13 Ekim 2009 Salı

dicle hoca'ya...










Çok Güzel

Durma artık burada uysal âşık!
Aydınlık milinin yatağında.
Bilemiyoruz belki de meşe o ağacın adı,
Anlamıyoruz varolduğumuzu gölgesinde ağırbaşlılığın.
Veda geliyor şimdi, öğretmek için
Sergilenmeyi, uçuşan geriye dönen vakitte.

Kime, kime gönderiyor incelen yapraklarını
güzün, kavisin beyaz yanağıyla?

Bu aklıkta, minarem mavi benim.
Işığım denize kayıyor, bir sayıklama
İzleğiyle, bir zamanlar pay verdiğimiz insanlığa!

Nilgün Marmara

2 yorum:

bucera dedi ki...

İstanbul sevdiğim
Ne diyeyim artık sana ?
Seni uzaktan sevmek, olmuyor
Al artık beni koynuna
Gömüleyim boğazın serin sularına

ahmet h. erkan dedi ki...

"Çok acı var, dayanamıyorum." diye not bırakmış Dicle.

Bu kadar kötülüğe, acıya dayanamıyor işte insan. Psiyatristler daha o kadar uyuşturamıyor işte bizi.