3 Ocak 2008 Perşembe

tende can: şiir

–Edip Cansever için gülümseyen bir ağıt-


Hangi dili öğreniyordum? Mutluluk
İki tek ağustosu çarpıştıran
Sızdıran kanını bu yaz gününe
Yaşayan bir mutluluk? Ve işte
kaç yerinden kesilmiş ki ellerim
Bekletip durdu da acısını bunca yıl
Şimdi bir gülümseme gibi sindi yüzüme.


Şairler ölür kuşkusuz. Şiirleri de ölür mü? Misal yazıldıkları son kitap, bir kuytulukta unutulsa kalsa, sel alsa ya da güneşin altında kavrulsa ya da diyelim son sayfasına kadar çiğdem külahı yapsalar. Ve o son külahtaki şiiri, bir yandan çiğdem çitleyip bir yandan arkadaşlarına top ortalayan ve aniden durup okuyan ve “şimdi bir gülümseme gibi sindi yüzüme” bakışları taşıyan o çocuk bile artık hatırlamıyor olsa. Serin omzunu öperek kokusunu içine çektiğiniz ve “yaşayan bir mutluluk” dediğiniz kadınlar sizi anımsamıyor olsalar.

Yani bütün bunların ötesinde artık başka bir dünya gelse ve otursa yüreğinizin kıyısına...Şairlerle birlikte şiirleri ölür mü?

Akşam geri verince bana gözlerimi
Şehir de kayboldu, denizin durgunluğu da
Bir anka kuşu yeniden karıyorken küllerini
Bir kaya oyuğu kendini alıştırıyorken boşluğa
Dedim, deniz de bendim, düşleyen de denizi
Ve sabah olur olmaz üstünde derinliğimin
Bir gülümseme gibi bulacağım kendimi.

Şairin kalbi de hepimizinki gibi durur kuşkusuz. Nabzında çalan davullar ağırlaşır. Soğuk, bir çatkı gibi bağlanır çehresine. Peki ya, hep yanı başında taşıdığı, arada avuçlarına alıp buğday saçlarından öptüğü bazen fırlatıp kurtulmak istediği, öldüresiye sevdiği ve “cehennemim” dediği şiiri...

Rengini dünyaya ilk defa sunan
Adsız bir çiçek gibi parlıyorsa gözlerim
Sevgilim
Bana 'sen bir şairsin' dediğin zaman.

Belki de her şey ölümlüdür de, şiir yalçın uçurumlara tutunmuş inatçı bir çiçek gibidir. Kim bilir. Şiir şeffaf bir hayalet gibi şairini öpüp kokluyor olabilir. Ölümden sonra belki sadece şiir vardır. Onu da göçmüş şairlere sormalı.

Bu gemi ne zamandır burada
Çoktan boşaltmış yükünü
Gece de olmuş, rıhtım da bomboş
Mavi bir suyun düşünü uyutur bir tayfa
Arkada, güvertede
Ah, neresinden baksam sessizlik gene.

Şairler ölümden korkar kuşkusuz. Şiir pencereleri açıp şairinin henüz sıcak dudaklarından öper ve onu usulca kucaklar yolculuğunun başında...

Belki yarın gidecek
Bir anı gelecek bir başka anının yerine.

İnsan bazen ağlamaz mı bakıp bakıp kendine.


ahmet büke / 29 May. 06 / (önceekmek)

Hiç yorum yok: