldan geçen küçük arabası sıcak boyoz buharıyla kaplı adamın sigarasından yükselen duman aynı dallara ulaştığında Körfez’e eski bir kum teknesi girdi.

“Zamanı geldi,” deyip “AN DEFTERİ”ni açtım. Kalemi dilimin ucunda ısladım.

“Tam da o anda vuku bulanların listesidir. Evin tahtalarından çıtırtılar geldi. Yirmi ikinci nesil kurtlar doymaya başladı galiba. Arada sayamadıklarım oldu sanırım. Ama yuvarlak bir tahminde bulunuyorum ben. Saime Hanım’a bu işin olamayacağını anlatmayı denedim. Yine gözleri yaşardı. Kırk senedir ağlıyor. Oysa onu sadece bir defa öpmüştüm. Kilisenin duvarının altından çıkıp yola saçılan yemişin köklerine takıldı. Tuttum kaldırdım. Etrafında buğulu bir hale vardı. Dalgalı saçlarının arasından köknar sürüsünü gördüm. Topraklı yapraklarıyla uçup içimden geçtiler. Kokusu annemin divanının altından gelen ayva rengiydi. İçime derince çektim. Dudaklarımı örttüm üzerine. O anda ölüverdi Saime Hanım.”

Annem geldi. Süt ısıtmış. Bal damlatmış içine.

“Öksürdün ya sen gece,” dedi.

“Pamuklar yüzünden anacım.”

“Ah, kavaklar açıyor galiba.”

Saime Hanımı düşündüm yine. Kolera gelmiş gemilerden. Yağlı kendir çuvallarını ve pis urganları omuzlayan Sakızlı gemicilerin arasından o cam dişli canavar güzel şehrimize sızmış. Kırılıyor çocuklar. Sarı cam şişelerde ilaç taşıdım faytonumla. Nafile. On dokuz günde on dokuz çocuk öldü. Sonra ihtiyarlar koltukaltlarında yumrular ve mor lekelerle son nefeslerini verdiler. Saime Hanım fenalaşınca evimizin duvarına dayanıp ağladım.

Şimdi kimseden kaçamayan bir bulutum.

Tabuta gelinliğini de serdiler.

Ben gidemediğim için annem de kaldı buralarda. Yan yana gömdüler oysa bizi. Buca bağlarının arasındaki o mezarlığa danaburunların kalabalığına sıkışıp eski kemiklere yaslanmıştık beraber.

Ben kaldığım gibi dokunduğum herkes de kaldı bu mahallede.

Açıyorum DEFTERİ, okuyorum.

“Annem, Saime Hanım, onu kurtarmaya çalışan İttihatçı doktor, önünde ağladığım sarı duvarlar…”

Şimdi neredeyse yüz sene sonra aynı sokakta kırılmış ayak parmaklarımla geziyorum.
Saime Hanım’ın odasına başka birisi taşındı.

Onun da dalgalı saçları var. Siyah etekler giyiyor. Pembe ve ateşten çorapları var.

Her sabah iki kumru konuyor balkonuna. Onları besliyor. Sevip okşuyor avucunda.

Kumru Kamil ve ikizi Arap. Onların da kemikleri kalmadı oysa. Ama bana dokunan çakılıp kalıyor bu mahalleye.
Ah güzelim. Nasıl bir kokun var senin öyle. Sabah erkenden kalkıp yağlanıyorsun. Aynada omuzlarına bakıp ovuyorsun kendini.

Aşığı var onun. Evde annesi yokken alıyor içeriye. Saçlarını kalemle tutturup uzun pijamasıyla açıyor kapıyı. “Sus” diyor parmaklarıyla. O kadar uzun sarılıyorlar ki birbirlerine, Selçuk Vapuru’nun düdüğünü durmadan çaldırıyorum kimse onları duymasın diye. Sonra kokluyorlar birbirlerinin koltukaltlarını. İçlerine çekiyorlar ayrılıklarını.
Ayrılırken ağlıyor kadın. Kapıyı dayanıp engel oluyor gitmesine. Gülüp yeniden tırmalıyor adamın elini yüzünü.
Defteri yeniden açtım.

“Saime Hanım’a yalvardım bu defa. Beni sevmeyi bırakmazsa sonsuza kadar bu mahallede kalacağımı ve huzur bulamadan kıvranıp kalacağımı anlattım. Şimdi kumların üzerine o günü yeniden çiziyorum. Annem koşarak mağazaya geldi. Gözlerinden anladım. Eve vardığımda köpükler içindeydim. Yukarıya çıktım. Odanın kapısını açtım. Saime Hanım ölüm beyazını yeni örtmüş üzerine. Doktor Nazmi çıplak tenini ona sarmış ağlıyor. Aynalı yatakta iki beden. Birisi mor lekeler içinde diğer gözyaşlarıyla sarsılıyor. Sandıktan silahımı çıkardım.”

Bu azap yüzünden gidemedim hiçbir yere.

Oysa yüz sene olacak aynı göğün eskimesi üzerimde.

Balkonda iki kumrusunu sevdi yine. Ben bu halimle, çoktan çürümüş kemiklerim ama gidemeyen ruhumla yeniden sevebilir miyim?

Ahmet Büke /23 Şubat 09